Stanisława Maria Dilekta Rasztawicka (ur. 6 marca 1905 w Oryszewie, zm. 1995 w Felicjanowie) – polska duchowna Kościoła Starokatolickiego Mariawitów, następnie Kościoła Katolickiego Mariawitów, biskupka pomocnicza, przełożona Katolickiego Zgromadzenia Sióstr Mariawitek Nieustającej Adoracji Ubłagania. Przez pewien czas obsługiwała kustodię warszawsko-lubelską.
Życiorys Urodziła się w rodzinie rolniczej, która w 1906 r. przyjęła mariawityzm. Po powstaniu niezależnego Kościoła Mariawitów w rodzinnym domu przyszłej biskupki urządzono kaplicę, podlegającą parafii mariawickiej w Żyrardowie. W trakcie nauki w żyrardowskim Gimnazjum Humanistycznym, Stanisława postanowiła wstąpić do klasztoru. Została przyjęta do Zgromadzenia Sióstr Mariawitek w Płocku, gdzie otrzymała imiona Maria Dilekta. Życie zakonne obrało również dwoje jej rodzeństwa; rodzice sprzedali swoje gospodarstwo rolne i zamieszkali przy płockiej Świątyni Miłosierdzia i Miłości, a później w Felicjanowie.
Po wstąpieniu do Zgromadzenia (również po rozpoczęciu nowicjatu) siostra Maria Dilekta kontynuowała naukę, zwłaszcza w zakresie malarstwa i rysunku, w celu przygotowania do zajmowania się haftem artystycznym. W 1925 r. złożyła śluby wieczyste. Rok później została mistrzynią nowicjatu w Zgromadzeniu Sióstr Mariawitek; funkcję tę pełniła w niepodzielonym Kościele mariawickim do 1935 r.
Po wprowadzeniu kapłaństwa kobiet przez zwierzchnika Starokatolickiego Kościoła Mariawitów arcybiskupa Jana Marię Michała Kowalskiego, była w grupie 12 pierwszych sióstr zakonnych, które przyjęły święcenia diakońskie i kapłańskie w dniu 28 marca 1929 r. Te same 12 kapłanek zostało następnie podniesionych do godności biskupek Kościoła. Konsekracja siostry Marii Dilekty miała miejsce w pierwszy dzień Wielkanocy (5 kwietnia) 1931 r. przez arcykapłankę Antoninę Marię Izabelę Wiłucką-Kowalską.
W 1935 r., w czasie rozłamu w mariawityzmie opowiedziała się po stronie arcybiskupa Jana Marii Michała Kowalskiego i została przesiedlona z Płocka do klasztoru w Felicjanowie. W Kościele felicjanowskim pozostawała mistrzynią nowicjatu do 1937 r. W następnym roku objęła probostwo w parafii Kościoła Katolickiego Mariawitów w Lesznie (z siedzibą w Woli Łuszczewskiej). W 1939 r. została przeniesiona do parafii w Warszawie. W czasie okupacji hitlerowskiej objęła dodatkowo zwierzchnictwo nad kustodią warszawsko-lubelską, w skład której wchodziły wszystkie parafie na terenie Generalnego Gubernatorstwa. Przy kaplicy warszawskiej wspólnie z kapłanem Józefem Marią Rafaelem Wojciechowskim ukrywała przed Niemcami żydowską rodzinę. Przed powstaniem warszawskim ze względu na stan zdrowia została umieszczona w sanatorium w Świdrze, skąd po przejściu frontu udała się do Łowicza, a stamtąd do Felicjanowa.
W maju 1945 r. została proboszczem parafii w Łodzi. Po śmierci arcykapłanki Antoniny Marii Izabeli Wiłuckiej-Kowalskiej (1946 r.) była jedną z ośmiu żyjących biskupek KościołaJózef M. Rafael Wojciechowski: Pisma wybrane. Dzieło Bożego Ratunku. Mariawicki znak czasu. Wydawnictwo Kościoła Katolickiego Mariawitów, Felicjanów 2003, s. 116..
W 1947 r. powróciła do Felicjanowa, gdzie 5 grudnia została na Kapitule Generalnej Zgromadzenia Sióstr Mariawitek wybrana jego przełożoną (funkcję tę pełniła dożywotnio). Ponadto weszła w skład Rady Przełożonych Kościoła Katolickiego Mariawitów oraz objęła (wspólnie z siostrą biskupką Marią Celestyną Kraszewską) tymczasowe zwierzchnictwo nad całym Kościołem (do 1950 r.).
30 maja 1993 r. współuczestniczyła w konsekracjach biskupich sióstr kapłanek Damiany Marii Beatrycze Szulgowicz i Hanny Marii Rafaeli Woińskiej.
Zmarła w 1995 r. w Felicjanowie. Została pochowana na cmentarzu mariawickim w Pepłowie.
Przypisy
Kategoria:Biskupi służebni Kościoła Katolickiego Mariawitów Kategoria:Duchowne Kościoła Katolickiego Mariawitów Kategoria:Duchowni związani z Łodzią Kategoria:Duchowni związani z Warszawą Kategoria:Ludzie związani z Płockiem Kategoria:Urodzeni w 1905 Kategoria:Zmarli w 1995 Kategoria:Pochowani na cmentarzu mariawickim w Pepłowie