Felicja Śledź (ur. 1887 w Szańcu, zm. 1935) – polska działaczka rewolucyjna i niepodległościowa, uczestniczka rewolucji październikowej.
Życiorys Działalność rewolucyjną Felicja Śledź rozpoczęła od wstąpienia w 1905 r. do Polskiej Partii Socjalistycznej. W tym samym roku została też pierwszy raz aresztowana przez władze carskie. Kolejny raz została aresztowana w 1906 r. za organizację akcji pierwszomajowej. Do następnego aresztowania Felicji Śledź doszło po udanej akcji uwolnienia z więzienia w Kielcach jej koleżanki z Organizacji Bojowej PPS, Bronisławy Nawrot-Optołowicz. Z organizatorów ucieczki tylko ona została zatrzymana. W czasie próby ucieczki jeden z Kozaków uderzył ją kolbą w twarz, w wyniku czego doznała złamania szczęki. W 1910 r. jako recydywistka została skazana na 13 lat katorgi.
Wybuch rewolucji lutowej zastał ją w Piotrogrodzie, w tym też mieście włączyła się do walki w czasie rewolucji październikowej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości działała m.in. w Komunistycznej Partii Polski i Międzynarodowej Organizacji Pomocy Rewolucjonistom.
Odznaczenia Krzyż Niepodległości z Mieczami
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polacy w rewolucji październikowej Kategoria:Politycy Polskiej Partii Socjalistycznej (1892–1906) Kategoria:Polscy rewolucjoniści Kategoria:Polscy zesłańcy w Imperium Rosyjskim Kategoria:Działacze Komunistycznej Partii Polski Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości z Mieczami Kategoria:Urodzeni w 1887 Kategoria:Zmarli w 1935