Septet (łac. septem, siedem) – strofa siedmiowersowa, niekiedy o wersach różnej długości, zestawionych w rozmaitych układach rymowych.
Septet we francuskiej poezji lirycznej pojawił się już w czasach średniowiecza, a dużą popularność zdobył w wieku XIX. Wariant z układem rymów ababccb, wykorzystany przez Alfreda de Vigny w zbiorze wierszy Les Destinées, został nazwany septetem romantycznym. Natomiast septet wprowadzony do poezji angielskiej przez Geoffreya Chaucera składał się z siedmiu wersów mających formę pentametru jambicznego, połączonych układem ababbcc. Tę odmianę septetu nazywano strofą królewskąSłownik terminów literackich, red. Janusz Sławiński, Zakład Narodowy imienia Ossolińskich, Wrocław-Warszawa-Kraków-Gdańsk-Łódź 1988, s. 465.. Chaucer zastosował ją na przykład w poemacie Troilus i Criseyda.
Szczególną formą septetu jest septyma składająca się zawsze z siedmiu wersów jedenastozgłoskowych, rymowanych według stałego schematu aabccab.
W poezji polskiej przykładem septetu jest wiersz Adama Asnyka Wśród przełomu:
Na niebie odblask łun ognistych płonie I ciemne noce opromienia krwawo; Skrwawione widma wyciągają dłonie, W poświście wichru lecą z mgieł kurzawą, Powietrze jęków wypełniając wrzawą; Nad krwią przelaną, która świeżo dymi, Z ciemności kształt się wynurza olbrzymi...
Przypisy
Kategoria:Strofa