Gail Chanfreau (z domu Sherriff; ur. 3 kwietnia 1945 w Bondi (Nowa Południowa Walia), Australia) – australijska i francuska tenisistka. Pod nazwiskiem Chanfreau grała w latach 1969–1975, jako Gail Lovera w latach 1976–2005, a od 2005 roku nosi nazwisko Gail Benedetti. Znana jest przede wszystkim z występów deblowych, w których aż cztery razy zwyciężyła French Open – w 1967, 1970 i 1971 z Françoise Durr, a w 1976 z Fiorellą Bonicelli. Jej ulubionym turniejem był właśnie ten rozgrywany w Paryżu, gdzie na 17 występów aż 12 razy dochodziła co najmniej do ćwierćfinału. Wystąpiła w barwach Australii w rozgrywkach Fed Cup w 1966 roku, natomiast w latach 1969–1980 grała już w reprezentacji Francji. Pochodzi z tenisowej rodziny, którą zapoczątkował tata Ross Sherriff (ur. 1919 rok), a kontynuował starszy brat Frederick Sherriff (ur. 1943) i młodsza siostra Carol Sherriff (ur. 1946).

Kariera tenisowa Gail Sherriff urodziła się w Australii, ale wyemigrowała do Francji w 1968 roku, w którym to poślubiła francuskiego tenisistę Jeana-Baptiste’a Chanfreau. Od tego momentu występowała w barwach Francji.

W 1963 roku wygrała deblowy juniorski Australian Championschips w parze z Patricią McClenaughan. Starty seniorskie rozpoczęła w 1962 roku i już po dwóch latach, w styczniu 1964 roku, wystąpiła w finale gry pojedynczej i podwójnej w turnieju Australian Hardcourt Championships w Hobart. Rok później (trzy miesiące przed swoimi dwudziestymi urodzinami) wygrała swój pierwszy tytuł w singlu. W decydującym meczu w Adelaidzie pokonała czołową tenisistkę świata Billie Jean Moffitt (później King) 2:6, 6:4, 6:1.

W 1967 roku w parze z Françoise Durr wygrały French Championships. W ćwierćfinale pokonały znakomity brytyjski duet Ann Haydon-Jones–Virginia Wade 6:4, 2:6, 7:5, w walce o finał odprawiły parę australijską Judy Tegart–Lesley Turner 7:5, 6:2, a w decydującym meczu nie miały już najmniejszych problemów z Annette Van Zyl i Pat Walkden 6:2, 6:2.

Podczas singlowych rozgrywek na Wimbledonu w 1967 roku odpadła już w pierwszej rundzie, więc wystąpiła w „turnieju pocieszenia” Wimbledon Plate. Tam z kolei poradziła sobie świetnie dochodząc aż do finału – przegrała w nim z Patti Hogan 2:6, 7:9.

Po rozpoczęciu ery open Gail Chanfreau nie zwolniła tempa. W 1969 roku wygrała prestiżowy turniej w Indianapolis zarówno w grze pojedynczej, jak i podwójnej. W singlu pokonała Lindę Tuero 6:2, 6:2, a w deblu (wspólnie z Lesley Turner Bowrey) Emilie Burrer i ponownie Tuero 6:0, 10:8. Rok później Tuero zrewanżowała się Chanfreau w finale tego samego turnieju wynikiem 5:7, 1:6.

Najlepszym sezonem w karierze był dla Chanfreau rok 1971. W grze pojedynczej osiągnęła ćwierćfinał French Open i trzecią rundę US Open, wygrała tytuł w Monte Carlo (w finale pokonała Betty Stöve 6:4, 4:6, 6:4) oraz doszła do finału w Katanii (porażka z Virginią Wade 0:6, 3:6). W grze podwójnej obroniła mistrzostwo w Paryżu, doszła do finału US Open i zaliczyła też półfinał Wimbledonu. Wygrała ponadto turniej w Katanii oraz osiągnęła finały w Christchurch, Newport, Wenecji i Cincinnati.

W 1972 roku na mączce w Barcelonie po raz drugi w erze otwartego tenisa triumfowała w obydwu kategoriach. W grze pojedynczej wygrała ze swoją rodaczką Nathalie Fuchs 6:1, 6:4, a w deblu, u boku Fuchs, pokonała Michèle Gurdal i Monique Van Haver 6:4, 6:2. W 1973 roku nie występowała ze względu na urlop macierzyński. Rok po urodzeniu dziecka odniosła ostatnie zwycięstwo w singlu podczas turnieju w Aix-en-Provence, a ostatni finał osiągnęła dwa lata później w Gstaad. W turniejach gry podwójnej radziła sobie lepiej, gdyż w 1974 roku po raz czwarty w karierze wystąpiła w finale French Open. Tym razem, po raz pierwszy, przegrała decydujący mecz – wspólnie z Katją Ebbinghaus przegrały z Chris Evert i Olgą Morozową 4:6, 6:2, 1:6. Dwa lata później sięgnęła po czwarty trium na paryskich kortach. Wspólnie z Fiorellą Bonicelli pokonały parę Kathleen Harter–Helga Niessen Masthoff 6:4, 1:6, 6:3. W 1978 roku po raz ostatni udało się Gail Chanfreau Lovera osiągnąć finał wielkoszlemowej imprezy. Podczas French Open 1978 wspólnie z Lesley Turner Bowrey przegrały jednak z Mimą Jaušovec i Virginią Ruzici 7:5, 4:6, 6:8. Było to zderzenie pokoleń, gdyż Lovera miała wówczas 33 lata, Turner Bowrey prawie 36, a ich rywalki 22 i 23.

Ostatni mecz w głównej drabince turnieju wielkoszlemowego zaliczyła w sezonie 1982 podczas French Open. W 1984 roku zagrała tam po raz ostatni, ale nie przeszła eliminacji. Starty w zawodach gry podwójnej zakończyła w 1984 roku. Później zdarzały jej się pojedyncze występy w małych turniejach ITF (1989, 1991, 1994, 1998), lecz bez żadnych sukcesów.

Ostatni mecz singlowy rozegrała w grudniu 1990 roku, kiedy to przegrała w pierwszej rundzie kwalifikacji do turnieju ITF we francuskim Le Harve z Holenderką Amy Van Buuren 7:5, 4:6, 2:6. Miała wówczas ponad 45 lat. Ostatni pojedynek deblowy rozegrała w kwietniu 1998 roku, w parze z trzydzieści sześć lat młodszą Sophie Lefèvre, przegrywając ćwierćfinał turnieju ITF w Gelos z Ancą Dumitrescu i Kelly Liggan 6:3, 5:7, 1:6.

Po zakończeniu występów w oficjalnych turniejach tenisowych z powodzeniem rywalizuje wśród emerytowanych tenisistek. Była sklasyfikowana na pierwszym miejscu rankingu w kategorii kobiet powyżej 65. roku życia w latach 2011–2013, a w 2015 powyżej siedemdziesięciu lat. W tej kategorii wiekowej rok 2018 zakończyła na drugim miejscu.

Życie prywatne 17 grudnia 1968 roku w Sydney wyszła za mąż za francuskiego tenisistę Jeana-Baptiste’a Chanfreau, z którym grała w mikście trzykrotnie podczas French Open (w 1968 roku doszli do ćwierćfinału, a w 1967 i 1972 – do drugiej rundy), trzykrotnie podczas Wimbledonu (1967 – pierwsza runda, 1968 – druga, 1969 – trzecia) i raz podczas Australian Open (1969 – pierwsza runda). W październiku 1973 urodziła córkę Carol Ann. W 1974 i 1975 roku podczas Wimbledonu, w 1975 podczas US Open i w 1980 podczas French Open grała w mikście z innym francuskim tenisistą, Jeanem Loverą, swoim późniejszym drugim mężem. Z Loverą pobrali się 12 lutego 1976 roku w Champagnier we Francji. Długo po zakończeniu kariery, 29 września 2005 roku, w Ville-di-Pierrabugno na Korsyce po raz trzeci wyszła za mąż, został nim Jean-Philippe Benedetti.

Finały wielkoszlemowe w grze podwójnej Końcowy wynik Rok Turniej Partnerka Przeciwniczki w finale Wynik Zwyciężczyni 1967 French Open Françoise Durr Annette Van Zyl Pat Walkden 6:2, 6:2 Zwyciężczyni 1970 French Open Françoise Durr Rosie Casals Billie Jean King 6:1, 3:6, 6:3 Zwyciężczyni 1971 French Open Françoise Durr Helen Gourlay Kerry Harris 6:4, 6:1 Finalistka 1971 US Open Françoise Durr Rosie Casals Judy Tegart 6:3, 6:3 Finalistka 1974 French Open Katja Burgemeister Chris Evert Olga Morozowa 4:6, 6:2, 1:6 Zwyciężczyni 1976 French Open Fiorella Bonicelli Kathleen Harter Helga Niessen Masthoff 6:4, 1:6, 6:3 Finalistka 1978 French Open Lesley Bowrey Mima Jaušovec Virginia Ruzici 7:5, 4:6, 6:8

Historia występów wielkoszlemowych Legenda

Turniej Australian Open odbył się dwukrotnie w 1977 roku (styczeń i grudzień), za to nie został rozegrany w 1986.

Występy w grze pojedynczej Turniej 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 Tytuły (w EO) Z–P (w EO) Australian Open 1R 3R 2R 2R 3R QF 3R 1R A 1R QF A A A A A A A A 1R A A A A 0 / 11 (0 / 4) 10 – 10 (2 – 3) French Open A A A 4R 4R 4R QF 2R 3R QF 4R A 1R 2R 2R A 1R 1R 1R 1R 1R A Q1 0 / 16 (0 / 13) 18 – 16 (12 – 13) Wimbledon A A A 2R 3R 1R 1R 2R 3R 2R 1R A 2R 1R 1R 2R Q2 1R A A A A A 0 / 13 (0 / 10) 6 – 13 (3 – 10) US Open A A A 2R 1R A A 2R 2R 3R A A 1R 1R 2R 1R 2R 1R A A A A A 0 / 11 (0 / 9) 7 – 11 (6 – 9) Ranking na koniec roku Ranking nie był publikowany 71 56 63 103 nie uwzględniona 0 / 51 (0 / 36) 41 – 50 (23 – 35)

Występy w grze podwójnej Turniej 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 Tytuły (w EO) Z–P (w EO) Australian Open A A A 2R QF 1R SF QF A A SF A A A A A A A A 1R A A A A 0 / 7 (0 / 3) 7 – 7 (2 – 3) French Open A A A SF QF W QF SF W W 2R A F SF W A F QF 1R 2R 2R A 1R 4 / 17 (3 / 14) 38 – 13 (28 – 11) Wimbledon A A A 2R 2R QF 1R QF QF SF 1R A 3R SF A A 1R A A A A A A 0 / 11 (0 / 8) 17 – 11 (14 – 8) US Open A A A A SF A A QF SF F A A A 1R 3R A A A A A A A A 0 / 6 (0 / 5) 15 – 5 (11 – 4) Ranking na koniec roku Ranking nie był publikowany 4 / 41 (3 / 30) 77 – 36 (55 – 26)

Występy w grze mieszanej Turniej 1962 1963 1964 1965 1966 1967 1968 1969 1970 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 Tytuły (w EO) Z–P (w EO) Australian Open A A A QF QF 1R 2R 1R turnieju nie rozgrywano 0 / 5 (0 / 1) 4 – 3 (0 – 1) French Open A A A 3R 3R 2R QF 3R QF SF 2R A SF QF SF A 2R QF 1R 1R 1R A A 0 / 16 (0 / 13) 21 – 14 (16 – 11) Wimbledon A A A 2R A 1R 2R 3R 2R A A A 3R 3R A A A A A A A A A 0 / 7 (0 / 5) 4 – 7 (4 – 5) US Open A A A A A A A 1R QF A A A A 1R A A A A A A A A A 0 / 3 (0 / 3) 1 – 3 (1 – 3) 0 / 31 (0 / 22) 30 – 27 (21 – 20)

Finały turniejów WTA

Gra pojedyncza 66 (41–25) Przed Erą Open 28 (14–14)

W Erze Open 38 (27–11)

Gra podwójna 80 (50–30) Przed Erą Open 30 (19–11)

W Erze Open 50 (31–19)

Gra mieszana 19 (12–7) Przed Erą Open 8 (4–4)

W Erze Open 11 (8–3)

Przypisy

Bibliografia

Sylwetka na stronie grandslamhistory.com

Kategoria:Australijskie tenisistki Kategoria:Francuskie tenisistki Kategoria:Triumfatorki French Open Kategoria:Francuzi pochodzenia australijskiego Kategoria:Urodzeni w 1945