thumb|Źródła Clitunna Clitunno – włoska rzeka długości 60. kilometrów, płynąca przez Umbrię.
Bierze początek w Campello sul Clitunno, po czym przepływa przez Pissignano, Trevi i Bevagnę. W pobliżu Cannary wpada do rzeki Topino, która z kolei uchodzi do Chiascio, będącego dopływem Tybru. W starożytności Clitunno było znane pod łacińską nazwą Clitumnus, później także jako Clitumno, od imienia bóstwa opiekuńczego, któremu w pobliżu źródeł wzniesiono świątynięJulia Dicksteinówna, Przypisy, [w:] Giosuè Carducci, Ody barbarzyńskie, Instytut Wydawniczy „Biblioteka Polska”, Warszawa 1923, s. 143..
O malowniczym otoczeniu rzeki i jej krystalicznie czystych wodach wspominało wielu antycznych poetów, między innymi Wergiliusz (Georgiki, księga II), Propercjusz (elegia XIX), Publiusz Papiniusz Stacjusz (ekloga IV) i Juwenalis (satyra XII). W czasach nowożytnych o Clitunnie pisali Thomas Babington Macaulay (Lays of Ancient Rome – Pieśni starożytnego Rzymu), George Byron (IV księga Wędrówek Childe Harolda), a zwłaszcza Giosuè Carducci, którego wiersz U źródeł Klitumna (Alle fonti del Clitumno) należy do najpopularniejszych utworów tomu Ody barbarzyńskieDemetrio Ferrari, Commento delle Odi barbare di Giosuè Carducci, Zanichelli, Bologna 1923, t. I, s. 69-94..
Z korespondencji Pliniusza Młodszego wynika, że w okresie cesarstwa Clitunno było rzeką żeglowną, na której brzegach wznoszono okazałe wille. Później, najprawdopodobniej na skutek trzęsienia ziemi, koryto rzeki znacznie się spłyciłoDemetrio Ferrari, Commento delle Odi barbare di Giosuè Carducci, Zanichelli, Bologna 1923, t. I, s. 68.. W roku 1852 w pobliżu źródeł założono park i utworzono sztuczne jezioro.
Przypisy
Kategoria:Rzeki we Włoszech Kategoria:Dorzecze Tybru