200px|right|thumb|Położenie Egiptu i Syrii Stosunki egipsko-syryjskie były w pierwszych latach po powstaniu państwa syryjskiego w 1946 dosyć bliskie, szczególnie zaś zacieśniły się po rewolucji Wolnych Oficerów w Egipcie w 1952. Egipt zaczął wówczas przewodzić blokowi państw arabskich, które nie zgodziły się na bliską współpracę z Zachodem. Wyrazem tego stało się zawarcie syryjsko-egipskiego układu o wspólnym dowództwie wojskowym z siedzibą w Damaszku w październiku 1955. Sojusz obu krajów scementował kryzys sueski, podczas którego Syria wsparła Egipt. W 1959 oba państwa utworzyły Zjednoczoną Republikę Arabską, która miała być początkiem budowania państwa panarabskiego. Unia rozpadła się jednak już po dwóch latach z powodu znaczących różnic w gospodarce obu krajów i błędnej polityki Gamala Abdel Nasera wobec syryjskich elit.
W 1963 partia Baas przeprowadziła w Syrii zamach stanu. Mimo deklarowanych przez przywódców organizacji haseł panarabskich i restytucji unii syryjsko-egipskiej do odtworzenia wspólnego państwa nie doszło. Oba kraje natomiast blisko współpracowały, widząc wspólny cel w zniszczeniu państwa izraelskiego. Wszczęta przez Egipt wojna w 1967 zakończyła się jednak ich klęską. Częściowy sukces Egipt i Syria odniosły natomiast w kolejnej wojnie z Izraelem, którą wspólnie stoczyły – wojnie Jom Kipur w 1973.
Po 1973 prezydent Egiptu Anwar as-Sadat przystąpił do procesu pokojowego z Izraelem, zakończonego podpisaniem traktatu pokojowego w 1979. Syria zajęła przeciwne stanowisko i w 1978 zerwała z Egiptem stosunki dyplomatyczne. W 1980 Syria poparła Iran w wojnie przeciwko Irakowi, co jeszcze pogorszyło jej relacje z Egiptem. Poprawiły się one w latach 90. XX wieku za sprawą starań prezydenta Egiptu Husniego Mubaraka. Poprawne relacje obydwu państw przetrwały do 2012, gdy podczas Arabskiej Wiosny rządy Husniego Mubaraka zostały obalone, a po wolnych wyborach parlamentarnych i prezydenckich władzę objęli Bracia Muzułmanie oraz ich przedstawiciel Muhammad Mursi. Po wybuchu wojny domowej w Syrii poparł on opozycję antyrządową, co doprowadziło do zerwania stosunków dyplomatycznych. Poprawne stosunki egipsko-syryjskie zostały przywrócone po zamachu stanu w Egipcie w lipcu 2013, gdy władzę w Kairze ponownie przejęli wojskowi na czele z gen. Abd al-Fattahem as-Sisim, następnie wybranym na prezydenta kraju. Egipt zadeklarował wówczas neutralne stanowisko wobec wojny w Syrii, domagając się jedynie, by granice tego kraju pozostały nienaruszone.
1946-1952 Syria uzyskała niepodległość w 1946. Egipt od początku żywo interesował się sytuacją w tym kraju. Kair zamierzał odgrywać rolę mocarstwa regionalnego w świecie arabskim, jednak jego pozycja zostałaby podważona, gdyby zrealizowana koncepcja Żyznego Półksiężyca lansowana przez rządzonych w Iraku Haszymitów. Zakładała ona zjednoczenie rządzonych przez tę dynastię Iraku i Jordanii, a następnie przyłączenie do tak powstałego państwa także Syrii, Libanu i Palestyny. Egipt i Syria wspólnie walczyły przeciwko nowo powstałemu Izraelowi w I wojnie izraelsko-arabskiej 1948-1949, która dla państw arabskich zakończyła się klęską. Klęska wojsk syryjskich stała się przyczyną wystąpienia wojska przeciwko cywilnemu rządowi. 30 marca 1949 władzę w kraju drogą zamachu stanu przejął płk Husni az-Za’im, w sierpniu kolejny przewrót zorganizował gen. Sami al-Hinnawi, zaś w grudniu władzę przejął gen. Adib asz-Sziszakli, którego dyktatura trwała do lutego 1954. W okresie rządów wojskowych ostatecznie upadła niepokojąca Egipt idea unii syryjsko-irackiej.
1952–1958 W 1952 w Egipcie doszło do rewolucji, podczas której Wolni Oficerowie obalili monarchię i ustanowili republikę. Polityka zagraniczna Egiptu zaczęła opierać się na hasłach panarabskich, z akcentami panislamskimi. Egipt sprzeciwiał się powstaniu Paktu Bagdadzkiego, gdyż prowadził on do nadmiernego wzrostu Iraku. Egipt zaczął przewodzić blokowi krajów arabskich, które nie zgodziły się na współpracę z Zachodem. Pod wrażeniem tych wydarzeń w Syrii doszło do sporu o dalszą orientację w polityce zagranicznej. Swoich zwolenników miała zarówno opcja prozachodnia, jak i proegipska (oznaczająca także współpracę z ZSRR i krajami Bloku Wschodniego). Polityków syryjskich zniechęcało jednak silne poparcie Stanów Zjednoczonych dla nieuznawanego przez Syrię Izraela. Zwyciężyła zatem orientacja proegipska, czego wyrazem stało się zawarcie syryjsko-egipskiego układu o wspólnym dowództwie wojskowym z siedzibą w Damaszku w październiku 1955. W lutym roku następnego Syria przyłączyła się do prowadzonych przez Egipt negocjacji w sprawie zakupu broni z ZSRR. W kwietniu syryjski oddział partii Baas po raz pierwszy sformułował postulat unii obu państw. Sojusz obu krajów scementował kryzys sueski, podczas którego Syria wsparła Egipt, przecinając ropociąg kierujący ropę z Iraku i Arabii Saudyjskiej nad Morze Śródziemne.
Zjednoczona Republika Arabska thumb|200px|Prezydenci Egiptu i Syrii Gamal Abdel Naser i Szukri al-Kuwatli podpisują akt utworzenia Zjednoczonej Republiki Arabskiej
W 1959 Syria i Egipt zawarły unię, tworząc Zjednoczoną Republikę Arabską. O jej utworzenie znacznie bardziej zabiegali politycy syryjscy, obawiający się zarówno niepewnej sytuacji międzynarodowej kraju, jak i wzrostu poparcia dla Komunistycznej Partii Syrii. Zgodnie z oczekiwaniami strony egipskiej, a wbrew stanowisku polityków syryjskich, nowe państwo nie miało charakteru federacyjnego, lecz unitarny, ze stolicą w Kairze. 21 lutego ludność obydwu krajów w plebiscycie zaakceptowała projekt unii i zaakceptowała Nasera jako jej prezydenta. Syria i Egipt w momencie zawarcia unii znacząco różniły się pod względem politycznym i gospodarczym. Po zawarciu unii w Syrii zdelegalizowane zostały partie polityczne – jedyną organizacją tego typu miała być prorządowa Unia Narodowa kierowana przez Abdel Nasera.
We wrześniu 1958 w Prowincji Północnej wprowadzono reformę rolną opartą na analogicznym schemacie, jak kilka lat wcześniej w Egipcie. Polityka Abdel Nasera wzbudziła w Syrii znacznie niezadowolenie. 29 września 1961 w Syrii doszło do zamachu stanu przeprowadzonego przez młodych oficerów pod dowództwem ppłk. Abd al-Karima an-Nahlawiego, w wyniku którego Syria wycofała się z unii. Dzień po przewrocie wojskowi proklamowali utworzenie rządu tymczasowego pod kierownictwem Mamnuna al-Kuzbariego, w skład którego weszli przedstawiciele armii i konserwatywnych elit miejskich. Rząd w Kairze początkowo miał zamiar wystąpić przeciwko zamachowi stanu, jednak ostatecznie wycofał się z tych planów. Ludność Syrii nie protestowała przeciwko upadkowi unii. Zamach stanu był wspierany przez Jordanię i Arabię Saudyjską. Prezydent Egiptu działał przeciwko nowemu rządowi Syrii, kierując do kraju swoich agentów i prowadząc w środkach masowego przekazu antysyryjską propagandę.
Ponowne próby zjednoczenia. Pierwsze lata rządów partii Baas w Syrii 200px|right|thumb|Delegaci syryjscy z prezydentem Egiptu Gamalem Abdel Naserem podczas rozmów dotyczących ponownej unii Egiptu i Syrii. Od lewej siedzą Salah ad-Din al-Bitar, Lu’ajj al-Atasi, Gamal Abdel Naser, Michel Aflak 8 marca 1963 partia Baas przeprowadziła w Syrii zamach stanu. Na czele przewrotu stali oficerowie Salah Dżadid, Muhammad Umran i Hafiz al-Asad. Przekonali oni do współpracy przy obaleniu rządu grupę oficerów nienależących do partii Baas, utożsamiających się z naseryzmem, liczących na to, że po zamachu stanu Zjednoczona Republika Arabska zostanie restytuowana. Już w ciągu pierwszych miesięcy po zdobyciu władzy wojskowi związani z partią Baas wyeliminowali naserystów ze ścisłej elity władzy. W odpowiedzi naseryści pod wodzą Dżasima Alwana próbowali zorganizować kolejny zamach stanu, który zakończył się klęskąN. van Dam, The Struggle..., s. 32–33.. W 1963 Syria i Egipt prowadziły rozmowy w sprawie przywrócenia unii, do której miał dołączyć także Irak, jednak w tej sprawie wydano jedynie deklaracje.
Zarówno Egipt, jak i Syria dążyły w latach 60. XX wieku do rozbudowy sił zbrojnych tak, by móc rozpocząć i wygrać wojnę z Izraelem. Napięcia narastały między Izraelem i Syrią. Źródłem sporów stało się pozyskiwanie przez Izrael wody z Jordanu na potrzeby projektów irygacyjnych. Ataków na Izrael stale dopuszczali się palestyńscy partyzanci, wspierani przed baasistowski rząd zwłaszcza po zamachu stanu, którego w 1966 dokonało radykalne skrzydło partii Baas. W listopadzie 1966 Syria zawarła z Egiptem porozumienie o współpracy wojskowej w razie ataku na jedno z państw. W maju 1967 szef sztabu armii izraelskiej Icchak Rabin domagał się odwetowego uderzenia na Syrię, które objęłoby m.in. okupację Damaszku i obalenie rządów partii Baas.
22 maja 1967 prezydent Egiptu Gamal Abdel Naser ogłosił zablokowanie cieśniny Tiran, wiedząc, że Izrael uzna tę decyzję za równoznaczną z wypowiedzeniem wojny. 25 maja prezydent Egiptu oznajmił, że problemem Egiptu jest trwałe zniszczenie państwa izraelskiego, zaś trzy dni później zażądał, by Izrael zrzekł się portu Ejlat. 30 maja podpisał układ sojuszniczy z Egiptem zawarła Jordania, wsparcie w wojnie zadeklarował także Irak. Tajny projekt wspólnego ataku krajów arabskich na Izrael Naser podpisał w kwaterze głównej w nocy z 1 na 2 czerwca 1967. Egipski przywódca zakładał sprowokowanie Izraela do pierwszego uderzenia, a następnie przeprowadzenie zwycięskiej ofensywy. Wbrew tym założeniom, wojna zakończyła się zwycięstwem Izraela. Rezultatem wojny w polityce wewnętrznej Syrii był zamach stanu w Syrii, po którym władzę autorytarną w kraju objął Hafiz al-Asad.
1970–1979 200px|right|thumb|Hafiz al-Asad jako prezydent Syrii zabiegał o dobre stosunki z Egiptem, by oba kraje mogły wspólnie pokonać Izrael Hafiz al-Asad jako prezydent Syrii kontynuował współpracę z Egiptem, gdyż oba kraje dążyły do kolejnej wojny z Izraelem i rewanżu za klęskę z 1967. Już kilkanaście dni po przejęciu władzy skontaktował się z egipskim prezydentem Anwarem as-Sadatem i zadeklarował, że Syria jest gotowa przystąpić do federacyjnego państwa egipsko-libijsko-sudańskiego. Ponownie jednak plany unii syryjsko-egipskiej pozostały niezrealizowane. Między 21 a 23 sierpnia 1973 miało miejsce tajne wspólne posiedzenie najwyższych dowódców egipskich i syryjskich, zaś 12 września tego samego roku Hafiz al-Asad i Anwar as-Sadat ustalili datę ataku na 12 września. Zgodzili się również, że celem ataku ma być nie zniszczenie armii izraelskiej, a zadanie jej strat na tyle poważnych, by Izrael musiał zgodzić się na zwrot ziem zajętych w 1967. Zarówno Egipcjanie, jak i Syryjczycy mieli zająć wyłącznie utracone podczas wojny sześciodniowej ziemie, a następnie ich bronić. Syria i Egipt zaatakowały Izrael 6 października 1973.