Adam Roman Żurowski (ur. 3 marca 1929 we Lwowie, zm. 25 marca 2016 w Gdańsku) – geodeta, profesor nauk technicznych, profesor zwyczajny Politechniki Gdańskiej, dziekan Wydziału Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej (1990–1993), kierownik Katedry Geodezji Politechniki Gdańskiej (1985–1999).

Życiorys Urodził się 3 marca 1929 roku we Lwowie. W roku 1949 po zdaniu matury w Liceum Ogólnokształcącym im. Stefana Żeromskiego w Jeleniej Górze, rozpoczął studia na Wydziale Inżynierii Lądowej Politechniki Gdańskiej, które ukończył w 1955, uzyskując tytuł magistra inżyniera nauk technicznych, specjalność konstrukcje budowlane. W roku 1953 rozpoczął pracę w charakterze asystenta w Katedrze Geodezji na Wydziale Budownictwa Wodnego, kierowanej wówczas przez prof. Pawła Kułakowskiego, z którą związał się na całe swoje życie zawodowe. W latach 1959–1964 odbył studia na Wydziale Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej, uzyskując tytuł zawodowy magistra inżyniera geodety, specjalność geodezja inżynieryjno-przemysłowa.

Stopień naukowy doktora nauk technicznych uzyskał w czerwcu 1970, który nadała Rada Naukowa Instytutu Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej na podstawie rozprawy doktorskiej pt. Deformacje przypowierzchniowych warstw niektórych gruntów Żuław Wiślanych pod wpływem mrozu i zmian wilgotności.

Stopień naukowy doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie budownictwa wodnego nadała mu w lipcu 1987 Rada Naukowa Wydziału Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej na podstawie rozprawy habilitacyjnej pt. Badanie przemieszczeń i odkształceń morskich budowli hydrotechnicznych.

Prezydent RP Lech Wałęsa 12 maja 1992 roku nadał prof. Adamowi Żurowskiemu tytuł profesora nauk technicznych, który został wręczony 20 maja 1992 roku.

Działalność dydaktyczna i organizacyjna Pracę dydaktyczną rozpoczął 15 października 1953 (jako inżynier) w Katedrze Miernictwa i Geodezji Wydziału Budownictwa Wodnego Politechniki Gdańskiej.

Od 1956 prowadził w zastępstwie kierownika katedry prof. Pawła Kułakowskiego wykłady z przedmiotów „Geodezja”, „Pomiary budowlane” i „Miernictwo”. Od 1958, po powołaniu na stanowisko adiunkta, prowadził samodzielnie wykłady z przedmiotów: „Tyczenie tras i profili” (1959–1965), „Geodezja stosowana”, „Pomiary budowlane” (1966–1977), „Geodezja inżynieryjna i fotogrametria” oraz „Geodezja” (1977–1998).

1 września 1985 został powołany na stanowisko kierownika Katedry Geodezji Politechniki Gdańskiej i pozostał nim do czasu odejścia na emeryturę w 1999. W okresie 1990–1993 był dziekanem Wydziału Hydrotechniki Politechniki Gdańskiej.

Od 1970 był członkiem Stowarzyszenia Geodetów Polskich. W latach 1972–1989 pełnił m.in. funkcje przewodniczącego Głównej Komisji Morskiej w Gdańsku i Warszawie, członka Zarządu Oddziału w Gdańsku, członka Zarządu Sekcji Geodezji Przemysłowej w Warszawie, członka Zespołu Kwalifikacyjnego ds. Specjalizacji Zawodowej Inżynierów w Warszawie. Był również organizatorem trzech Ogólnopolskich Konferencji Naukowo-Technicznych „Geodezja w gospodarce morskiej”, współorganizatorem czterech Konferencji Naukowo-Technicznych „Automatyzacja w geodezji” w Warszawie oraz redaktorem Biuletynu Technicznego SGP w Gdańsku.

W latach 1988–1992 był przedstawicielem Stowarzyszenia Geodetów Polskich w IV Komisji Międzynarodowej Federacji Geodetów (FIG) „Pomiary hydrograficzne”, w latach 1990–1998 był członkiem Komitetu Geodezji Polskiej Akademii Nauk (PAN), a w latach 1982–1999 członkiem Sekcji Geodezji Inżynieryjnej Komitetu Geodezji PAN.

Był nauczycielem w Wyższej Szkole Gospodarki Krajowej w Kutnie na Wydziale Nauk Technicznych.

Działalność naukowa Był autorem ponad 110 opinii i recenzji, w tym 5 opinii o nadanie tytułu naukowego profesora, 1 recenzji pracy habilitacyjnej, 4 recenzji prac doktorskich oraz 16 recenzji wydawniczych książek, podręczników i skryptów dla studentów. Autor ponad 150 opracowań i ekspertyz z dziedziny geodezji inżynieryjnej oraz pomiarów kontrolnych w budownictwie Dotyczyły one między innymi: badań przemieszczeń i odkształceń morskich budowli hydrotechnicznych pod wpływem obciążeń statycznych i dynamicznych, badań deformacji fundamentów turbozespołów, obwałowań stawów odpadowych, zbiorników paliw płynnych, mostów, elewatorów, elektrowni wodnych, śluz, dźwigarów kablobetonowych, kominów, masztów, budynków mieszkalnych, obiektów zabytkowych, jak również statków, doków pływających i platform wiertniczych.

Jego referaty opublikowano w materiałach 16 Międzynarodowych Konferencji i Kongresów, a ponadto w 6 seminariach z udziałem gości zagranicznych. Opublikowany dorobek naukowy obejmuje ogółem ponad 100 pozycji (19 w językach obcych) w tym 94 indywidualnych, 16 współautorskich oraz 3 książki i 4 skrypty. Jego artykuły ukazały się m.in. w „Archiwum Hydrotechniki”, „Vermessungswesen und Raumordnung”, a także w materiałach licznych konferencji zagranicznych i dwóch kongresów międzynarodowych. Ponadto był wielokrotnie zapraszany przez różne uczelnie zagraniczne (Praga, Akwizgran, Hannover, Kaiserslautern) w celu przedstawienia wyników swoich badań. Jego publikacje były cytowane w „Zeitschrift fur Vermessungswesen” i „Vermessungswesen und Raumordnung” oraz krajowych czasopismach naukowych.

Kierownik grantu pt. „Badanie przemieszczeń i odkształceń budowli morskich” w latach 1996–1999.

Publikacje (wybrane) Żurowski, A. Pomiary geodezyjne w budownictwie morskim. Wydawnictwo Morskie (1980). Żurowski, A. Miernictwo w budowie dróg, kolei, mostów, tuneli i lotnisk. Gdańsk, Politechnika Gdańska (1980). Żurowski, A. Pomiary geodezyjne w budowie dróg, lotnisk i mostów. Wydawnictwa Komunikacji i Łączności (1981). Praca zbiorowa. Ćwiczenia z geodezji pod redakcją Adama Żurowskiego. Gdańsk, Politechnika Gdańska. Przewłocki, S., Żurowski, A. Przewodnik do ćwiczeń z geodezji inżynieryjnej. Kutno, Wyższa Szkoła Gospodarki Krajowej (2006).

Nagrody i wyróżnienia Uzyskał trzy indywidualne Nagrody Ministra Nauki, Szkolnictwa Wyższego i Techniki za osiągnięcia w dziedzinie autorstwa wyróżniających się podręczników dla studentów, 28 Nagród Rektora za działalność naukowo-badawczą, wyróżniające się publikacje oraz za pracę dydaktyczną, a także odznaczenia: Złoty Krzyż Zasługi (1974) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1980) Medal Komisji Edukacji Narodowej (1990) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1997) Srebrna Odznaka Honorowa Stowarzyszenia Geodetów Polskich (1976) Srebrna Odznaka Honorowa Naczelnej Organizacji Technicznej (1979) Medal Pamiątkowy z okazji 50-lecia Naczelnej Organizacji Technicznej w Gdańsku (1997) Źródło:.

Przypisy

Linki zewnętrzne

Kategoria:Absolwenci Politechniki Gdańskiej Kategoria:Absolwenci Wydziału Geodezji i Kartografii Politechniki Warszawskiej Kategoria:Członkowie SGP Kategoria:Geodeci gdańscy Kategoria:Ludzie urodzeni we Lwowie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Akademii Nauk Stosowanych Gospodarki Krajowej w Kutnie Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Gdańskiej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (III Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Polscy geodeci Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Zmarli w 2016