Język wschodnioormiański () – jedna z dwóch gałęzi współczesnego języka ormiańskiego, którym posługują się Ormianie w Republice Armenii i Republice Górskiego Karabachu, oraz Ormianie zamieszkujący w Iranie. Powstał na początku XIX wieku na podstawie ormiańskiego dialektu perskich Ormian.
Morfologia Rzeczownik ormiański wykazuje kategorie: określoności, liczby i przypadku. Nie zna kategorii rodzaju.
W języku wschodnioormiańskim jest siedem przypadków: mianownik – ուղղական dopełniacz – սեռական celownik – տրական biernik – հայցական narzędnik – գործիական miejscownik – ներգոյական
Biernik nie ma w języku polskim odpowiednika, odpowiada na pytanie „skąd?”.
Czasownik w języku ormiańskim wykazuje kategorie: czasu, strony, trybu, liczby, osoby. Formą „słownikową” jest bezokolicznik zakończony na -el –ել lub -al –ալ.
Transliteracja i transkrypcja alfabetu ormiańskiego Sposób zapisu ormiańskich imion i nazwisk reguluje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 maja 2005 roku w sprawie sposobu transliteracji imion i nazwisk osób należących do mniejszości narodowych i etnicznych zapisanych w alfabecie innym niż alfabet łaciński.
Sposób transkrypcji i transliteracji nazw geograficznych i jednostek administracyjnych Republiki Armenii podany jest w opracowaniu „Nazewnictwo geograficzne świata” wydanym w 2005 roku przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii.
Przypisy
Bibliografia Pisowicz A.: Gramatyka ormiańska (Grabar – Aszcharabar), Kraków 2001 Pisowicz A. / Sedojan Sz. / Ter-Grigorian N.: Mały słownik ormiańsko-polski, polsko-ormiański, Kraków 2006 Heruni P.: Ormianie i starożytna Armenia, Erywań 2006
Kategoria:Język ormiański Kategoria:Języki Armenii