August Starzeński (ur. 2 kwietnia 1889, zm. ?) – podpułkownik dyplomowany kawalerii Wojska Polskiego.
Życiorys Urodził się 2 kwietnia 1889 jako syn Wiktora. Po zakończeniu I wojny światowej i odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Od listopada 1919 roku do grudnia 1921 roku był attaché wojskowym przy Poselstwie Polskim w Brukseli. Za ten okres służby otrzymał pochwałę ministra spraw wojskowych oraz „uznanie naczelnych władz wojskowych belgijskich”, czego wyrazem było nadanie mu przez Króla Belgów Alberta I Krzyża Oficerskiego Orderu Korony. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku i 78. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 roku - kawalerii). W latach 1923–1924 był ponownie attaché wojskowym przy Poselstwie Polskim w Brukseli, pozostając oficerem nadetatowym 2 Pułku Ułanów Grochowskich w Suwałkach. W tym czasie przysługiwał mu, obok stopnia wojskowego, tytuł oficera przydzielonego do Sztabu Generalnego. Z dniem 1 listopada 1924 roku został powołany do Wyższej Szkoły Wojennej w Warszawie, w charakterze słuchacza IV Kursu Doszkolenia. 15 października 1925 roku, po ukończeniu kursu i otrzymaniu dyplomu naukowego oficera Sztabu Generalnego, został przeniesiony do kadry korpusu oficerów kawalerii przy Departamencie II Kawalerii Ministerstwa Spraw Wojskowych z jednoczesnym przeniesieniem służbowym do Oddziału IV Sztabu Generalnego na okres sześciu miesięcy. Z dniem 15 listopada 1926 roku został przeniesiony w stan nieczynny na przeciąg 12 miesięcy. W kolejnych latach przedłużano mu pobyt w stanie nieczynnym. Z dniem 31 maja 1930 roku został przeniesiony w stan spoczynku.
W 1934 posiadał przydział do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I jako „oficer przewidziany do użycia w czasie wojny” i pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto III.
Po wybuchu II wojny światowej znalazł się w niewoli sowieckiej, przebywał w obozie w Kozielsku, skąd 7 marca 1940 w grupie kilkunastu jeńców został przewieziony do więzienia w SmoleńskuMaryla Fałdowska Tło polityczne i okoliczności decyzji władz radzieckich o likwidacji polskich jeńców wojennych wiosną 1940 roku, [w:] Doctrina. Studia społeczno-polityczne, nr 6/2009, s. 131, gdzie najprawdopodobniej zginął.
Ordery i odznaczenia Krzyż Walecznych (przed 1924) Oficer Orderu Korony (Belgia, przed 1924) Krzyż Wojenny (Belgia, przed 1924) Kawaler Orderu Legii Honorowej (Francja, przed 1924)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Attaché wojskowi II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych Kategoria:Oficerowie Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Oficerowie dyplomowani II Rzeczypospolitej Kategoria:Podpułkownicy kawalerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy – Kawalerowie Legii Honorowej Kategoria:Polacy odznaczeni Krzyżem Wojennym (Belgia) Kategoria:Polacy odznaczeni Orderem Korony (Belgia) Kategoria:Przedstawiciele dyplomatyczni II Rzeczypospolitej w Belgii Kategoria:Urodzeni w 1889 Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci