Włodzimierz Krynicki (ur. 13 lutego 1869 w Samborze, zm. po 29 marca 1941) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys Urodził się 13 lutego 1869 w Samborze, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Lucjana i Joanny de Mosing. W 1890, po ukończeniu Szkoły Kadetów Piechoty w Budapeszcie, został mianowany kadetem ze starszeństwem z 1 września 1890 i wcielony do 102 czeskiego pułku piechoty w Pradze.

Od 25 lutego 1915 służył w polu w II baonie 3 Pułku Piechoty Legionów Polskich. 20 stycznia 1916, po 11 miesiąch spędzonych na froncie zachorował na malarię. Po rekonwalescencji został przeniesiony do 6 Pułku Piechoty. W kwietniu był odnotowany w Stacji Zbornej LP w Budapeszcie i przedstawiony do odznaczenia austriackim Krzyżem Wojskowym Karola.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Podczas obrony Lwowa w trakcie wojny polsko-ukraińskiej w stopniu porucznika był komendantem dzielnicy IV Miejskiej Straży Obywatelskiej we Lwowie. W 1920 został zdemobilizowany.

8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu majora rezerwy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 i 18. lokatą w korpusie oficerów piechoty. Został przydzielony do 26 pułku piechoty w garnizonie Lwów; w 1923 jako oficer rezerwowy, w 1924 jako oficer pospolitego ruszenia. W marcu 1930 został zwolniony od powszechnego obowiązku wojskowego.

W 1930 był przewodniczącym komitetu wykonawczego Komitetu Obywatelskiego Obchodu XII-tej Rocznicy Obrony Lwowa. Był wiceprezesem zarządu koła Związku Oficerów Rezerwy RP we Lwowie.

5 listopada 1940 został aresztowany przez funkcjonariuszy NKWD i uwięziony we Lwowie. 29 marca 1941 został skazany na karę 5 lat łagrów, a następnie zesłany na terytorium Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej.

Był żonaty, miał córkę Marię Danutę (ur. 7 sierpnia 1920).

Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7470 – 17 maja 1922. Krzyż Niepodległości – 17 marca 1932 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski – 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy społecznej”. Krzyż Walecznych czterokrotnie Srebrny Medal Waleczności 1. klasy (Austro-Węgry)

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Związku Oficerów Rezerwy (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie urodzeni w Samborze Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (czterokrotnie) Kategoria:Oficerowie piechoty Legionów Polskich 1914–1918 Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie radzieckich łagrów 1939–1941 Kategoria:Polacy i obywatele polscy – więźniowie radzieckich więzień Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Waleczności Kategoria:Polscy zesłańcy w ZSRR 1940–1941 Kategoria:Uczestnicy bitwy o Lwów 1918–1919 (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1869 Kategoria:Wojskowi związani ze Lwowem Kategoria:Polscy zesłańcy do Uzbekistanu Kategoria:Zmarli w XX wieku Kategoria:Nieznana data śmierci Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze III Brygady Legionów Polskich