Stanisław Zabielski (ur. 17 września 1928 w Wilnie, zm. 9 lutego 2005 w Poznaniu) – polski profesor leśnictwa.
Życiorys Do szkoły podstawowej i gimnazjum (częściowo na tajnych kompletach) uczęszczał w Wilnie, gdzie rodzina zamieszkiwała do jesieni 1945, by potem zostać repatriowany do Gorzowa Wielkopolskiego. W tym mieście ukończył liceum w 1946. W 1950 ukończył studia na Uniwersytecie Poznańskim (Wydział Rolniczo-Leśny). Magistrem został w czerwcu 1951. W latach 1951–1955, zgodnie z nakazem pracy, pracował w Biurze Urządzania Lasu w Gorzowie, dochodząc do stanowiska taksatora. W 1955 pracował w Centralnym Zarządzie Przemysłu Meblarskiego. Od 1955 do 1959 odbywał studia aspiranckie pod kierownictwem prof. Leona Mroczkiewicza (Poznań). W 1960 doktoryzował się. Odbył też staże naukowe na Węgrzech (1963) i we Francji (1968). Habilitował się w 1970 z zakresu nauk leśnych. W 1972 został docentem w Instytucie Przyrodniczych Podstaw Leśnictwa WSR w Poznaniu. W latach 1975–1978 kierował Sekcją Uprawy Topoli w Stacji Badań Leśnych w Rabacie (Maroko). W latach 1981–1985 wykładał hodowlę i urządzanie lasu w Państwowym Instytucie Agronomicznym w Algierze. 1 marca 1983 mianowano go profesorem nadzwyczajnym, a od 1 kwietnia 1994 był profesorem zwyczajnym. 30 września 1996 przeszedł na emeryturęwb, Wspomnienie o śp. Prof. dr. hab. Stanisławie Zabielskim, w: Wieści Akademickie, nr 3(90)/2005, wyd. AR Poznań, s.17, ISSN 1429-3064. Został pochowany na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu (kw. L, rząd 23, grób 6). thumb|240px|Grób prof. Stanisława Zabielskiego na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu Osiągnięcia Pisał głównie prace związane z uprawą topoli, wierzb oraz innych pionierskich, szybko wzrastających gatunków drzew (np. pinii), jak również modrzewi, brzóz i olch. Zajmował się rozmnażaniem topól i wierzb i zakładaniem plantacji topolowych, jak również poprawianiem wydajności uprawy topoli w różnych warunkach siedliskowych. Był uważany za najpoważniejszy polski autorytet w tym zakresie. Był autorem i współautorem 37 rozpraw i artykułów naukowych, jednej książki naukowej, pięciu skryptów i dziesięciu prac popularnonaukowych. 12 rozpraw i cztery skrypty napisał w języku francuskim.
Odznaczenia Złoty Krzyż Zasługi (1985), Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1989).
Członkostwo Polskie Towarzystwo Leśne, Stowarzyszenia Inżynierów Leśnictwa i Drzewnictwa, Związek Nauczycielstwa Polskiego (1951-1981), Niezależny Samorządny Związek Zawodowy „Solidarność” (od 1981).
Przypisy
Kategoria:Absolwenci Wydziału Rolniczo-Leśnego Uniwersytetu Poznańskiego Kategoria:Członkowie Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” Kategoria:Członkowie Związku Nauczycielstwa Polskiego Kategoria:Ludzie urodzeni w Wilnie Kategoria:Ludzie związani z Gorzowem Wielkopolskim Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Pochowani na cmentarzu Jeżyckim w Poznaniu Kategoria:Polacy wysiedleni z Kresów Wschodnich w latach 1944–1946 Kategoria:Polscy przedstawiciele nauk leśnych Kategoria:Uczestnicy tajnego nauczania na ziemiach polskich 1939–1945 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Przyrodniczego w Poznaniu Kategoria:Urodzeni w 1928 Kategoria:Zmarli w 2005