Krainka, pszczoła kraińska, pszczoła rasy kraińskiej (ang. Carniolan honey bee; łac. Apis mellifera carnica) – podgatunek pszczoły miodnej.
Naturalne występowanie tej pszczoły obejmuje przede wszystkim Słowenię, oraz południową Austrię, Chorwację, Bośnię i Hercegowinę, Serbię, Węgry, Rumunię i Bułgarię.
Pochodzenie Pszczoła kraińska jako podgatunek pszczoły miodnej naturalizowała się i adaptowała do warunków panujących w Kočevje (Gottschee) region Krainy (obecnie Słowenia), południowej części Alp Austriackich, regionu Gór Dynarskich, południowej Panonii i północnych Bałkanów. Jest to drugi najbardziej popularny podgatunek pszczół hodowany przez pszczelarzy na świecie.
Cechy Jest faworytem wśród pszczelarzy z wielu powodów. Przede wszystkim z powodu dużych możliwości obronnych przeciw innym owadom, pozostając przy tym nieagresywna w stosunku do pszczelarza. Pszczoły te rozpoczynają szybkie dopasowywanie populacji robotnic do dostępności pokarmu wczesną wiosną oraz tak samo szybkie dopasowywanie populacji robotnic w przypadku spadku lub braku pożytków. Odporne na niektóre choroby i pasożyty bardziej niż inne rasy.
Anatomia Pszczoła kraińska jest podobnych rozmiarów jak pszczoła włoska (Apis mellifera ligustica), ale w wyróżniającym śniado szarym kolorze z brązowymi paskami. Tułów jest ciemny, z tym, że można spotkać również w jaśniejszym kolorze lub nawet brązowym, a także z kropkami. Znane są również jako pszczoły szare.
Dodatkowo pszczoła kraińska jest porównywalna rozmiarami do pszczoły środkowoeuropejskiej (Apis mellifera mellifera), lecz z węższym odwłokiem.
Języczek o długości 6,5 do 6,7 mm, wysokie ramiona i krótkie włoski pozwalają na zbieranie nektaru np. z koniczyn i podobnych pożytków.
Charakter i zachowanie Zalety Ceniona przez pszczelarzy ze względu na delikatność i brak agresywności Może być hodowana w środowisku miejskim o dużym zagęszczeniu Lepsza orientacja w terenie niż pszczoła włoska Niska skłonność do rabunków Może zimować w niewielkim kłębie Zdolność do oszczędzania zapasów miodu Zdolność do szybkiej adaptacji środowiskowej Dobra zdolność do długiego zimowania Zdolność do szybkiej odbudowy kolonii po zimowli Niskie zużycie propolisu Odporna na choroby czerwiu Nadaje się na tereny z wczesnymi pożytkami Robotnice żyją do 12% dłużej niż pszczoły innych ras Wady Najwyższa ze wszystkich ras pszczoły miodnej podatność do rojenia w przypadku Niska zdolność do prosperowania w czasie gorącego lata Czerwienie zależne od dostępności pyłku kwiatowego Nieoznaczona matka trudna do odszukania na plastrze Bardzo duża podatność na Warrozę (Varroa Destructor)Olszewski, K., Paleolog, J., Łopucki, R. (2012). Zwalczanie warrozy u pszczół miodnych z uwzględnieniem odporności pszczół i roztoczy. W: "Zagadnienia ekologii i ochrony środowiska". Duża podatność na grzybicowe choroby czerwiu (Ascosphaera apis) Duża po podatność na nosemozę: nosema Apis oraz nosema Cerana Przygotowania do zimowania rodziny rozpoczynają już w sierpniu Słaba zimotrwałość Słaba odporność na kiślicę Najczęściej zainfekowane zgnilcem amerykańskim jako rasa.
Przypisy
Bibliografia Graham, Joe. The Hive and the Honey Bee. Hamilton/IL: Dadant & Sons; 1992; .
Kategoria:Rasy pszczół hodowlanych Kategoria:Gatunki i podgatunki zwierząt nazwane w 1879 roku