Avianus (V w. n.e.) – łaciński bajkopisarz„Avianus” w Chambers's Encyclopædia., najprawdopodobniej poganin.
Jest autorem 42 bajek pisanych wierszem elegijnym. 42 zachowane bajki poprzedza dedykacja skierowana do niejakiego Teodozjusza. Być może chodzi o Makrobiusza Teodozjusza, autora Saturnaliów; być może zaś o cesarza o tym imieniu. Prawie wszystkie bajki znaleźć można w zbiorze Babriosa, który prawdopodobnie stanowił źródło inspiracji dla Awiana. Ponieważ jednak Babrios pisał po grecku, a Awian przyznaje się do korzystania z łacińskiego najprawdopodobniej prozatorskiego wzoru, wersje obu autorów różnią się od siebie. Język i metrum, jakimi posługuje się Awian, są poprawne z niewielkimi odstępstwami od klasycznych wzorców przy tworzeniu pentametrów. Bajki szybko stały się elementem podręczników, a w średniowieczu stanowiły jedną z głównych pozycji w liber catonianus, zbiorze dzieł do nauki łaciny. W średniowiecznej Francji przekłady utworów Awiana znajdowały się w zbiorach bajek nazywanych isopet.
Utwory Awiana zachowują klasyczną budowę bajki, posiadają morały i motta (promythia i epimythia). Awianus doczekał się wielu naśladowców, jak np. Alexander Neckham i jego Novus Avianus.
Bajki
Wydania Emil Baehrens w zbiorze Poetae Latini Minores (1879–1883) Robinson Ellis, The Fables of Avianus (1887) The Fables of Avianus, translated by David R. Slavitt, Johns Hopkins University Press 1993
Zobacz też Ezop Fedrus
Przypisy
Bibliografia Lucian Müller De Phaedri et Aviani fabulis libellis (1875) Otto Unrein, De Aviani Aetate (1885), Jena dissertation Leopold Hervieux, Les Fabulistes latins (1894) The Fables of Avian translated into Englyshe ... by William Caxton at Westmynstre (1483). Léon Herrmann, Avianus, Œuvres, Bruksela, kol. Latomus XCVI, 1968.
Kategoria:Bajkopisarze Kategoria:Pisarze łacińscy starożytnego Rzymu Kategoria:Poeci języka łacińskiego Kategoria:Rzymscy poeci V wieku