Koralczyk maurytyjski (Alectroenas nitidissimus) – wymarły gatunek gołębia z rodzaju Alectroenas (znanego jako „blue pigeons”), endemicznego dla maskareńskiej wyspy Mauritius leżącej na Oceanie Indyjskim. Dwa spokrewnione z nim gatunki z Maskarenów wymarły, trzy nadal istnieją. Koralczyk maurytyjski jest gatunkiem typowym rodzaju Alectroenas.
Wokół głowy, szyi i piersi występowały białe, poczochrane pióra; reszta upierzenia miała kolor niebieski, zaś sterówki i nagie obszary na głowie – czerwony. Te kolory były uznawane za podobne do barw flagi Holandii, co znalazło odbicie w niektórych nazwach nadawanych temu koralczykowi. Samce wyróżniały czerwone czoła, osobniki młodociane mogły być częściowo zielone. A. nitidissimus mierzył 30 cm długości, był większy i roślejszy od jakiegokolwiek innego gatunku Alectroenas. Swoje białe pióra mógł nastroszyć, tworząc kryzę, która była używana podczas zalotów. Głos tego gołębia brzmiał jak „barf barf”, ptak potrafił również gruchać. Żywił się owocami, orzechami i mięczakami, niegdyś był pospolity w lasach Mauritiusa.
Pierwsze wzmianki o koralczyku maurytyjskim pochodzą z XVII wieku; później został opisany jeszcze kilka razy, jednak niewiele relacji dotyczy żywych osobników. Przynajmniej jeden żywy okaz i kilka wypchanych dotarło do Europy w XVIII i XIX wieku. Zachowały się jedynie trzy okazy muzealne, zaś tylko jedna ilustracja przedstawia żywego osobnika. Przypuszczalnie gatunek wymarł w latach 30. XIX wieku wskutek wylesiania i drapieżnictwa.
Taksonomia thumb|left|Ilustracja przedstawiająca wypchanego osobnika załączona do opisu Sonnerata z 1782 Pierwsza wzmianka o koralczyku maurytyjskim to dwa szkice pochodzące z dziennika pokładowego holenderskiego okrętu Gelderland z lat 1601–1603. Przedstawione ptaki zdają się być świeżo zabite lub ogłuszone. Ilustracje wykonał holenderski artysta Joris Joostensz Laerle na Mauritiusie, ale nie zostały opublikowane do 1969. François Cauche w 1651 pokrótce wspomniał „biało-czarno-czerwone gołębie podobne do turkawek” napotkane w 1638, przypuszczalnie jest to pierwsza jednoznaczna wzmianka o gatunku. Autorem następnego opisu był Jean-François Charpentier de Cossigny, ukazał się w połowie XVIII wieku.
Pierre Sonnerat zainteresował ornitologów nowym gatunkiem w 1782, nazywając go Pigeon Hollandais (holenderskim gołębiem), określeniem nawiązującym do ubarwienia łączącego biel, ciemny niebieski i czerwień, które przypominało Sonneratowi holenderską flagę. Podczas podróży w 1774 zebrał dwa okazy. Te syntypy zostały przekazane do Muzeum Historii Naturalnej w Paryżu. Do 1893 jeden z nich, MNHN n°C.G. 2000-727, nadal istniał, został jednak uszkodzony kwasem siarkowym podczas fumigacji. Po tym, jak Sonnerat nazwał i opisał koralczyka maurytyjskiego w języku francuskim, opisanie gatunku naukowo i nadanie mu binominalnej nazwy przypadło Scopolemu, który sam nie obserwował gatunku, a jedynie zlatynizował opis Sonnerata. Nadał mu nazwę Columba nitidissima, która znaczy „najbardziej olśniewający gołąb”. Kiedy Johann Friedrich Gmelin ponownie opisywał gatunek, przydzielił mu epitet gatunkowy franciae („Francji”) w 1789, nawiązując do obecnie znanej, a wtedy wprowadzonej dopiero trójkolorowej flagi francuskiej. Pierre Joseph Bonnaterre użył epitetu batavica („holenderski”) w jego opisie z 1790.
Inny okaz trafił do paryskiego muzeum w 1800, odłowił go Colonel M. Mathieu dla Louisa Dufresne. Został sprzedany w 1819 i wraz z innymi okazami trafił do Edynburga, gdzie przechowywany jest w National Museum of Scotland jako MU No. 624. Nie został rozpoznany jako koralczyk maurytyjski, dopóki w 1879 roku nie obejrzał go Alfred Newton. Ostatni znany nauce okaz muzealny został pozyskany po odstrzeleniu osobnika w dystrykcie Savanne w 1826 i przekazany Julienowi Desjardinsowi, założycielowi Mauritius Natural History Museum w Port Louis, gdzie nadal się znajduje. Zachował się jednak w złym stanie. Jedynie te trzy wypchane koralczyki zachowały się do czasów współczesnych. W 1840 George Robert Gray nadał – nowemu wówczas – rodzajowi nazwę Alectroenas. Takson został utworzony specjalnie dla koralczyka maurytyjskiego (alektruon z greki oznacza udomowionego kura, zaś oinas – gołębia). Alectroenas nitidissima to gatunek typowy rodzaju, do którego należą wszystkie koralczyki zwane w języku angielskim „blue pigeons”. Binominalną nazwę A. nitidissima skorygowano na A. nitidissimus w 2014.
Szczątki subfosylne koralczyka maurytyjskiego zostały odnalezione na bagnie Mare aux Songes przez Théodore’a Sauziera w 1889. Kolejne zebrał Etienne Thirioux około 1900 roku. Prawdopodobnie pochodzą z okolic Le Pouce i Plaine des Roches.
Ewolucja Gołębie z rodzaju Alectroenas są ze sobą blisko spokrewnione i szeroko rozprzestrzenione w zachodniej części Oceanu Indyjskiego. Są allopatryczne i mogą być uznane za jeden nadgatunek. Obecnie wyróżnia się trzy niewymarłe gatunki, należą do nich: koralczyk niebieskawy (A. madagascariensis), koralczyk srebrnogłowy (A. sganzini) oraz koralczyk czerwonogłowy (A. pulcherrimus). Trzy spośród wysp Maskarenów były domem dla trzech odrębnych gatunków, każda dla innego (koralczyk maurytyjski, koralczyk rodrigueski oraz nieopisany jeszcze gatunek z Reunionu). W porównaniu do innych gołębi przedstawiciele rodzaju Alectroenas to średnie po duże, krępe ptaki z relatywnie dłuższymi skrzydłami i ogonem. Wszystkie gatunki mają na głowie i szyi nastroszone pióra, którymi mogą poruszać. Tibiotarsus jest stosunkowo długi, a tarsometatarsus (skok) krótki. Możliwe, że skolonizowały Maskareny, Seszele lub obecnie zatopioną wyspę w okolicy plamy gorąca dzięki międzywyspowej kolonizacji („island hopping”). Mogły wyewoluować w osobny rodzaj, jeszcze zanim dotarły na Madagaskar. Najbliżej spokrewniony z Alectroenas gołąb to strzępopiór (Drepanoptila holosericea) z Nowej Kaledonii, od którego oddzieliły się 8–9 mln lat temu. Ich przodkami są prawdopodobnie owocożery z rodzaju Ptilinopus z południowo-wschodniej Azji i Oceanii.
Morfologia thumb|upright|Ilustracja przedstawiająca żywego samca prezentującego białe pióra; G. Haasbroek, ok. 1790 Głowę, szyję i pierś koralczyka maurytyjskiego porastały srebrzystobiałe pióra, długie, sztywne i ostro zakończone, zwłaszcza te na szyi. Połać jaskrawej, czerwonej nagiej skóry otaczała oko i ciągnęła się przez policzki do dzioba o zielonawym kolorze i ciemnej końcówce. W upierzeniu reszty ciała dominował kolor indygo, zaś grzbiet, barkówki i skrzydła miały metaliczną, niebieską barwę. Nasada zewnętrznych sterówek częściowo była czarniawa, niebieska. Same sterówki i pokrywy nadogonowe miały kolor kasztanowy. Nogi cechowała barwa łupkowa. Czerwonopomarańczowa tęczówka miała wewnątrz żółty pierścień. Sam ptak mierzył 30 cm długości, jego skrzydło – 208 mm, ogon – 132 mm, górna krawędź dzioba – 25 mm, zaś skok 28 mm. Koralczyk maurytyjski był największym przedstawicielem rodzaju, zaś jego dekoracyjne białe pióra były dłuższe i pokrywały większy obszar.
Inaczej niż u trzech zachowanych okazów muzealnych, dwie spośród trzech ilustracji (trzecia jest czarno-biała) przedstawiających żywego osobnika trzymanego w okolicach 1790 w Holandii przedstawiają czerwone czoło u ptaka. U koralczyka czerwonogłowego ptaki obu płci mają czerwone czoło, a Julian Hume zasugerował, że na ilustracji przedstawiono samca, który opisany został przez Cossigniego w środku XVIII wieku jako „o wiele bardziej przystojny” od samicy. Zdaniem Hume’a spreparowane ptaki to samice. A maurytyjska kobieta opowiadająca o swojej obserwacji gatunku w okolicach 1815 wspomniała zielony jako jeden z kolorów upierzenia. Młode koralczyki czerwonogłowe i srebrnogłowe mają zielone pióra, więc obserwacja mogła dotyczyć właśnie młodocianego osobnika.
Niektóre przedstawienia i opisy pokazują nogi koralczyka maurytyjskiego jako czerwone, jak u koralczyka niebieskawego. Nogi okazu z paryskiego muzeum zostały pomalowane na czerwono po zejściu naturalnego koloru, prawdopodobnie wskutek inspiracji tymi opisami. Nogi pozostałych dwóch spreparowanych osobników nie zostały przemalowane i kolor wypłowiał do żółtawobrązowego. Ta cecha nie jest wspomniana we współczesnych opisach i takie wyobrażenie o kolorze nóg przypuszczalnie jest błędne. Na niektórych współczesnych rekonstrukcjach koralczyka maskareńskiego przedstawiono z pofalowaną nagą skórą jak u koralczyka czerwonogłowego. Ta cecha nie była zachowana w znanych współcześnie opisach, zanim raport Johannesa Pretoriusa z pobytu na Mauritiusie z lat 60. XVII wieku nie został opublikowany w 2015; autor wspomniał o „brodawkowatej twarzy” tego gołębia.
Ekologia i zachowanie thumb|left|Ilustracja z 1907 (autor: John Gerrard Keulemans) przedstawiająca paryski okaz; nogi są wypłowiałe Znanych jest kilka opisów zachowania tego ptaka; nieopublikowane notatki Desjardinsa zagubiły się. W okolicach 1790 jeden okaz przywieziono do ówczesnych Niderlandów, gdzie przeżył w menażerii Wilhelma V Orańskiego trzy miesiące, a następnie padł z powodu obrzęku. Znane są jedynie dwie ilustracje przedstawiające tego osobnika żywego, ich autorem jest G. Haasbroek. Pokazują samca w trakcie zalotów, stroszącego swoje ozdobne białe pióra na kształt kryzy. To typowe zachowanie dla gołębi Alectroenas, potrafią one również wprawiać te pióra w wibracje. Arnout Vosmaer na odwrocie jednej z ilustracji zapisał taką notatkę dotyczącą zalotów i głosów: thumb|Ilustracja przedstawiająca samca z nastroszonymi i gładko leżącymi białymi piórami; G. Haasbroek, ok. 1790
Koralczyki maurytyjskie prawdopodobnie żyły w parach lub grupach w wilgotnych, górskich lasach wiecznie zielonych, jak niewymarłe pokrewne im gatunki. Szczątki subfosylne znaleziono na centralnym zachodzie, centralnym wschodzie i południowo-wschodniej części Mauritiusa, co wskazuje na niegdysiejszy szeroki zasięg gatunku. Przed 1812 Jacques Gérard Milbert napisał, że samotne osobniki przebywały w dolinach rzecznych. Prawdopodobnie stały się rzadsze podczas francuskich rządów na Mauritiusie (1715–1810), kiedy nizinne obszary tej wyspy zostały niemal całkowicie wylesione.
Wiele innych endemitów Mauritiusa wyginęło wraz z nadejściem człowieka, toteż pierwotny ekosystem wyspy jest poważnie naruszony i trudny do odtworzenia. Przed przybyciem ludzi Mauritius był całkowicie zalesiony, jednak wskutek wycinki lasów niewiele z nich pozostało na wyspie. Niewymarłe endemity nadal są poważnie zagrożone. Koralczyk maurytyjski żył razem z innymi wymarłymi obecnie endemitami, jak dodo (Raphus cucullatus), chruścielowiec rdzawy (Aphanapteryx bonasia), aleksandretta szara (Psittacula bensoni), papuga maurytyjska (Lophopsittacus mauritianus), uszatnik duży (Mascarenotus sauzieri), łyska maskareńska (Fulica newtonii), kazarka maurytyjska (Alopochen mauritiana), cyraneczka maskareńska (Anas theodori) i ślepowron maurytyjski (Nycticorax mauritianus). Do wymarłych gadów Mauritiusa należą Cylindraspis inepta, Cylindraspis triserrata, Didosaurus maurtianus i Bolyeria multocarinata. Rudawka maskareńska (Pteropus subniger) i ślimak Tropidophora carinata żyły na Mauritiusie i Reunionie, ale wymarły na obu wyspach. Niektóre rośliny, jak Casearia tinifolia i storczyk Angraecum palmiforme, także wyginęły.
Pożywienie thumb|Ilustracja z 1811 autorstwa Pauline Knip i Césara Macreta