Ludwik Wenski (ur. 4 sierpnia 1882 w Izdbach, zm. 2 października 1939 w Kościanie) – wielkopolski kupiec, działacz gospodarczy, społeczny i sportowy, powstaniec wielkopolski, zamordowany przez Niemców po wybuchu II wojny światowej.
Życiorys Początkowo mieszkał we Wschowie. Brał udział w powstaniu wielkopolskim. 7 stycznia 1919 został przez władze niemieckie internowany w obozie w Żaganiu. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości Wschowa przypadła Niemcom, przeniósł się do Leszna, gdzie założył przedsiębiorstwo „Wenski – Labatzki” (jego wspólnik, Herman Labatzki, był Niemcem). Był również wspólnikiem w spółce spedycyjno-handlowej z Paulem Oelsnerem, a od 1920 – jej samodzielnym właścicielem. Od 1926 mieszkał w Kościanie. Tam razem z rodziną zamieszkał w domu przy ul. św. Ducha.
Sprawował funkcję naczelnika koła Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Kościanie. W latach 30. XX wieku był także prezesem Stowarzyszenia Hurtowników Branży Kolonialnej na Polskę Zachodnią, wchodzącego w skład Związku Towarzystw Kupieckich. Od 1926 do 1930 sprawował funkcję prezesa Polskiego Klubu Kręglarskiego "Jedność" w Kościanie. W 1936 był także członkiem poznańskiego kupieckiego komitetu zbiórki na Fundusz Obrony Narodowej oraz wiceprezesem kościańskiego Towarzystwa Kupców.
Po wybuchu II wojny światowej postanowił ewakuować się wraz z rodziną do Lublina, gdzie znajdowała się filia jego firmy. Zatrzymany przez Niemców w okolicach Sochaczewa (miejscowość Rybno) i odesłany przez nich do Kościana. Został rozstrzelany pod ścianą ratusza na polecenie landrata kościańskiego przez Wehrmacht. Egzekucji dokonano w odwecie za zamordowanie volksdeutscha Rauscha w Nietążkowie koło Śmigla i podpalenie stodoły innego Niemca. W wyroku sądu doraźnego grupy operacyjnej niemieckiej policji bezpieczeństwa pod przewodnictwem SS-Sturmbannführera Gerharda Flescha, Wenski określony został jako „przewodniczący Związku Sokołów, zły, nienawidzący Niemców”. Ciało Wenskiego, podobnie jak i pozostałych ofiar tej zbrodni, trafiło do zbiorowej mogiły na cmentarzu zakładu psychiatrycznego w Kościanie.
Rodzina Był mężem Cecylii Marianny z domu Piątkowskiej (1893–1959). Miał z nią dwanaścioro dzieci: Urszulę Marię Magdalenę (1914–1984), Marię Franciszkę (1916–1996), Cecylię Ludwikę (1918–2001), Mariana (1920– 2018), Stefana Ludwika Karola (1921–1981), Czesława Ludwika Ignacego (1923–2006), Edwarda Ludwika (1924–2013), Tadeusza Stanisława Ludwika (1926–2004), Ludwika Jana Alfonsa (1928–2018), ks. dr. Jana Ludwika (1930–2011), Witolda Jędrzeja Ludwika (1932–2007), Ignacego Jerzego Aleksandra (1933–1941).
Upamiętnienie thumb|250px|Miejsce egzekucji w Kościanie z 2 i 23 października 1939 - ściana miejscowego ratusza. Nazwisko Ludwika Wenskiego wymienione jest wśród ofiar na pamiątkowej tablicy. W 1999 przy ulicy Świętego Ducha w Kościanie odsłonięto obelisk upamiętniający Ludwika Wenskiego. Tablica osadzona na pomniku informuje, iż był on naczelnikiem kościańskiego „Sokoła” i o rozstrzelaniu go przez Niemców.
Nazwisko Wenskiego znajduje się także na jednej z tablic na ścianie kościańskiego ratusza, oddających cześć męczennikom - ofiarom II wojny światowej, rozstrzelanym podczas publicznych egzekucji 2 i 23 października 1939.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” (II Rzeczpospolita) Kategoria:Ludzie związani z Kościanem Kategoria:Polacy i obywatele polscy straceni przez Niemcy nazistowskie w Polsce 1939–1945 Kategoria:Polscy działacze sportowi Kategoria:Polscy kupcy Kategoria:Powstańcy wielkopolscy (1918–1919) Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1939