Rebecca Quin (ur. 30 stycznia 1987 w Dublinie w Irlandii) – irlandzka wrestlerka występująca w federacji WWE, w brandzie Raw pod pseudonimem ringowym Becky Lynch.
Quin rozpoczęła treningi w czerwcu 2002 pod okiem Finna Bálora i Paula Tracey'ego, swój pierwszy oficjalny pojedynek stoczyła pięć miesięcy później. Pod pseudonimem Rebecca Knox występowała dla niezależnych federacji wrestlingu w całej Europie, współpracowała między innymi z angielską federacją One Pro Wrestling czy niemiecką German Stampede Wrestling. W 2006 zadebiutowała w Shimmer Women Athletes.
We wrześniu 2006 odniosła kontuzję głowy, zdiagnozowano u niej możliwe uszkodzenie ósmego nerwu czaszkowego. Quin miała powrócić do wrestlingu w 2008, lecz po ominięciu występu na jednej z gal ogłosiła, że nie czuje się na siłach by wrócić do ringu. Trzy lata później powróciła do Shimmer w roli menedżerki, a w 2013 podpisała kontrakt rozwojowy z WWE. W głównym rosterze federacji zadebiutowała w 2015, a rok później, na gali Backlash, stała się pierwszą w historii posiadaczką WWE SmackDown Women’s Championship. Największy rozgłos przyniósł jej gimmick „The Man”. W kwietniu 2019 na WrestleManii 35 odbyło się pierwsze, żeńskie, główne wydarzenie kobiet, w historii WrestleManii, w którym Lynch pokonała zarówno Charlotte Flair i Rondę Rousey, gdzie na szali znalazły się zarówno mistrzostwa Raw Women's i SmackDown Women's. Wracając po 15-miesięcznym urlopie macierzyńskim, w sierpniu 2021 Lynch po raz czwarty sięgnęła po SmackDown Women's Championship, pokonując ówczesną mistrzynię Biancę Belair, w zaledwie 26 sekund.
Kariera wrestlerki Wczesna kariera i treningi (2002–2005) W czerwcu 2002 Quin rozpoczęła treningi w nowo utworzonej szkółce wrestlingu Fergala Devitta i Paula Tracey'ego. 11 listopada 2002 odbyła swój pierwszy oficjalny pojedynek, przyjęła pseudonim ringowy Rebecca Knox. Jej pierwszymi walkami były mieszane starcia drużynowe, w których walczyła u boku swojego brata – Gonzo De Mondo. Trenowała też w NWA UK Hammerlock.
Niezależne federacje europejskie (2005–2008) We wczesnych latach kariery Knox walczyła na irlandzkiej scenie niezależnej, czasami używając pseudonimu Komeera.
13 maja 2005 została pokonana przez Skye na pierwszym evencie federacji Queens of Chaos i na nagraniach DVD w Tuluzie we Francji. 7 sierpnia pojawiła się w Fighting Spirit Federation i zawalczyła w Fatal 4-Way matchu o World Queens of Chaos Championship przeciwko Jersey, Sweet Sarayi i mistrzyni – Nikicie, lecz nie udało jej się wygrać. 4 czerwca 2006 Knox zmierzyła się z Sarayą o zawieszony tytuł mistrzowski Nikity; Knox wygrała walkę, tym samym stając się posiadaczką World Queens of Chaos Championship. Jej panowanie trwało 111 dni, tytuł utraciła na rzecz Sarayi, 23 września, podczas gali organizowanej przez World Association of Wrestling.
26 września 2006, podczas eventu federacji German Stampede Wrestling, Knox przegrała walkę z fińską wrestlerką Kisu. Podczas walki zraniła się nad okiem, rana musiała zostać zszyta. Zawodniczka skarżyła się później na bóle głowy, problemy ze wzrokiem oraz uciążliwe wrażenie głośnego brzęczenia w jej lewym uchu. Zdiagnozowano u niej uszkodzenie ósmego nerwu czaszkowego, przez co anulowano wszystkie jej nadchodzące występy. W 2008 miała wystąpić podczas nagrań programów federacji Shimmer oraz ChickFight, ostatecznie jednak nie pojawiła się na żadnym z nich. Quin przyznała później, że podczas rehabilitacji zaczęła wątpić w swoją decyzję o podjęciu kariery wrestlerki.
Niezależne federacje amerykańskie (2005–2008, 2011) W 2005 Knox zadebiutowała dla kanadyjskiej federacji SuperGirls Wrestling należącej do Extreme Canadian Championship Wrestling – ECCW. Rozpoczęła rywalizację z Miss Chevius, pokonała ją 27 maja, lecz przegrała walkę rewanżową miesiąc później. 24 czerwca pokonała Miss Chevius w walce o nowo utworzone Supergirls Championship, stając się pierwszą posiadaczką tego tytułu. Na pierwszych nagraniach DVD SuperGirls pokonała LuFisto dzięki pomocy swojego menedżera – Scotty’ego Maca. Następnej nocy obroniła pas dwukrotnie, w walkach przeciwko Cheerleader Melissie oraz Madison. 27 stycznia 2006, podczas wydarzenia celebrującego 10-lecie powstania ECCW, Knox pokonała El Phantasma. 21 kwietnia, po 301 dniach panowania, Knox utraciła SuperGirls Championship na rzecz Lisy Moretti. Nie zdołała odzyskać mistrzostwa w walce rewanżowej dzień później.
14 października 2005 pojawiła się w New England Championship Wrestling, uczestniczyła w Fatal 4-Way matchu, który wygrała Violet Flame. W październiku brała też udział w trzecim turnieju ChickFight organizowanym przez federację All Pro Wrestling. Przeszła do drugiej rundy, w której została pokonana przez późniejszą zwyciężczynię turnieju – Mariko Yoshidę. Następnej nocy połączyła siły z Cheerleader Melissą i Tiffany, zawodniczki przegrały starcie z Morgan, Rain i Hailey Hatred. W styczniu i lutym 2006 Knox pojawiała się też w federacji AWA Pinnacle.
Knox rozpoczęła pracę w federacji Shimmer Women Athletes w 2006 roku. 12 lutego 2006, na tapingach Volume 3, w swojej debiutanckiej walce, pokonała Allison Danger, przybierając rolę heela. Tej samej nocy nagrano też Volume 4, podczas którego Knox przegrała w walce wieczoru z Daizee Haze. Spowodowało to rozpoczęcie rywalizacji pomiędzy zawodniczkami. Na nagraniach Volume 5, 21 maja, zaatakowała Haze po jej pojedynku z Portią Perez. Tego samego wieczoru pokonała Haze w Two Out Of Three Falls matchu. Knox pokonała Allison Danger w „Pure Wrestling Rules matchu” podczas nagrań do Shimmer Volume 6. Miała zmierzyć się z Haze w 60-minutowym Iron Woman matchu na Volume 7, jednak pojedynek został odwołany z powodu kontuzji, jakiej Knox doznała w Niemczech.
26 marca 2011 powróciła do Shimmer jako menedżerka Sarayi i Britanii Knight.
Niezależne federacje japońskie (2005–2006) W listopadzie 2005 Knox udała się na dwutygodniowe tournée po Japonii, w tym czasie walczyła dla federacji International Women’s Grand Prix (IW*GP). Połączyła siły z Ają Kong oraz Gran Hamadą. Walczyli razem jako drużyna, wygrywając liczne walki wieczoru. 9 listopada Knox wygrała organizowany przez IW*GP 18-osobowy Battle Royal. Powróciła do Japonii w sierpniu 2006, biorąc udział w kilku eventach japońskiej sceny niezależnej.
WWE NXT (2013–2015) mały|Lynch podczas live eventu NXT w marcu 2015 8 kwietnia 2013 ogłoszono, że Quin podpisała dwuletni kontrakt rozwojowy z WWE. Zawodniczka przeprowadziła się na Florydę, by móc występować w brandzie rozwojowym WWE – NXT. 29 sierpnia ujawniono jej nowy pseudonim ringowy – Becky Lynch. Zadebiutowała 7 listopada 2013, podczas house showu NXT.
Swój pierwszy występ w programie telewizyjnym NXT odnotowała 26 czerwca 2014 roku, pokonała Summer Rae. 3 lipca połączyła siły z Bayley i wraz z nią przegrała starcie drużynowe przeciwko BFFs – mistrzyni kobiet NXT Charlotte oraz Sashy Banks. Następne miesiące spędziła rywalizując z Charlotte, podczas kolejnych odcinków NXT przegrała trzy walki z rzędu. 23 października Lynch zaatakowała Bayley i dołączyła do Sashy Banks, razem stworzyły Team B.A.E. („Best at Everything”). Drużyna rozsypała się w lutym 2015 roku, kiedy to Banks spowodowała przegraną Lynch w walce z Bayley.
11 lutego, na NXT TakeOver: Rival, Lynch wzięła udział w Fatal 4-Way matchu o NXT Women’s Championship, który wygrała Sasha Banks. 22 kwietnia wygrała Triple Threat match przeciwko Charlotte i Bayley, tym samym stając się pretendentką do tytułu mistrzowskiego. 20 maja, na NXT TakeOver: Unstoppable, Lynch przegrała walkę o mistrzostwo z Banks. W tym starciu zadebiutowała w nowym wizerunku, przypominającym postać Chandry Nalaar z gry karcianej Magic: The Gathering. 12 sierpnia przegrała pojedynek z Bayley; był to jej ostatni występ dla NXT.
Rewolucja kobiet (2015–2016) Lynch zadebiutowała w głównym rosterze WWE 13 lipca 2015 podczas odcinka Raw, wraz z Charlotte i Sashą Banks, po tym, jak Stephanie McMahon ogłosiła „rewolucję” w dywizji Div. Lynch i Charlotte połączyły siły z Paige, która to rywalizowała wówczas z Team Bella (Alicią Fox, Brie i Nikki Bellą), Banks natomiast dołączyła do Naomi i Taminy, tworząc Team B.A.D.. Paige, Charlotte i Becky utworzyły stajnię „Submission Sorority”, której nazwa została później zmieniona na „Team PCB” (od inicjałów każdej z zawodniczek). 20 lipca Lynch i Paige przegrały starcie drużynowe z Banks i Naomi, zaś 1 sierpnia Lynch wygrała pojedynek z Brie Bellą podczas odcinka Main Event. Trzy drużyny zmierzyły się ze sobą na gali SummerSlam w Triple Threat Tag Team Elimination matchu, który, dzięki przypięciu Brie Belli przez Lynch, wygrało Team PCB.
31 sierpnia wszystkie członkinie PCB brały udział w pierwszym w historii „Divas Beat The Clock Challenge'u”, który ostatecznie wygrała Charlotte, stając się nową pretendentką do WWE Divas Championship. Charlotte wygrała tytuł na gali Night of Champions. Dzień później na Raw, Paige wygłosiła promo, w którym skrytykowała swoje koleżanki z drużyny i resztę dywizji Div. W październiku Paige próbowała odnowić swoje relacje z Lynch i Charlotte, jednak pod koniec miesiąca zaatakowała je, przechodząc heel turn i odchodząc z PCB. 2 listopada Lynch wzięła udział w Fatal 4-Way matchu o miano pretendentki do Divas Championship, lecz nie udało jej się wygrać walki. Tydzień później, na Raw, Lynch wygrała pojedynek z Paige.
30 listopada Charlotte zaczęła ukazywać cechy antagonisty – udała kontuzję nogi i skorzystała z pomocy ojca, by pokonać Lynch. Przez grudzień przyjaźń Lynch i Charlotte zaczęła się rozpadać. Ostatecznie, 4 stycznia 2016, Charlotte zaatakowała Becky i pokonała ją w dwóch pojedynkach o pas mistrzowski: 7 stycznia na SmackDown i na gali Royal Rumble.
Noc po Royal Rumble Lynch została pokonana przez powracającą Sashę Banks; w walkę interweniowała Charlotte. Lynch i Banks zmierzyły się ze sobą jeszcze raz, tydzień później. Podczas walki Banks została zaatakowana przez resztę Team B.A.D., jednak z pomocą Lynch udało jej się odeprzeć atak. Tydzień później, podczas starcia pomiędzy Taminą a Lynch doszło do kolejnej bójki, w wyniku której Tamina wygrała pojedynek. 15 lutego Becky Lynch wygrała starcie z Naomi. Po pojedynku została zaatakowana przez przeciwniczkę i Taminę, te jednak wycofały się po przybyciu Banks. Mimo drobnej sprzeczki między Banks a Lynch podczas kolejnego odcinka SmackDown, zdołały one pokonać Naomi i Taminę na gali Fastlane. 29 lutego na Raw Lynch zmierzyła się z Banks o miano pretendenckie do Divas Championship; ich pojedynek zakończył się remisem. Walka rewanżowa odbyła się na następnym SmackDown i ta również zakończyła się bez rezultatu, kiedy to Charlotte zaatakowała obie uczestniczki walki. W rezultacie ogłoszono Triple Threat match o tytuł Div pomiędzy Lynch, Banks i Charlotte na WrestleManii 32. 7 marca na Raw Lynch wraz z Banks pokonały Team B.A.D., po czym ponownie zostały zaatakowane przez Charlotte. Na WrestleManii trzy rywalki zmierzyły się o nowo utworzone WWE Women’s Championship. Walkę wygrała Charlotte.
Po WrestleManii Lynch rozpoczęła rywalizację z Emmą. Została przez nią pokonana podczas odcinka Raw z 2 maja 2016. Trzy dni później Lynch i Natalya pokonały Emmę i Charlotte. 9 maja Lynch została zaatakowana przez Emmę i debiutującą w głównym rosterze Danę Brooke. Przegrała dwa pojedynki z Brooke: podczas kolejnego odcinka SmackDown! i tydzień później na Raw. 19 maja, na gali Money in the Bank, Lynch i Natalya zostały pokonane przez Brooke i Charlotte. Po walce Natalya zaatakowała Lynch, przechodząc heel turn. Po kilku bójkach w następnych tygodniach ogłoszono, że Lynch i Natalya zmierzą się ze sobą na Battleground.
SmackDown Women's Champion (2016–2018) mały|upright|Lynch w kostiumie „La Luchadory” w grudniu 2016