Wasilij Fiodorowicz Orłow, ros. Василий Фёдорович Орлов (ur. we Włosowie, zm. 19 marca 1945 w Lwówku Śląskim) – radziecki wojskowy, pułkownik gwardii, Bohater Związku Radzieckiego, najmłodszy dowódca korpusu w Armii Czerwonej.
Życiorys Urodził się w miejscowości Wołosowo w obwodzie leningradzkim.
W 1932 roku ukończył szkołę średnią przy Leningradzkim Instytucie Inżynierów, po czym rozpoczął studia w Leningradzkim Instytucie Przemysłowym, ale w 1933 roku został powołany do wojska i skierowany do Wojskowej Akademii Mechanizacji i Motoryzacji Armii Czerwonej im. Stalina, którą ukończył w listopadzie 1937 roku.
Po ukończeniu akademii został przeniesiony do rezerwy, został wtedy kierownikiem produkcji a następnie dyrektorem technicznym w Leningradzkich Zakładach Remontowych Samochodów, funkcję tę pełnił do lipca 1939 roku, po czym został głównym technikiem i głównym inżynierem w Leningradzkich Zakładach Mechanicznych.
Po ataku na ZSRR powołany do wojska, od czerwca 1941 roku był dowódcą samodzielnego batalionu czołgów ciężkich Frontu Północnego, w walkach batalion pod jego dowództwem wycofał się na lewy brzeg Newy i tam zatrzymał natarcie przeciwnika, został wtedy po raz pierwszy ranny.
W sierpniu 1941 roku został dowódcą 51 Samodzielnego Batalionu Czołgów Odwodu Naczelnego Dowództwa, który brał udział w walkach w obronie Leningradu, w październiku 1941 roku został zastępcą, a następnie dowódcą 107 Pułku Czołgów Frontu Leningradzkiego, funkcję tę pełnił do stycznia 1942 roku. 6 stycznia 1942 roku został ciężko ranny i ewakuowany z Leningradu. W okresie od stycznia do maja 1942 roku przebywał w szpitalu.
Po wyjściu ze szpitala, został dowódcą nowo utworzonej 119 Brygady Pancernej Frontu Kalinińskiego, na czele której brał udział w walkach w rejonie Rżewa, w składzie 29 i 30 Armii. W listopadzie 1942 brygada została przeformowana w pułk czołgów, a on został dowódcą 31 Brygady Pancernej w składzie 20 Armii Frontu Zachodniego, która dowodzi w trakcie drugiego kontrnatarcia pod Rżewem. Brygada tą dowodzi do kwietnia 1943 roku.
W kwietniu 1943 roku zostaje dowódcą 8 Brygada Pancernej Gwardii wchodzącą w skład 20 Korpusu Pancernego. Dowodząc tą brygadą brał udział w walkach w składzie Frontu Briańskiego, Południowego i 2 Ukraińskiego. Dowodząc tą brygadą uczestniczył w operacji orłowskiej (12.07-18.08.1943), malitopolskiej (26.09-05.11.1943), korsuńsko-szewczenkowskiej (24.01-17.02.1944), umańsko-botoszańskiej (05.03-17.04.1944). Po tej ostatniej operacji brygada została wraz z całym korpusem wycofana na tyły.
W dniu 4 grudnia 1944 roku został dowódcą 6 Korpusu Zmechanizowanego Gwardii, zostając najmłodszym dowódców korpusu w Armii Czerwonej. Na czele tego korpusu wchodzącego w skład 4 Armii Pancernej wziął udział w operacji wiślańsko-odrzańskiej (12.01- luty 1945), dolnośląskiej (8.02-24.02.1945) i opolskiej (15-31.03.1945). W styczniu-lutym 1945 brał udział w wyzwalaniu Końskiego, Stąporkowa, Piotrkowa i Lubska.
W dniu 17 marca 1945 roku w okolicy Białej przebywając na punkcie obserwacyjnym 17 Brygady Zmechanizowanej został ciężko ranny w czasie ostrzału artyleryjskiego. I w dniu 19 marca 1945 roku zmarł w Lwówku Śląskim w szpitalu polowym 1 Frontu Ukraińskiego w wyniku odniesionych ran.
Na polecenie dowódcy 1 Frontu Ukraińskiego marsz. Koniewa jego ciało przewieziono do Moskwy i pochowano na cmentarzu Nowodziewiczym. Pośmiertnie został także odznaczony tytułem Bohatera Związku Radzieckiego.
W 1985 roku na podstawie jego życia powstał film fabularny „Говорит Москва!” (pol. Mówi Moskwa!).
Awanse podpułkownik (1942) pułkownik (1943)
Odznaczenia Medal „Złota Gwiazda” Bohatera Związku Radzieckiego (6 kwietnia 1945) (pośmiertnie)Указ Президиума Верховного Совета z 06.04.1945 Order Lenina (6.04.1945) Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie – 30.01.1943Указ Президиума Верховного Совета z 30.01.1943, 17.08.1943Wniosek był o nadanie Orderu Wojny Ojczyźnianej I st., ostatecznie nadano mu Order Czerwonego Sztandaru. Фронтовой приказ nr 73/н z 17.08.1943, 20.05.1944Фронтовой приказ nr 90/н z 20.05.1944) Order Suworowa II st. (27.04.1944)Указ Президиума Верховного Совета z 27.04.1944 Medal „Za obronę Leningradu” (1942) Krzyż Oficerski Legii Zasługi (USA) (1944)
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Radzieccy dowódcy korpusów w II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1916 Kategoria:Zmarli w 1945 Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Ludzie związani z Białą