Janina Błaszczak, po mężu Wolanin (ur. 5 października 1924 w Kowlu, zm. 22 grudnia 2010 w Zielonej Górze) – podpułkownik WP, ekonomistka, uczestniczka walk na froncie wschodnim i powstania warszawskiego, dama orderów Virtuti Militari i Odrodzenia Polski, honorowy obywatel Zielonej Góry. Dowodzona przez nią bateria moździerzy była największym pierwszoliniowym pododdziałem Wojska Polskiego, jakim dowodziła kobieta w czasie II wojny światowej.
Życiorys Urodziła się na Wołyniu, w rodzinie legionisty i osadnika wojskowego. Prawdopodobnie w 1939 jej ojciec zginął z rąk ukraińskich nacjonalistów. Ona sama wraz z całą rodziną została w lutym 1940 deportowana przez władze sowieckie na Syberię. Na wygnaniu pracowała przy wyrębie lasów.
W sierpniu 1943 zgłosiła się ochotniczo w szeregi Armii Berlinga. Początkowo służyła w szeregach batalionu kobiecego im Emilii Plater. Pod koniec 1943 roku rozpoczęła pięciomiesięczną naukę w szkole oficerskiej w Riazaniu, którą ukończyła z pierwszą, a według innych źródeł z trzecią lokatą. W stopniu podporucznika objęła dowództwo nad 3 baterią moździerzy 9 pułku piechoty 3 Dywizji Piechoty im. Romualda Traugutta. Pododdział ten był największą pierwszoliniową jednostką WP, jaką dowodziła kobieta w czasie II wojny światowej.
W sierpniu 1944 brała udział w walkach na przyczółku warecko-magnuszewskim. Miesiąc później, wraz ze swoim pułkiem, uczestniczyła w walkach o Pragę, a następnie w nieudanej próbie odsieczy dla powstańczej Warszawy. Po klęsce na przyczółku czerniakowskim została uznana za poległą. W rzeczywistości, będąc dwukrotnie ranną, trafiła do niemieckiej niewoli. Przy pomocy żołnierzy Armii Krajowej zdołała uciec ze szpitala w Skierniewicach i będąc pod opieką rodziny kolejarskiej ukrywała się do lutego 1945.
W latach 1945–1946 wykładała w szkole oficerskiej w Łodzi (prowadziła zajęcia z zakresu obsługi broni). W 1946 została zdemobilizowana. Po zakończeniu służby wojskowej wybrała zawód ekonomistki. Od 1951 żyła i pracowała w Zielonej Górze. Była działaczem ZBoWiD. Zmarła w grudniu 2010. Spoczywa na cmentarzu komunalnym przy ul. Wrocławskiej w Zielonej Górze.
W 1946 poślubiła Józefa Wolanina, z którym doczekała się dwójki dzieci.
Odznaczenia i wyróżnienia Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari (1946) Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1989) Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1946) Krzyż Walecznych (1945) Warszawski Krzyż Powstańczy (1988) Honorowa obywatelka Zielonej Góry (tytuł nadany 2 września 2003)
Przypisy
Kategoria:Członkowie ZBoWiD Kategoria:Honorowi obywatele Zielonej Góry Kategoria:Jeńcy ludowego Wojska Polskiego w niewoli niemieckiej Kategoria:Kobiety – powstańcy warszawscy Kategoria:Kobiety – żołnierze Wojska Polskiego Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (Polska Ludowa) Kategoria:Odznaczeni Warszawskim Krzyżem Powstańczym Kategoria:Oficerowie ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Platerówki Kategoria:Polscy zesłańcy w ZSRR 1940–1941 Kategoria:Artykuły powstałe w ramach akcji Wikipedia też jest kobietą Kategoria:Ludzie urodzeni w Kowlu Kategoria:Uczestnicy walk na przyczółku warecko-magnuszewskim (1944) Kategoria:Uczestnicy walk o przyczółki warszawskie (1944) Kategoria:Urodzeni w 1924 Kategoria:Zmarli w 2010 Kategoria:Oficerowie 9 Zaodrzańskiego Pułku Piechoty