Jarogniew Broniarz (ur. 25 września 1913 w Poznaniu, zm. 5 listopada 1999 tamże) – polski naukowiec, nauczyciel akademicki, inżynier chemik, a także organizator i pierwszy dziekan Wydziału Chemicznego Politechniki Poznańskiej. W czasie II wojny światowej członek Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich, więzień obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen.
Życiorys Ukończył Gimnazjum św. Marii Magdaleny w Poznaniu, a następnie studia chemiczne na Uniwersytecie Poznańskim. Przed wojną pracował jako laborant w urzędzie celnym w Gdyni oraz w fabryce chemicznej J. Krajewskiego w Poznaniu.
W 1940 roku wstąpił do Wielkopolskiej Organizacji Wojskowej, która następnie weszła w skład Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich. Przyjął pseudonim Wilk. Jeszcze w tym samym roku został aresztowany. Przetrzymywano go na terenie poznańskiego Fortu VII oraz we Wronkach i Berlinie. Za zgodą niemieckich władz okupacyjnych zawarł w więzieniu związek małżeński z Cecylią de domo Hoffman. W grudniu 1942 roku trafił do obozu koncentracyjnego Mauthausen-Gusen, gdzie przebywał do końca wojny.
Po powrocie do Poznania w 1945 roku zaczął pracę jako naczelny inżynier Poznańskich Zakładów Przemysłu Tłuszczowego. W latach 1947–1951 był ponadto pracownikiem naukowo-dydaktycznym Uniwersytetu Poznańskiego, a w roku 1964 związał się z Katedrą Chemii Ogólnej Politechniki Poznańskiej, gdzie stał się orędownikiem utworzenia nowego Wydziału Chemii. Został pierwszym dziekanem nowo utworzonego wydziału, swoją funkcję pełnił przez dziewięć lat. W 1976 roku otrzymał tytuł profesora. Przeszedł na emeryturę w roku 1983. Wcześniej kierował m.in. Instytutem Technologii i Inżynierii Chemicznej, a także Zakładem Technologii Lekkiej Syntezy Organicznej.
Był synem Stanisława Broniarza, również żołnierza podziemia niepodległościowego i więźnia obozów koncentracyjnych. Jego córka, Lubomira Broniarz-Press, jest profesorem i kierownikiem jednego z zakładów na założonym przez ojca wydziale.
Praca naukowa Jarogniew Broniarz był promotorem ośmiu prac doktorskich, m.in. pierwszej pracy doktorskiej obronionej na Wydziale Chemii Politechniki Poznańskiej, napisanej przez Jana Szymanowskiego. Jego własna rozprawa habilitacyjna nosiła tytuł: Otrzymywanie i własności użytkowe jedno- i dwuestrów sacharozy i syntetycznych kwasów tłuszczowych. W swojej pracy naukowej zajmował się ponadto zastosowaniem rodków powierzchniowo czynnych w produkcji opon, a także procesem rozszczepiania tłuszczów. Był autorem 70 prac naukowych. Należał do Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Przemysłu Chemicznego, Poznańskiego Towarzystwa Przyjaciół Nauk, Polskiego Towarzystwa Chemicznego. Był również członkiem Komisji Nauk Chemicznych Oddziału PAN w Poznaniu. alt= Sala im. prof. Jarogniewa Broniarza|mały|243x243px|Sala im. prof. Jarogniewa Broniarza
Upamiętnienie Jego imieniem nazwano jedną z dwóch sal wykładowych w Centrum Dydaktycznym Wydziału Technologii Chemicznej Politechniki Poznańskiej.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Absolwenci Wydziału Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Ludzie urodzeni w Poznaniu Kategoria:Polscy inżynierowie chemicy Kategoria:Urodzeni w 1913 Kategoria:Więźniowie KL Mauthausen-Gusen Kategoria:Więźniowie KL Posen Kategoria:Więźniowie więzienia we Wronkach (okupacja niemiecka) Kategoria:Nauczyciele akademiccy Politechniki Poznańskiej Kategoria:Nauczyciele akademiccy Wydziału Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu Kategoria:Zmarli w 1999