thumb|Obrót płaszczyzny polaryzacji światła na skutek zjawiska Faradaya
Zjawisko Faradaya, zjawisko magnetooptyczne – zjawisko fizyczne polegające na obrocie (o pewien kąt) płaszczyzny polaryzacji światła spolaryzowanego liniowo w czasie przechodzenia światła przez ośrodek, w którym istnieje pole magnetyczne.
Zjawisko zostało odkryte przez Michaela Faradaya w 1845 r. i było pierwszym eksperymentem ujawniającym związek światła z magnetyzmem.
Opis ilościowy Wzór na kąt skręcenia: β = V·B·d gdzie β – kąt skręcenia (w radianach) B – indukcja magnetyczna w kierunku propagacji światła (w teslach) d – długość na jakiej światło oddziałuje z polem magnetycznym (w metrach) V – stała Verdeta - wyznaczana empirycznie zależna od długości fali, gęstości materiału i temperatury.
Zastosowania Zjawisko Faradaya znalazło zastosowanie w technice laserowej w postaci urządzenia o nazwie rotator Faradaya, który jest wykorzystywany przy modulacji światła, np. w tzw. migawkach magnetooptycznych i urządzeniach przepuszczających światło tylko w jednym kierunku (tzw. izolatory optyczne). Cechą charakterystyczną rotatora Faradaya jest, że płaszczyzna polaryzacji zawsze jest skręcana w tę samą stronę, niezależnie od kierunku przepływającego światła (asymetria), co znajduje zastosowanie przy budowie cyrkulatorów i izolatorów optycznych.
Zobacz też optyka, elektromagnetyzm, ferromagnetyzm, magnetyczny dichroizm kołowy, Prawo Faradaya.
Przypisy
Kategoria:Zjawiska magnetyczne Kategoria:Optyka nieliniowa Kategoria:Zjawiska chiralooptyczne