USS PGM-3 – kanonierka typu PGM-1, która służyła w amerykańskiej marynarce podczas II wojny światowej. Stępka pod okręt została położona 7 września 1942 roku przez Peterson Boat Works w zatoce Sturgeon w Wisconsin. Jednostkę zwodowano 12 kwietnia 1943 roku. Pierwotnie był to ścigacz okrętów podwodnych typu SC-497 i został wprowadzony do służby 17 maja 1943 roku jako USS SC-1035. 10 grudnia 1943 roku okręt przebudowano na kanonierkę typu PGM-1 i zmieniono jego nazwę na USS PGM-3. Po wojnie, 20 maja 1947 roku, kanonierkę przekazano Foreign Liquidations Commission. W lecie 1947 roku przekazano ją chińskiej marynarce.
Służba Służba przed konwersją na kanonierkę 28 maja 1943 roku, rejs z Bazy Morskiej USA, Nowy Orlean, Luizjana do Centrum Treningowego Ścigaczy Okrętów Podwodnych, Miami, Floryda
29 czerwca 1943 roku, rejs z Centrum Treningowego Ścigaczy Okrętów Podwodnych, Miami, Floryda do Nassau, Brytyjskie Indie Wschodnie
5 lipca 1943 roku, rejs z Centrum Treningowego Ścigaczy Okrętów Podwodnych, Miami, Floryda do Key West, Floryda
9 lipca 1943 roku, rejs z Key West, Floryda do Zatoki Guantanamo, Kuba
28 lipca 1943 roku, rejs z Balboa, Kanał Panamski do Corinto, Nikaragua
31 lipca 1943 roku, rejs z Corinto, Nikaragua do Manzanillo, Meksyk
5 sierpnia 1943 roku, rejs z Manzanillo, Meksyk do San Diego, Kalifornia
14 sierpnia 1943 roku, rejs z San Diego, Kalifornia do San Francisco, Kalifornia
7 września 1943 roku, rejs z San Francisco, Kalifornia do Seattle, Waszyngton
13 października 1943 roku, rejs z Pier #41, Seattle, Waszyngton do Baza Sekcji Marynarki USA, Zatoka Neah, Waszyngton
19 listopada 1943 roku, rejs z Seattle, Waszyngton do San Pedro, Kalifornia
W drodze na wyspy Treasury na Południowym Pacyfiku 23 stycznia 1944 roku, PGM-3 wraz z PGM-1, PGM-2, PGM-4, PGM-5, PGM-6, PGM-7 i PGM-8 oraz USS „Armadillo”, wypłynęły z San Pedro w Kalifornii do Pearl Harbor. Te małe okręty przebyły Pacyfik na własnych siłach, w drodze do ich celu na Wyspach Salomona. W czasie drogi pięć PGM-ów odpadło od konwoju z różnych powodów. PGM-3 był ostatnim okrętem, który odpadł. Dla dalszych informacji o podróży PGM-3 przed dotarciem do Espiritu Santo, zobacz PGM-7.
PGM-3 przybył do Espiritu Santo 14 marca 1944 r. w towarzystwie PGM-5, PGM-7 i PGM-8. Poprzedniego dnia jeden z silników okrętu zaczął dymić i został natychmiast wyłączony. Po przybyciu do Espiritu Santo silnik został przeniesiony na pokład okrętu remontowego USS „Mindanao” i 4 kwietnia został ponownie zamontowany na PGM-3. PGM-5, PGM-7 i PGM-8 wyszły z Espiritu Santo 15 marca, zostawiając PGM-3 czekającego na pozostałe opóźnione kanonierki z 1. Dywizji. 6 kwietnia naprawiony silnik zepsuł się ponownie, podczas próby szybkości. Do 1 maja silnik był ponownie sprawny i 6 maja PGM-3 odpłynął z Espiritu Santo w kierunku Guadalcanalu, płynąc jako część Task Unit 35.1.8 pod dowództwem komandora Waita, zaokrętowanego na transportowcu SS „Mormachawk”. Przybywając 9 maja do Lunga Point na Guadalcanalu, PGM-3 popłynął dalej do Zatoki Purvisa na wyspach Floryda, obecnie znanych jako Nggela. Do 23 maja PGM-3 stacjonował w różnych miejscach na wyspach Floryda. Dziennik pokładowy okrętu twierdzi, że w tym czasie PGM-2, PGM-4 i PGM-6 cumowały kilka razy obok PGM-3.
23 maja PGM-3 wypłynął z Tulagi w rejs do Rendovy, przypływając następnego dnia i cumując w Bazie Kutrów Torpedowych nr 11. Dziennik pokładowy mówi, że podczas swojego pobytu na Rednovie okręt kilkukrotnie cumował obok PGM-2, PGM-4 i PGM-6. 7 czerwca PGM-3 wyruszył na rejs na wyspy Treasury, przybywając tam jeszcze tego samego dnia. Od 7 czerwca 1944 r. do 24 lutego 1945 r. za bazę macierzystą PGM-3 służyła Baza Kutrów Torpedowych nr 9.
Służba w Bazie Kutrów Torpedowych nr 9 na wyspach Treasury W czerwcu PGM-3 wykonał cztery dwudniowe patrole południowo-wschodniego wybrzeża Bougainville i Cieśniny Bougainville, współpracując z PGM-1, PGM-5, PGM-6, PGM-8, LCI-61 i samolotami PBY. W nocy były to patrole przeciwko barkom, a za dnia przeciwko minom morskim. Okręt ostrzelał wiele celów na wybrzeżu i zniszczył dwie miny ogniem artyleryjskim.
27 czerwca PGM-3 wypłynął z Bazy Kutrów Torpedowych nr 9 w towarzystwie PGM-1. Ich celem było Carter City na wyspie Floryda. Po przybyciu, kanonierka została zacumowana obok PGM-2. W Carter City PGM-3 został poddany naprawom i przebudowie; zamontowano na nim sonar i działo kal. 76,2 mm L/50. 26 lipca PGM-3 został zacumowany obok PGM-6. Kanonierka powróciła do bazy na wyspach Treasury dzień później.
W sierpniu i wrześniu PGM-3 wziął udział w trzech dużych patrolach przeciwko barkom wzdłuż zachodniego wybrzeża Nowej Irlandii. 1 sierpnia o godzinie 5:50 PGM-3 opuścił Bazę Kutrów Torpedowych nr 9 i w towarzystwie PGM-1 i PGM-2 przybył na miejsce patrolu o godzinie 1:15 następnego dnia. Kanonierki współpracowały z samolotem PBY. 4 sierpnia okręty przybyły do Wysuniętej Bazy Kutrów Torpedowych na wyspie Emirau i pobrały wodę oraz paliwo w Zatoce Hamburskiej. 8 sierpnia PGM-2 i PGM-3 wypłynęły w drogę powrotną na wyspy Treasury. 27 sierpnia PGM-3 w towarzystwie PGM-5 i PGM-8 wypłynął z Bazy Kutrów Torpedowych nr 9 w celu patrolowania rejonu o nazwie „Uncle” (wujek), w pobliżu południowo-zachodniego brzegu Nowej Irlandii. 30 sierpnia kanonierki przybyły do Bazy Kutrów Torpedowych nr 7 na wyspach Green i 2 września kontynuowały patrol. W trakcie tego patrolu kanonierki współpracowały z czterema myśliwcami Vought F4U Corsair i kutrami torpedowymi z Green Islands. Rankiem 5 września okręty rozpoczęły rejs powrotny do swojej bazy. 19 sierpnia o godzinie 2:59 PGM-3, PGM-5 i PGM-6 wypłynęły z bazy na kolejny patrol przeciwko barkom wzdłuż wybrzeża Nowej Irlandii, przybywając na miejsce jeszcze tego samego dnia o godzinie 23:53. 21 sierpnia po południu okręty patrolowały rejon 30 mil na północny zachód od wysp Księcia Yorku, a wieczorem ponownie patrolowały rejon wzdłuż zachodniego wybrzeża Nowej Irlandii, współpracując z wodnosamolotem PBY o kodzie wywoławczym „Charcoal”. Charcoal zrzucił bomby na kanał dla barek w pobliżu plantacji Matakan, wzniecając kilka pożarów, które trwały około 10 minut. 47 minut po północy PGM-3 wystrzelił serię pocisków smugowych kal. 12,7 mm w kierunku plantacji Makatan, żeby wskazać samolotowi cel. Charcoal zrzucił flary w celu oświetlenia celu i kanonierki ostrzelały plantację Makatan na długości dwóch mil wzdłuż wybrzeża. Okręty opuściły rejon patrolu rankiem 22 września i skierowały się w stronę Bazy Kutrów Torpedowych nr 7 na wyspach Green.
W czasie pobytu na wyspach Green, kanonierki otrzymały rozkaz przechwycenia okrętu sanitarnego USS „Samaritan”, który został uszkodzony przez minę. Okręt szpitalny był przewodnikiem formacji składającej się z okrętów USS „Osmus”, USS „Whitehurst”, USS „Algorma” i SS „Poleu Laut”. PGM-3, PGM-5 i PGM-6 wyruszyły 24 września o godzinie 14:37, obierając kurs 258° o godzinie 14:50 i zmieniając go na kurs 109° o godzinie 15:16. Następne podążały tym kursem aż do spotkania z USS „Samritan”, które nastąpiło o godzinie 11:22 następnego dnia. Okręt szpitalny podążał wtedy kursem 127°. Kanonierki służyły rozpoznaniem dla konwoju do godziny 17:00 dnia 26 września, kiedy to zostały odwołane z zadania. Następnie okręty skierowały się w stronę Tulagi na wyspach Floryda, dopływając tam następnego dnia. 29 września PGM-3 w towarzystwie PGM-5 i PGM-6 wypłynął z Govanna Inlet na wyspie Floryda i następnego dnia zacumował w Bazie Kutrów Torpedowych nr 9 na Treasury.
Dzień po powrocie do bazy PGM-3, razem z PGM-6 i PGM-8, ponownie wyruszył na patrol rejonu „Uncle” w pobliżu południowo-zachodniego brzegu Nowej Irlandii. Okręty przybyły w pobliże Huru Point 2 października o godzinie 19:30. Samolot PBY zrzucał flary wzdłuż wybrzeża, w celu oświetlenia ewentualnych celów. Następnie samolot zbombardował chatę na plaży, w pobliżu plantacji Makatan, a PGM-3 ostrzelał teren wokół chaty ze swojego moździerza kal. 60 mm. O godzinie 1:06 PBY oświetlił załadowaną barkę, około 1500 jardów od Huru Point. Kanonierki PGM i kutry PT przybyły na miejsce pół godziny później i rozpoczęły walkę z barką. Kutry PT trafiły kilka razy, lecz również kanonierki prowadziły celny ogień ze swoich dział kal. 76,2 mm i 40 mm. Barka została zatopiona podczas tego 20-minutowego ataku. Po zakończeniu patrolu następnej nocy, rano 5 października kanonierki PGM skierowały się w stronę Bazy Kutrów Torpedowych nr 7 na wyspach Green. Po czterodniowym odpoczynku, 9 października kanonierki ponownie wypłynęły na patrol. Pod koniec dnia 11 października, okręty współpracowały z samolotem PBY o kodzie wywoławczym „Tarbaby”. O godzinie 5:00 dnia następnego kanonierki zakończyły swój patrol w pobliżu Tambaker Point, wracając do swojej bazy na Treasury 13 października o godzinie 6:52.
Przez ostatnie dwa tygodnie października, PGM-3 wykonywał zadania eskortowe, przeprowadzając dwa rejsu w tę i z powrotem do Finschhafen na Nowej Gwinei, za każdym razem wracając do bazy samotnie. Pierwszy rejs odbył się w dniach 14-19 października i kanonierka eskortowała statek handlowy SS „Marmacsea”. Podczas drugiego rejsu, trwającego od 24 do 29 października, PGM-3 eskortował statek SS „Wilfred Grenfell”.
W listopadzie i grudniu PGM-3 przeprowadził cztery patrole wzdłuż południowo-zachodniego i południowo-wschodniego wybrzeża Bougainville, cieśniny Bougainville i północnego brzegu wyspy Choiseul. Jeden z takich patroli kanonierka wykonała w towarzystwie dwóch kutrów PT o kodach wywoławczych „Gum King” i „Gum 131”, jeden samotnie, jeden razem z PGM-8 i jeden z PGM-2. Dodatkowo, okręt wykonał dwa krótkie rejsy na Przylądek Torokina, eskortując podczas drugiego rejsu, 10 grudnia, transportowiec USS „General W.F. Hase”.
25 grudnia o godzinie 21:59 PGM-3 razem z PGM-2 wyruszył na swój ostatni patrol wzdłuż zachodniego wybrzeża Nowej Irlandii. Okręty przybyły na miejsce przeznaczenia, 2 mile od Huru Point, następnego dnia o godzinie 19:32. O godzinie 2:00 29 grudnia kanonierki wciąż patrolowały, ponownie współpracując z samolotem PBY „Charcoal”. Charcoal bombardował plażę w pobliżu plantacji Chinese i oświetlał okolicę dla okrętów. PGM-3 ostrzelał plażę swoim działem nr 6 (kal. 40 mm). Niedługo później kanonierki były już w pobliżu plantacji Ulpatur, gdzie Charcoal zrzucił flarę i cztery bomby. Wcześnie rano kanonierki zakończyły patrol i obrały kurs na bazę na wyspach Green, gdzie dotarły o godzinie 15:20. Odpoczynek na wyspach Green zakończył się 1 stycznia 1945 r., kiedy okręty powróciły w rejon patrolu, przypływając do miejsca oddalonego o 5 mil od Huru Point o godzinie 21:45. 4 stycznia o godzinie 6:15 kanonierki opuściły patrol w pobliżu Huru Point, kierując się w stronę Treasury. Około północy PGM-3 i PGM-2 minęły się z PGM-1 i PGM-5, które płynęły w przeciwnym kierunku, w celu przeprowadzenia patrolu na tym samym obszarze, na którym poprzednio działały PGM-3 i PGM-2.
Ostatni patrol PGM-3 na Wyspach Salomona rozpoczął się 16 stycznia i zakończył dnia następnego. Patrol przeciwko barkom został przeprowadzony w rejonie o nazwie kodowej „Queen” (królowa), który znajdował się wzdłuż zachodniego wybrzeża Choiseul. Ponownie PGM-3 przydzielono do towarzystwa PGM-2. Na krótko przed dotarciem w rejon patrolu, PGM-3 zniszczył minę morską ogniem artyleryjskim. Następnego dnia o godzinie 6:25, nadleciały cztery Corsairy, by wziąć udział w bombardowaniu Kuku Point, po którym nastąpił ostrzał z kanonierek. Następnie PGM-3 ostrzelał jaskinię, w której zgłoszono koncentrację wojsk wroga. O 9:46 okręty przybyły do Sangigai, zacumowały i wyładowały zaopatrzenie dla Australijczyków. O 12:04 kanonierki były już w drodze powrotnej, przybijając do nabrzeża bazy na Treasury o godzinie 18:15.
W lutym kanonierki PGM z 1. Dywizji prowadziły ostatnie operacje w rejonie Wysp Salomona i przygotowywały się do przeniesienia na Filipiny. 2 lutego wymieniono główne silniki na PGM-3.
Służba na Filipinach