mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 101 na język polski z 1913 przez ks. Marię Sułkowską.
Sonet 101 (OH truant Muſe what ſhalbe thy amends) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonety 100–103 mają wspólną tematykę, którą są wariacje poetyckie na temat milczenia, które zmierzają do jego wyjaśnienia oraz usprawiedliwienia.
Treść W sonecie tym, podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, rozmawia z Muzą, która go opuściła, wyrzucając jej lenistwo i wzgardę dla piękna. Wyobraża sobie dalej, że Muza mu odpowiada, że piękno i młodość nie wymagają żadnych pochwał i zbędnych ozdobników. Wzywa ją jednak, aby dała nieśmiertelność urodzie ukochanego. W ostatnich wersach postanawia ją nauczyć, jak się powinno to czynić.
Polskie przekłady 1913 Daj, muzo błędna, zadośćuczynienie Maria Sułkowska 1922 Jak uniewinnisz, ty Muzo leniwa Jan Kasprowicz 1948 Gnuśna muzo, i czymże spłacisz zaległości Władysław Tarnawski 1964 Przecz się ociągasz, Muzo ma, leniwie Jarosław Rymkiewicz 1968 Czemuś ty na wagarach, Muzo moja płocha Marian Hemar 1979 Muzo leniwa, jak wzgardę opłacisz Maciej Słomczyński 2011 Leniwa Muzo, jaką dasz rekompensatę Stanisław Barańczak 2015 Muzo próżniacza, jak chcesz wynagrodzić Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a