Wiersz amfibrachiczny – wiersz sylabotoniczny realizujący, zazwyczaj bardzo dokładnie, metrum amfibrachiczne. Wiersze amfibrachiczne charakteryzują się tokiem dierezowymWiktor J. Darasz, Amfibrach, Język Polski, 1-2./1999, s. 106.. Najpopularniejszymi formatami wiersza amfibrachicznego są trójstopowiec i czterostopowiec. Klasycznymi przykładami wierszy amfibrachicznych są „Chór Strzelców” Adama Mickiewicza, „Duma o Wacławie Rzewuskim”Zobacz: Kazimierz Wóycicki, Forma dźwiękowa prozy polskiej i wiersza polskiego, Warszawa 1960, s. 211. Juliusza Słowackiego, „Deszcz jesienny” Leopolda Staffa, „Matysek” Bolesława Leśmiana, „Miejsce pogrzebania” Stanisława Ciesielczuka, „Walc” Czesława Miłosza, „Szyby” Ewy Lipskiej. Nieregularnym wierszem amfibrachicznym o zmiennej liczbie stóp posługiwał się Jan Bolesław Ożóg („Jemioła”, „Dziedzilia”, „Wodnica”)Wiktor J. Darasz, Amfibrach, o.c., ss. 109-110..
O, nie daj mi, Stwórco, w pościeli z poduszką, W bieliźnie pod kołdrą umierać na łóżku Wśród nosów wilżących się żalem. Stanisław Ciesielczuk, „Miejsce pogrzebania”
Przypisy
A