thumb|Mężczyzna praktykujący zwyczaj chabrot Chabrot – stary francuski zwyczaj pochodzący z południa Francji. Faire chabrot albo faire chabròl znaczy „wlać wino do resztki zupy” (najczęściej jest to pot-au-feu lub garbure). Wino wlewa się, by rozcieńczyć pozostałości, i tak powstały płyn wypija się dużymi łykami prosto z miski albo talerzaA. Goursaud, La société rurale traditionnelle en Limousin..., str. 265-265..
Tradycja Dawniej chabrot regularnie stosowano przy dojadaniu takich zup jak bréjaude albo garbureA. Goursaud, La société rurale traditionnelle en Limousin..., str. 112.. Czynność wymagała zastosowania miski lub innego okrągłego naczynia bez uchwytówA. Goursaud, La société rurale traditionnelle en Limousin..., str. 111.; najczęściej były to naczynia gliniane. Był to zwyczaj szeroko rozpowszechniony, ale dziś jest praktykowany głównie przez starszych ludzi na prowincji.
Mieszkańcy Périgord nazywają ten zwyczaj fà chabroù; w Limousin mówi się o chabrot, w Prowansji o cabroù. Frédéric Mistral twierdził, że słowo cabroù pochodzi od łacińskiego capreolus. „Robić chabrot" znaczy zatem „pić jak koza”. W regionie Poitou oraz w Saintonge zwyczaj określa słowo godaille. W Gaskonii mówi się o godala (być może jest to przestawka słowa goulade, „łyk”)S. Palay, Dictionnaire du gascon et du béarnais modernes, CNRS, 1980.. Prawdopodobnie praktyka ta była znana także w rejonach położonych na północ od Loary; w ostatnim tomie cyklu powieściowego Chronique des Pasquier Georges Duhamel napisał o champorot (stąd potem chabrot): „Był to zwyczaj praktykowany przez mojego ojca”Georges Duhamel, La Passion de Joseph Pasquier..
Chabrot dziś thumb|Chabrot praktykowany współcześnie Chabrot jest nadal praktykowany we Francji, zwłaszcza na południowym zachodzie kraju. Jean Rebier (1879–1966), założyciel pisma „Lemouzi”, napisał: „Po zupie zawsze następuje porządny chabròl.” Etnolog Albert Goursaud wspomniał o nim w książce La société rurale traditionnelle en Limousin: ethnographie et folklore du Haut-Limousin et de la Basse-Marche (1976). Rozróżnił przy tym tradycje, które były żywe w momencie pracy nad książką, od tych, które są uznawane za przestarzałe. Z jego ustaleń wynika, że chabrot był w powszechnym użyciu, przynajmniej na wsiach, aż do połowy XX wieku. Katalończyk Jaume Fàbrega (ur. w 1948) w książce Cuina del país dels càtars napisał, że w czasach młodości często widział ludzi praktykujących lo cabròtJ. Fàbrega, La cuina del país dels càtars, str. 154..
Przypisy
Bibliografia Albert Goursaud, La société rurale traditionnelle en Limousin: ethnographie et folklore du Haut-Limousin et de la Basse-Marche, Maisonneuve et Larose, t. V, 1976. Georges Duhamel, La Passion de Joseph Pasquier, Mercure de France, 1945. Simin Palay, Dictionnaire du gascon et du béarnais modernes, CNRS, 1980.
Kategoria:Kultura we Francji Kategoria:Kultura odżywiania Kategoria:Zwyczaje