Egzarchat Afryki – historyczna prowincja bizantyńska utworzona około 591 w północnej Afryce przez cesarza Maurycjusza, ze stolicą w Kartaginie. Powodem utworzenia tego egzarchatu było stałe zagrożenie ze strony Maurów.
W jego skład weszły następujące prowincje: Proconsularis, Byzacena, Numidia, Mauretania Prima, Mauretania Secunda (obszar wokół Septem, część południowej Hiszpanii, Majorka, Minorka i Sardynia); do egzarchatu Afryki nie należała Trypolitania. Na czele tej jednostki stał egzarcha, który miał władzę cywilną i wojskową. W 698, po zdobyciu Kartaginy przez Arabów, egzarchat przestał istnieć. Nieco dłużej przetrwały eparchie egzarchatu położone na zachodzie (ostatnia, Septem, upadła w 711).
Egzarchowie Kartaginy 591–598: Gennadios I 598–600: Herakliusz 619–629: Niketas 641–645: Grzegorz 647/48–665: Gennadios II po 665: Eleutherios 698–711: Julian
Bibliografia Marek Wilczyński: Kartaginy egzarachat [w:] Encyklopedia kultury bizantyńskiej, Oktawiusz Jurewicz (red.). Warszawa 2002, s. 258. Charles Diehl: L'Afrique Byzantine. Histoire de la Domination Byzantine en Afrique (533–709). Paryż 1896
Kategoria:Administracja Bizancjum ! Kategoria:Historia Tunezji