Henry James Pye (ur. 10 lutego 1744 w Londynie, zm. 11 sierpnia 1813 w Pinner) – angielski poeta, którego twórczość przypada na oświecenie i początki romantyzmu. W roku 1790 otrzymał tytuł poeta-laureat. W 1784 roku został wybrany do parlamentu. Gdy opuścił miejsce w parlamentarnej ławie, został szefem policji w Westminsterze. Jako poeta był autorem między innymi tomu Poems on various subjects (Wiersze na różne tematyPoems on Various Subjects by Henry James Pye in Two Volumes, ornamented with Frontispieces, Vol. I, John Stockdale, London 1787.). Wydał też poemat BeautyBeauty, a Poetical Essay. In Three Parts, by Henry James Pye, T. Beckett, P. A. de Hondt, London 1766.. Poza tym napisał tragedię AdelaideAdelaide: a Tragedy in Five Acts, by Henry James Pye, John Stockdale, London 1800..
Ambitną próbą rodzimej wielkiej epoki był obszerny poemat AlfredAlfred, an Epic Poem, by H[enry] J[ames] Pye, London 1815.. Dzieło Pye’a, podobnie jak inne ówczesne utwory o anglosaskim władcy Alfredzie Wielkim, poematy Johna Fitchetta i Josepha Cottle'a miało budzić w Anglikach uczucia patriotyczne i dumę narodową, niezwykle istotne w latach walk z Napoleonem. O literackich portretach króla Alfreda pisał Simon KeynesSimon Keynes, The cult of Alfred, [w:] Anglo-Saxon England 28, Cambridge 1999, s. 329-330.. Współcześnie Henry James Pye należy do autorów zapomnianych.
Przypisy
Kategoria:Angielscy poeci oświecenia Kategoria:Urodzeni w 1744 Kategoria:Zmarli w 1813