Porfirij Gieorgijewicz Czanczibadze (ros. Порфи́рий Гео́ргиевич Чанчиба́дзе, gruz. პორფილე ჩანჩიბაძე, Porpile Czanczibadze ur. w Ozurgeti, zm. 14 marca 1950 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał pułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Ukończył męskie gimnazjum, w październiku 1921 wstąpił do Armii Czerwonej, 1922 ukończył Gruzińską Zjednoczoną Wojskową Szkołę Czerwonych Dowódców w Tbilisi, służył w 2 Gruzińskim pułku piechoty 1 Gruzińskiej Dywizji Piechoty jako dowódca plutonu, a od sierpnia 1924 jako dowódca kompanii. W 1927 skończył kursy doskonalenia kadry dowódczej w Taszkencie, we wrześniu 1927 został pomocnikiem szefa sztabu 2 Gruzińskiego pułku piechoty, od 1930 należał do WKP(b), od października 1930 do kwietnia 1932 był pomocnikiem szefa sztabu 9 Kołchozowego pułku piechoty 3 Kołchozowej Dywizji Piechoty. W 1922 brał udział w likwidacji powstania w Chewsuretii, w listopadzie-grudniu 1924 w likwidacji antykomunistycznego powstania w Swanetii, a w marcu 1929 w likwidacji ruchu powstańczego w Adżarii, od kwietnia do lipca 1929 dowodził batalionem. W lipcu 1932 został dowódcą batalionu 69 Dywizji Piechoty 18 Korpusu Piechoty ODKWA, potem p.o. dowódcy 206 pułku piechoty i dowódcą 207 pułku piechoty, 1940 ukończył kursy przy Akademii Wojskowej im. Frunzego i kursy „Wystrieł”, w lipcu 1940 został dowódcą 120 pułku piechoty na Dalekim Wschodzie. Od 23 lipca 1941 brał udział w walkach na Froncie Zachodnim, 31 sierpnia 1941 został dowódcą 107 Dywizji 30 Armii Frontu Zachodniego/Kalinińskiego, uczestniczył m.in. w walkach pod Klinem, od listopada 1942 do 4 czerwca 1944 dowodził 13 Korpusem Piechoty Gwardii 2 Gwardyjskiej Armii, brał udział w operacji rostowskiej, donbaskiej, melitopolskiej i krymskiej, w tym w wyzwoleniu Nowoczerkaska, Iłowajska, Stalino (Doniecka), Wielkiego Tokmaku i Sewastopola. Od 4 czerwca 1944 do końca wojny dowodził 2 Gwardyjską Armią w składzie 2 Frontu Nadbałtyckiego i 3 Białoruskiego, uczestniczył m.in. w operacji białoruskiej i wschodniopruskiej. 24 czerwca 1945 wziął udział w Paradzie Zwycięstwa na Placu Czerwonym w Moskwie, we wrześniu 1945 po rozformowaniu 2 Gwardyjskiej Armii pozostawał w dyspozycji Głównego Zarządu Kadr Ludowego Komisariatu Obrony ZSRR, od marca 1946 do czerwca 1948 dowodził 11 Korpusem Piechoty w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, 1948 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Wyższej Akademii Wojskowej im. Woroszyłowa, od czerwca 1948 dowodził 13 Gwardyjskim Korpusem Piechoty w Gorkowskim Okręgu Wojskowym. Był deputowanym do Rady Najwyższej ZSRR 2 kadencji (1946-1950). Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym. Jego imieniem nazwano ulicę w Tbilisi.
Awanse generał major (13 maja 1942) generał porucznik (25 września 1943) generał pułkownik (2 lipca 1945)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (19 kwietnia 1945) Order Lenina (dwukrotnie) Order Czerwonego Sztandaru (trzykrotnie - 1936, 2 stycznia 1942 i 3 listopada 1944) Order Suworowa I klasy (16 maja 1944) Order Suworowa II klasy (14 lutego 1943) Order Kutuzowa II klasy (17 września 1943) Order Bohdana Chmielnickiego II klasy (19 marca 1943) Order Czerwonej Gwiazdy (1942) Medal „Za obronę Stalingradu” I medale.
Bibliografia http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1133 (ros.)
Kategoria:Gruzińscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Radzieccy dowódcy armii w II wojnie światowej Kategoria:Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR Kategoria:Generałowie pułkownicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Bohdana Chmielnickiego Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Suworowa Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Urodzeni w 1901 Kategoria:Zmarli w 1950