Justin Ray Gaethje (ur. 14 listopada 1988 w Safford) – amerykański zawodnik mieszanych sztuk walki (MMA). W latach 2014–2017 mistrz WSOF w wadze lekkiej. Od 9 maja 2020 do 24 października tego samego roku był tymczasowym mistrzem UFC w wadze lekkiej. Były posiadacz pasa UFC "BMF" (2023–2024). Od 15 czerwca mistrz UFC w wadze lekkiej.
Młodość Justin Gaethje urodził się 14 listopada 1988 roku w Safford, w stanie Arizona. Jego matka, Carolina (z domu Espinoza), jest pochodzenia meksykańskiego, a ojciec, John Ray Gaethje, jest pochodzenia niemieckiego. Jego matka była listonoszką, a ojciec górnikiem, podobnie jak obaj dziadkowie. Dziadek od strony jego ojca trenował boks podczas służby w Armii Stanów Zjednoczonych. Ojciec Gaethje, Ray, przeszedł na emeryturę jako górnik miedzi we wrześniu 2019, po 36 latach pracy w kopalni Morenci.
Ma dwie siostry, jak i również brata bliźniaka, Marcusa Johna Gaethje, który pracował w kopalni Morenci przez prawie 10 lat. Kiedy miał 18 lat, Gaethje spędził lato w kopalni Morenci. W 2020 roku powiedział Brettowi Okamoto w wywiadzie dla ESPN: „Pracowałem siedem dni w tygodniu, po 12 godzin każdego dnia. Robiłem to przez trzy miesiące z rzędu i wziąłem jeden dzień chorobowy, bo musiałem się przespać. W jednym tygodniu pracowałem 96 godzin”. Wspomina, że gdy miał opuścić kopalnię, by pójść na studia, dwóch jego współpracowników powiedziało mu: „Zaraz wracasz, nie dasz rady na studiach. Zaraz tu wrócisz”. To zmotywowało go do osiągnięcia sukcesu.
Kariera zapaśnicza Szkoła średnia Zaczął uprawiać zapasy w wieku czterech lat. Uczęszczał do Safford High School, gdzie był czterokrotnym finalistą i dwukrotnym mistrzem stanowym (AIA). Nadal jest siódmym zawodnikiem z największą liczbą obaleń (218) i dziewiątym z największą liczbą zdobytych punktów (1057,5) w historii stanu jako zapaśnik. Grał również w piłkę nożną i baseball w szkole średniej.
Studia Ukończył szkołę średnią w Safford z rekordem 191-9. Początkowo ubiegał się o przyjęcie do małego college’u w Arizonie, ponieważ chciał pozostać blisko rodziny, ale zamiast tego przyjął ofertę z programu NCAA Division I na Uniwersytecie Północnego Kolorado. Jako pierwszoroczniak miał 18-9 rekord, w tym trzecie miejsce w Oregon Wrestling Classic. W swoim drugim sezonie, zakwalifikował się do Mistrzostw NCAA Division I 71 kg 2009, gdzie zanotował rekord 0-2. Skończył sezon z rekordem 14-4 i został wybrany do pierwszej drużyny Western Wrestling All-Conference.
Kariera MMA Początki kariery Po raz pierwszy z mieszanymi sztukami walki zetknął się jako student pierwszego roku na Uniwersytecie Północnego Kolorado, kiedy trenował z zawodnikami UFC, takimi jak Georges St-Pierre, Clay Guida i Donaldem Cerrone. Później rozmawiał ze swoimi trenerami o swoich zamiarach wypróbowania nowego sportu, na co mu odpowiedziano, że musi podnieść swoje oceny, aby wziąć udział w amatorskiej walce. Po poprawie swoich ocen zadebiutował w amatorskim MMA 2 sierpnia 2008 roku, gdzie pokonał swojego przeciwnika przez nokaut.
Po zdobyciu amatorskiego rekordu 7-0, zadebiutował w zawodowym MMA 20 sierpnia 2011 roku, przeciwko przyszłemu zawodnikowi UFC, Kevinowi Croomowi. Wygrał walkę w pierwszej rundzie przez KO, po próbie poddania przez Crooma. Ustanowił niepokonany zawodowy rekord 7-0, z 6 wygranymi w przerwie. W jednym ze swoich wczesnych zwycięstw pokonał weterana UFC, Drewa Ficketta. Wygrał przez nokaut w 12 sekund w pierwszej rundzie.
World Series of Fighting 2 grudnia 2012 podpisał kontrakt z organizacją World Series of Fighting (WSOF). Zadebiutował 23 marca 2013 podczas gali WSOF 2, pokonując przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie po przerwaniu pojedynku przez lekarza z powodu rozcięcia nad lewym okiem Brazylijczyka. Następnie 14 czerwca 2013 na gali WSOF 3 zwyciężył Briana Cobba przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie, a 26 października 2013 podczas WSOF 6 znokautował w drugiej rundzie.
Seria trzech zwycięstw zapewniła mu możliwość walki o pas mistrza WSOF w wadze lekkiej. W walce wieczoru gali WSOF 8, która odbyła się 18 stycznia 2014, pokonał Richarda Patishnocka przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie, zdobywając tytuł mistrzowski.
Pierwszą obronę pasa stoczył 5 lipca 2014 podczas gali WSOF 11 przeciwko . Zwyciężył przez techniczny nokaut w drugiej rundzie po trafieniu prawym sierpowym. Kolejną obronę zaliczył 15 listopada 2014 na gali WSOF 15, gdzie pokonał byłego zawodnika UFC, , niejednogłośną decyzją sędziów (28–29, 29–28, 30–27). Przed walką Guillard przekroczył limit kategorii lekkiej, w związku z czym połowa jego gaży została przekazana Gaethjemu.
28 marca 2015 podczas gali WSOF 19 obronił mistrzowski pas, pokonując przez techniczny nokaut w trzeciej rundzie po serii kopnięć i ciosów. Pojedynek został uznany przez dziennik Los Angeles Times za najlepszą walkę 2015 roku. Do rewanżu z Palomino doszło 18 września 2015 na gali WSOF 23, gdzie Gaethje ponownie zwyciężył przez techniczny nokaut, kończąc walkę w drugiej rundzie i skutecznie broniąc tytułu.
Kolejną obronę pasa zanotował 12 marca 2016 podczas gali WSOF 29, pokonując przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie po serii kopnięć. Trzy dni po gali został zawieszony na czas nieokreślony przez Komisję Sportową Stanu Kolorado za „niesportowe zachowanie” po wykonaniu charakterystycznego salta w tył z szczytu klatki po zakończeniu walki. Zawieszenie zostało uchylone następnego dnia.
Siódmą zawodową walkę w WSOF i kolejną obronę tytułu miał stoczyć 7 października 2016 podczas gali WSOF 33 przeciwko Ozzy'emu Dugulubgovowi, jednak pojedynek został odwołany w dniu wydarzenia z powodu choroby pretendenta.
UFC mały|295x295px|Gaethje na gali UFC 229 4 maja 2017 ogłosił, że zwakował tytuł mistrzowski WSOF i podpisał kontrakt z największą amerykańską organizacją Ultimate Fighting Championship. 12 maja ogłoszono, że zadebiutuje przeciwko weteranowi, Michaelowi Johnsonowi 7 lipca na gali The Ultimate Fighter: Redemption Finale. Wygrał tę walkę przez TKO w drugiej rundzie poprzez kombinację ciosów i kolan. Wygrana przyniosła mu bonusy za walkę i występ wieczoru. Strona Sherdog nazwała tę walkę najlepszą walką 2017 roku, a drugą rundę walki najlepszą rundą roku.
13 lipca 2017 roku UFC ogłosiło, że będzie pełnił rolę trenera podczas reality show, The Ultimate Fighter 26 wraz z Eddiem Alvarezem, a oboje mieli zmierzyć się ze sobą na zakończenie sezonu. Walka z Alvarezem miała miejsce 2 grudnia 2017 roku na gali UFC 218. Gaethje przegrał przez KO w trzeciej rundzie. Była to pierwsza porażka w jego karierze MMA. Walka przyniosła mu także drugą z rzędu nagrodę bonusową za walkę wieczoru. Na World MMA Awards walka została okrzyknięta walką roku.
14 kwietnia 2018 roku na UFC on Fox 29 przegrał walkę przez TKO w czwartej rundzie z Dustinem Poirierem. Walka przyniosła mu trzecią z rzędu nagrodę bonusową za walkę wieczoru. Strona Sherdog nazwała pojedynek obu zawodników jako najlepszą walkę 2018 roku. Po walce okazało się, że kopnięcia Justina spowodowały częściowe naderwanie mięśnia czworogłowego uda Poiriera.
25 sierpnia 2018 roku podczas UFC Fight Night 135 miał walczyć z , jednak 28 czerwca 2018 roku Iaquinta wycofał się z walki i został zastąpiony przez . Po dwóch porażkach powrócił na ścieżkę wygranych pojedynków, wygrywając walkę przez nokaut w pierwszej rundzie. Otrzymał również bonus za występ wieczoru, co oznaczało, że zdobył pięć nagród bonusowych w swoich czterech walkach w UFC.
W kolejnej walce zmierzył się z Brazylijczykiem, Edsonem Barbozą w dniu 30 marca 2019 roku na UFC on ESPN 2. Walkę wygrał przez nokaut w pierwszej rundzie. Walka ta przyniosła mu nagrodę w postaci bonusu za walkę wieczoru.
14 września 2019 roku, w głównej walce gali UFC on ESPN+ 16 zawalczył z Donaldem Cerrone. Walkę wygrał przez TKO w pierwszej rundzie. Zwycięstwo dało Gaethjemu trzecią nagrodę za występ wieczoru.
Tymczasowy mistrz UFC w wadze lekkiej i dalsze walki o tytuł 6 kwietnia ogłoszono, że zmierzy się z Tonym Fergusonem o tymczasowe mistrzostwo wagi lekkiej na UFC 249, jednak 9 kwietnia prezydent UFC, Dana White ogłosił, że wydarzenie to zostało przełożone, a walka odbędzie się 9 maja 2020 roku. Popularny The Highlight dominował w większości walki, ostatecznie pokonując Fergusona przez TKO w piątej rundzie i tym samym kończąc rekord 12 zwycięstw z rzędu swojego rywala. Po zdobyciu kolejnych nagród bonusowych stał się jedynym zawodnikiem w historii UFC, który zdobył przynajmniej jeden bonus za walkę wieczoru w każdym z siedmiu pierwszych występów.
24 października 2020 na UFC 254 stoczył walkę o unifikacyjne mistrzostwo wagi lekkiej UFC z prawowitym mistrzem, Chabibem Nurmagomiedowem. Przegrał walkę przez techniczne poddanie duszeniem trójkątnym w drugiej rundzie, co było pierwszą przegraną przez poddanie w jego karierze MMA. Pomimo odklepania, sędzia Jason Herzog nie przerwał walki.
Po ponad rocznej przerwie powrócił na UFC 268, mierząc się z byłym mistrzem Bellator MMA wagi lekkiej, Michaelem Chandlerem. Po niesamowitym boju w stójce w górę powędrowała ręka Justina. Sędziowie punktowali dla niego jednogłośnie (29-28, 29-28, 30-27). Pojedynek został nagrodzony bonusem za walkę wieczoru.
Na marcowej gali UFC 286 w Londynie zmierzył się z Rafaelem Fizievem. Po widowiskowej walce sędziowie wskazali zwycięstwo większościowo (2 × 29-28, 28-28) dla Gaethje’ego, który zatrzymał serię zwycięstw Azera. Po gali obaj zostali nagrodzeni bonusem za najlepszą walkę wieczoru.
29 lipca 2023 w walce wieczoru gali UFC 291 doszło do jego rewanżu z Dustinem Poirierem, którego stawką był symboliczny pas mistrzowski „baddest motherfucker” (‘BMF’). W drugiej rundzie starcia znokautował rywala za pomocą wysokiego kopnięcia na głowę. Kolejny raz został nagrodzony bonusem za występ wieczoru.
Podczas jubileuszowej gali UFC 300, która odbyła się 13 kwietnia 2024 w Las Vegas, stoczył walkę z Maxem Hollowayem. Gaethje stracił tytuł mistrzowski BMF na rzecz Hawajczyka, który znokautował go ciosem prawym sierpowym na sekundę przed zakończeniem walki. Z racji, że UFC zwiększyło wypłatę premii bonusowych na tym wydarzeniu z 50 000 do 300 000 dolarów, walka przyniosła mu bonus za najlepszą walkę wieczoru w wysokości 300 000 dolarów.
Po niespełna rocznej przerwie od ostatniej walki, kolejną miał stoczyć 8 marca 2025 z Danem Hookerem na gali UFC 313. W późniejszym czasie ogłoszono, że Nowozelandczyk wycofał się z walki, z powodu kontuzji ręki i został zastąpiony przez Rafaela Fizieva. W pojedynku rewanżowym po raz kolejny lepszy okazał się być Gaethje, który tym razem zwyciężył jednogłośną decyzją sędziów. Pojedynek obu zawodników ponownie został nagrodzony bonusem za walkę wieczoru.
Mistrz wagi lekkiej Podczas walki wieczoru gali UFC 324, która odbyła się 24 stycznia 2026 w Las Vegas, zmierzył się z Paddym Pimblettem o tymczasowy pas mistrzowski UFC w wadze lekkiej. Gaethje pokonał rywala po pięciu rundach jednogłośnie na kartach punktowych (48-47, 49-46, 49-46), tym zdobywając tymczasowy tytuł po raz drugi. Nagroda za najlepszą walkę wieczoru, którą otrzymał po walce była piętnastym bonusem w karierze Gaethje, dzięki czemu awansował na czwarte miejsce w historii UFC w klasyfikacji zawodników z największą liczbą bonusów za występy w oktagonie.
W marcu 2026 roku ogłoszono walkę unifikacyjną pomiędzy Gaethjem a mistrzem kategorii lekkiej UFC, Ilią Topurią. Starcie odbyło się 14 czerwca 2026 podczas gali na terenie Białego Domu i było głównym wydarzeniem wieczoru. Gaethje, będący tymczasowym mistrzem dywizji, pokonał Topurię przez techniczny nokaut po przerwaniu pojedynku przez narożnik Hiszpana w czwartej rundzie. Zwycięstwo zapewniło mu status nowego niekwestionowanego mistrza wagi lekkiej UFC. Walka została wyróżniona bonusem za walkę wieczoru.
Styl walki