Piotr Michajłowicz Kozłow (ros. Пётр Миха́йлович Козло́в, ur. w Piatigorsku, zm. 17 kwietnia 1944 w Moskwie) – radziecki dowódca wojskowy, generał porucznik, Bohater Związku Radzieckiego (1943).
Życiorys W 1914 został powołany do rosyjskiej armii, od 1915 walczył na Froncie Kaukaskim I wojny światowej jako starszy podoficer i dowódca plutonu.
W 1917 brał aktywny udział w wydarzeniach rewolucyjnych jako członek Czerwonej Gwardii i (od 1917) SDPRR(b). W wojnie domowej dowodził oddziałem, pułkiem i brygadą na Froncie Południowym i Zachodnim, 1921 został dowódcą 291 pułku piechoty.
W 1926 ukończył Akademię Wojskową im. Frunzego, 1928 został szefem sztabu dywizji piechoty, 1932 ukończył Wyższe Kursy Akademickie przy Akademii Wojskowej im. Frunzego i został kierownikiem kursów doskonalenia kierowniczej kadry rezerwy, 1937 pełnił funkcję szefa wydziału przygotowania bojowego Kijowskiego Specjalnego Okręgu Wojskowego. W 1937 został aresztowany podczas wielkiej czystki, 1938 zwolniony, od 1939 do listopada 1941 był kolejno szefem Wydziału 2 Sztabu Kalinińskiego Okręgu Wojskowego, szefem sztabu 14 Armii i kierownikiem kursu Akademii Sztabu Generalnego Armii Czerwonej. W listopadzie-grudniu 1941 był zastępcą dowódcy 56 Armii Frontu Południowego ds. tyłów, a od grudnia 1941 do marca 1942 dowódcą grupy operacyjnej wojsk 56 Armii, uczestniczył w rostowskiej operacji zaczepnej 1941, a od marca do maja 1942 był zastępcą dowódcy wojsk 18 Armii Frontu Południowego. Od 20 maja do 5 czerwca 1942 dowodził 9 Armią Frontu Południowo-Zachodniego, a od 23 czerwca 1942 do lipca 1943 dowodził 37 Armią Frontu Południowego/Dońskiej Grupy Frontu Północno-Kaukaskiego/Północnej Grupy Frontu Zakaukaskiego w czasie donbaskiej, mozdok-małgobeckiej i nalczycko-ordżonikidzewskiej operacji obronnej, 10 stycznia 1943 brał udział w wyzwalaniu Kisłowodzka, 11 stycznia 1943 w wyzwalaniu Jessentuk, a 17 stycznia 1944 Czerkieska. Uczestniczył w operacji krasnodarskiej, od lipca do 3 sierpnia 1943 dowodził 47 Armią Frontu Stepowego, brał udział w bitwie pod Kurskiem, od sierpnia do listopada 1943 dowodził 77 Korpusem Piechoty 60 Armii Frontu Centralnego; na tym stanowisku wyróżnił się podczas operacji czernihowsko-prypeckiej w wyzwalaniu Konotopu (6 września 1943), Bachmacza (9 września 1943) i Nieżyna (15 września 1943) oraz w bitwie o Dniepr. W listopadzie 1943 został ciężko ranny, odwołany ze stanowiska i ewakuowany do Moskwy, gdzie zmarł. Został pochowany na Cmentarzu Nowodziewiczym.
Awanse Kombryg (26 listopada 1935) Generał major (4 czerwca 1940) Generał porucznik (17 stycznia 1944)
Odznaczenia Złota Gwiazda Bohatera Związku Radzieckiego (17 października 1943) Order Lenina (17 października 1943) Order Czerwonego Sztandaru (dwukrotnie - 1923 i 5 maja 1942) Order Kutuzowa II klasy (28 stycznia 1943) Medal jubileuszowy „XX lat Robotniczo-Chłopskiej Armii Czerwonej” (1938)
Bibliografia https://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=1809 (ros.) http://nd.m-necropol.ru/kozlov.html (ros.)
Kategoria:Absolwenci Akademii Wojskowej im. M. Frunzego Kategoria:Rosyjscy Bohaterowie Związku Radzieckiego Kategoria:Bolszewicy Kategoria:Czerwoni (wojna domowa w Rosji) Kategoria:Generałowie porucznicy Sił Zbrojnych ZSRR Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Kutuzowa Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Radzieccy dowódcy korpusów w II wojnie światowej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Nowodziewiczym w Moskwie Kategoria:Urodzeni w 1893 Kategoria:Zmarli w 1944