Komorowo – wieś w Polsce położona w województwie wielkopolskim, w powiecie wolsztyńskim, w gminie WolsztynRozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 14 grudnia 2017 r. w sprawie ustalenia, zmiany i zniesienia urzędowych nazw niektórych miejscowości oraz obiektów fizjograficznych (). Do końca 2017 roku był to przysiółek wsi AdamowoGUS Rejestr TERYT.

Historia Miejscowość pierwotnie związana była z Wielkopolską. Ma metrykę średniowieczną i istnieje co najmniej od XIII wieku. Wymieniona została po raz pierwszy w 1285 pod nazwą Kumerowe, 1285 Komorowe, 1311 Cummerov, 1314 Kummerav, 1319 Kumerowo, 1320 Cumrow, 1326 Komorowo, 1384 Komerov, 1397 Komeraw.

Teren, na którym leży miejscowość była zasiedlona wcześniej niż pierwsze zachowane zapisy. Archeolodzy znaleźli przy wzgórku, w parku, ułamki naczyń glinianych identyfikowanych wstępnie jako pozostałość po osadzie z okresu ok. 600-1250. Podobne relikty odnaleziono na wzgórzu, przy plaży, w parku należącym dawniej do dworu. Były to ułamki naczyń glinianych również identyfikowane jako pozostałość po osadzie z okresu ok. 600-950 lub później.

Wieś była własnością szlachecką należącą do lokalnej szlachty. W 1285 książę wielkopolski Przemysł II wystawił dokument, w którym oznajmił, że komes Luder z Komorowa wraz z synem Pielgrzymem (Peregrinus) za zgodą swych braci oraz krewnych dają opactwu cystersów w Obrze prawo do zbudowania i naprawiania młyna w Niałku, sprzedając mu także prawo zastawienia rzeki Dojcy, która płynie z jeziora Karpicko i zbudowania jazu na rzece, która płynie przez bagno i przechodzi przez wieś Komorowo. Zezwalają także klasztorowi na pobieranie drewna i ziemi z ich dziedziny na budowę tego jazu, a w zamian za co darczyńcy będą mogli dożywotnio mielić w tym młynie bez opłat, co jednak nie będzie przysługiwać ich następcom. Dyplom ten, wraz z innymi dokumentami wystawionymi na rzecz klasztoru w Obrze, potwierdzony został w 1431 przez króla Polski Władysława Jagiełłę.

W 1480 wieś leżała w powiecie kościańskim Korony Królestwa Polskiego. W 1510 należała do dekanatu w Grodzisku Wielkopolskim.

Miejscowość odnotowana została wielokrotnie w archiwalnych dokumentach sądowych w sprawach karnych, cywilnych i majątkowych. W latach 1311–26 właścicielem wsi był cześnik lub podczaszy poznański, komes Pielgrzym (Peregrinus) z Komorowa. W 1364 miejscowość odnotowana przy procesie sądowym Świętomira dziedzica z Komorowa z opatem klasztoru w Obrze o budowę młyna na rzece Dojcy. Według wyroku Świętomir powinien zburzyć młyn, który zbudował, zaś opat może naprawiać groblę, którą zbudował na bagnie od Karpicka przez Komorowo do Niałka. W latach 1415–32 dziedzicem w Komorowie odnotowano Marcisza, Marcina Sepieńskiego. W 1480 chorąży poznański Piotr z Iłowca zamienił się z Jakubem z Ochli, dziedzicem z Wolsztyna, na wieś Gola koło Rakoniewic z dodatkiem 1000 grzywien półgroszy za połowę miasta Wolsztyn oraz połowę wiosek Komorowo i Karpicko. W latach 1506–23 właścicielem był Andrzej Iłowiecki syn Piotra Iłowieckiego]. On oraz jego brat Jan Iłowiecki dokonali w początku XVI wieku podziału dóbr. Każdy otrzymał po połowie miast Wolsztyn, Górki koło Czempinia, wsi Peczna, Karpicko oraz Komorowa.

W 1426 przy okazji procesu sądowego imiennie wymienieni zostali kmiecie Komorowscy. Piotr kmieć toczył proces ze szlachcicem Henrykiem Kotwiczem z Niałka. W 1453 pracownik Jan Karch z Komorowa toczył proces o 1,5 grzywny z Janem młynarzem ze Starego Młyna oraz o jedną grzywnę ze szlachcicem Wincentym z Tłoków.

Po rozbiorach Polski miejscowość znalazła się w zaborze pruskim.

W latach 1954–1968 wieś należała i była siedzibą władz gromady Komorowo, po jej zniesieniu w gromadzie Wolsztyn.

Zobacz też Komorowo

Przypisy

Bibliografia

Linki zewnętrzne Komorowo w „Słowniku historyczno-geograficznym województwa poznańskiego w średniowieczu”

Kategoria:Wolsztyn (gmina) Kategoria:Wsie szlacheckie I Rzeczypospolitej (województwo poznańskie)