Wiejski korowód, Bachanalia – obraz olejny flamandzkiego malarza Simona de Vosa, będący alegorią pijaństwa.
Tematyka i interpretacja obrazu Obraz przedstawia taneczny korowód biesiadników. Według Bożeny Steinborn pomysł takiej kompozycji narodził się w latach dwudziestych XVII wieku, za sprawą Johanna Lissa, który ok. 1621 wykonał rysunek przygotowawczyObecnie w zbiorach Staatliche Graphische Sammlung w Monachium., a kilka lat później, ok. 1629 roku, wersję malarskąObecnie w zbiorach Muzeum Sztuk Pięknych w Budapeszcie (nr inw. 3844). o nieco zmienionym układzie figur. Obie prace nosiły tytuł Weselny korowód na wsi. De Vosa prawdopodobnie mógł wzorować się na tych pracach, choć jego postacie bardziej przypominają te z rysunku Lissa. Według historyka sztuki Beaty Lejman, oba obrazy mogły posiadać inny pierwowzór: wcześniejszy obraz lub rysunek pochodzący z pracowni Pietera Bruegla Starszego.
Simon de Vos wprowadził dodatkowo własne oryginalne rozwiązania: obok namalowanych pijaków umieścił postacie ze świata mitów. I tak dwie pary na pierwszym planie tańczą w rytm wygrywany przez dudziarza i flecistę stojących na środkowym podwyższeniu wśród krzewów. Po lewej stronie jeden z wymiotujących biesiadników podtrzymywany jest przez kobietę (żonę?), po prawej widoczny jest oberżysta oparty o beczkę i stojący na tle łuku przypominającego portal. Według Beaty Lejman twarz oberżysty jest autoportretem malarzaAntoon van Dyck wykonał grafikę Portret Simona de Vosa. Postać jest bardzo podobna do podobizny oberżysty.. Najważniejszą namalowaną postacią, będącą kluczem do interpretacji obrazu, jest leżący za tańczącymi nagi, gruby Bachus wraz z siedzącymi przy nim satyrami. Bachus patronował młodym parom i był zawsze obecny na ich zaślubinach; na pierwszym planie widać rozrzucone atrybuty kawalerskich uciech: karty do gry, kielichy, dzban po piwie, obgryzione kości. Tematyka i ukazane szczegóły są charakterystyczne dla obrazów rodzajowych Bruegla Starszego. Postać bożka wina, de Vos ukazał w innej swojej pracy pt. BachanalieObecnie w zbiorach Spencer w Althorp..
Proweniencja Pierwotnie obraz znajdował się w zbiorach książąt Hohenzollern w Lwówku Śląskim i w Skale; następnie trafił do zbiorów G. Scheuermanna w Skale. Od 1918 roku był własnością Śląskiego Muzeum Sztuk Pięknych we Wrocławiu (nr inw. 1178,Lgb.19305). Przed 1946 rokiem znajdował się w posiadaniu W. Emilianowicza, który zakupił go na targu w Krakowie. W 1946 trafił do antykwariatu E. Metlewicza w Krakowie skąd został zakupiony przez warszawskie Muzeum Narodowe. W 1971 wypożyczony, a w 1973 przekazany na własność do Muzeum Narodowego we Wrocławiu (nr. inw.VIII-2320).
Uwagi
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Malarstwo rodzajowe Kategoria:Obrazy Simona de Vosa Kategoria:Obrazy w Muzeum Narodowym we Wrocławiu