mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 103 na język polski przez ks. Marię Sułkowską z 1913 roku.
Sonet 103 (ALack what pouerty my Muſe brings forth) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonety 100–103 mają wspólną tematykę, którą są wariacje poetyckie na temat milczenia, zmierzające do jego wyjaśnienia oraz usprawiedliwienia.
Treść W sonecie tym, podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, rozwija myśl z trzech poprzednich sonetów pisząc, że ukochany jest sam w sobie świetniejszy niż wszystkie pochwały poetyckie. Dystych zamykający można rozumieć dwojako, z jednej strony jako oczywistą pochwałę piękności ukochanego, natomiast z drugiej strony jako metaforę przemijania poprzez odniesienie do postaci Narcyza z mitologii greckiej.
Pierwsze słowo angielskiego oryginału alack jest grą słów i może oznaczać zarówno niestety jak i coś niskiej wartości.
W dwunastym wersie znajduje się odniesienie do daru, który może być rozumiany zarówno w przenośni jako talent (tak jak w sonetach 11 oraz 60) lub też jako dar miłości (tak jak w sonecie 87). Istnieje również możliwość, że jest to bezpośrednie odniesienie do materialnego daru w wysokości 1000 funtów szterlingów na zakup nieruchomości (obecna wartość daru to 200.000 funtów szterlingów), jaki zgodnie z przekazem po raz pierwszy zapisanym w 1709 roku przez Rowe’a, miał otrzymać William Szekspir od Henry’ego Wriothesleya.
Polskie przekłady 1913 Niestety! Muza moja zubożała; Maria Sułkowska 1922 Ach! Jakżeż Muza ma nikła i blada! Jan Kasprowicz 1948 Biada Ci moja Muzo przyziemnego losu! Władysław Tarnawski 1964 Ach, nędzny owoc Muza ma przynosi, Leszek Elektorowicz 1968 Niestety, w tym ubóstwo widzisz mego rymu Marian Hemar 1979 Ach, jaką Muza ma nędzę przynosi, Maciej Słomczyński 2011 Cóż znaczy wpływ przez Muzę na mnie wywierany, Stanisław Barańczak 2015 O losie! Jakże ma Muza jałowa Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a