mały|313px|Pierwszy przekład sonetu 107 na język polski przez ks. Marię Sułkowską z 1913 roku.
Sonet 107 (NOt mine owne feares,nor the prophetick ſoule) – jeden z cyklu 154 sonetów autorstwa Williama Szekspira. Po raz pierwszy został opublikowany w 1609 roku.
Sonety 104 i 107 są interpretowane jako mogące mieć bezpośredni związek z biografią Szekspira i zawierające informacje pozwalające na datowanie okresu ich powstania.
Treść W sonecie tym podmiot liryczny, przez niektórych badaczy utożsamiany z autorem, wychwala piękność młodzieńca, zapewniając go po raz kolejny o nieśmiertelności, którą da im obu ten sonet.
Zaćmienie, o którym pisze poeta, może się odnosić do rzeczywistego zjawiska astronomicznego (w tym okresie obserwowano zaćmienie Księżyca w 1595 oraz w 1605 roku oraz zaćmienie Słońca w październiku 1605 roku), lub też symbolicznym odbiciem pogłosek o ciężkiej chorobie Elżbiety I (1599) bądź symbolem następstwa śmierci (1603). Wielu, w tym sama królowa, uważało wówczas, że po jej śmierci nastąpi upadek anglikanizmu oraz Królestwa Anglii.
Polskie przekłady 1913 Ani me lęki, ani duch proroczy Maria Sułkowska 1922 Ni strach mój własny, ni prorocze dusze Jan Kasprowicz 1964 Kto przyszłość poznał, czyli duszę świata Jarosław Rymkiewicz 1968 Ni własne me obawy, ni całego świata Marian Hemar 1979 Ni me obawy, ni dusza prorocza Maciej Słomczyński 2011 Ni własne moje trwogi, ni dar przeczuwania Stanisław Barańczak 2015 Ni lęki moje, ni wieszcze zdolności Ryszard Długołęcki
Uwagi
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Sonety Williama Shakespeare’a