Ludwik Ławniczak (ur. 1 czerwca 1882 w Zieminie, zm. 23 kwietnia 1942 w Auschwitz-Birkenau) – major intendent Wojska Polskiego, działacz społeczny i polityczny.

thumb|240px|Upamiętnienie na Mauzoleum w Sanoku Życiorys Urodził się 1 czerwca 1882 w Zieminie. Brał udział w I wojnie światowej. Otrzymał Krzyż Żelazny.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Został awansowany do stopnia majora rezerwy w korpusie oficerów administracji dział gospodarczy ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919, następnie zweryfikowany jako major służby stałej ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1919. W latach 20. był oficerem nadetatowym Okręgowego Zakładu Gospodarczego VIII w garnizonie Toruń, w 1923 jako oficer rezerwy i zatrzymany w służbie czynnej służył w Dowództwie Okręgu Korpusu Nr VII w garnizonie Poznań, a w 1924 jako oficer zawodowy był p.o. dowódcy 7 Oddziału Służby Intendentury. 6 października 1922 został powołany do rady nadzorczej Hurtowni Spółdzielni Żołnierskich OK VIII w Poznaniu. Jako major przeniesiony w stan spoczynku w 1928 przebywał w Poznaniu, a w 1934 pozostawał wówczas w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Toruń.

Działał na polu społecznym i politycznym. Wraz z żoną został członkiem komitetu wykonawczego Tydzień Obrony Kresów Zachodnich na miasto Poznań rozpoczętego 1 lutego 1925. Był działaczem Stronnictwa Narodowego i znanym działaczem narodowym na Ziemiach Zachodnich. Pod koniec października 1933 został prezesem koła SN w Toruniu. W listopadzie 1933 uzyskał mandat radnego rady miejskiej w Toruniu z listy Obozu Narodowego Obrony Samorządu i sprawował go w kolejnych latach. Ponadto był reprezentantem firm krajowych w Toruniu. Zamieszkiwał w tym mieście od adresami ulicy Łaziennej 20 (1932), ulicy Bydgoskiej 8 (1936). 21 lipca 1934 jako prezes koła toruńskiego SN został zwolniony z więzienia w Toruniu, w którym byli przetrzymywany od 18 czerwca 1934 (wraz z nim osadzony i zwolniony był red. Wacław Ciesielski, sekretarz wojewódzki SN). Następnie pozostawał prezesem koła SN w Toruniu. Był także skarbnikiem zarządu okręgowego SN w Toruniu, a po konflikcie na tle finansowym z Ciesielskim na łonie SN, został pobity, po czym złożył mandat radnego w Toruniu i wyjechał z miasta (przed 1937). We wrześniu 1937 został wykluczony z koła łazarskiego (św. Łazarza) SN w Poznaniu (wraz z nim m.in. były poseł na Sejm RP z Grudziądza, Józef Mazur). Był delegatem koła w Poznaniu na I Zjazd Delegatów Związku Polskiego (Związek Popierania Polskiego Stanu Posiadania) w Poznaniu 27 marca 1938 i został wybrany zastępcą członka komisji rewizyjnej. Przed 1939/1940 był kupcem.

Po wybuchu II wojny światowej i nastaniu okupacji niemieckiej wstąpił do Związku Walki Zbrojnej i został członkiem sztabu komendy obwodu ZWZ w SanokuWymieniony przez Andrzeja Zagórskiego jako emetytowany major N. Łowniczak. . Został aresztowany przez Niemców w Sanoku 27/28 stycznia 1942 w czasie aresztowań tamtejszych przedstawicieli inteligencji i osadzony w sanockim więzieniu 29 stycznia 1942W swoich wspomnieniach Nestor Kiszka wskazał dwie daty aresztowania: 27/28 stycznia 1942 oraz początek maja 1942. . Według Mieczysława Przystasza przeszedł specjalne metody śledztwa, które złamały go fizycznie. W sanockim więzieniu przebywał do 26 marca 1942. 2 kwietnia 1942 został osadzony w obozie koncentracyjnym Auschwitz-Birkenau, gdzie otrzymał obozowy numer więźnia 28759. Tam poniósł śmierć 23 kwietnia 1942.

Także 29 stycznia 1942 do więzienia w Sanoku trafili inni aresztowani, którzy również 26 marca 1942 opuścili to miejsce, po czym zostali przewiezieni do obozu w Auschwitz, gdzie ponieśli śmierć w tym samym 1942 roku; byli to: Jan Olechowski (ur. 1891, krawiec), Juliusz Eisenbach (ur. 1904, absolwent Państwowego Gimnazjum w Sanoku, farmaceuta), Kazimierz Eisenbach (ur. 1911, absolwent Państwowego Gimnazjum w Sanoku, farmaceuta), Mikołaj Bereski (ur. 1900 lub 1904, ogrodnik), Michał Ekiert (ur. 1896), Tadeusz Borczyk (ur. 1913, urzędnik wzgl. urzędnik), Maksymilian Loegler (ur. 1903, nauczyciel)Według powyższego zrodła (autorstwa Izabeli Półchłopek osadzony Michał Ekiert zmarł w 1943..

Upamiętnienie W 1962 Ludwik Ławniczak został upamiętniony wśród innych osób wymienionych na jednej z tablic Mauzoleum Ofiar II Wojny Światowej na obecnym Cmentarzu Centralnym w Sanoku.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Członkowie Komend Obwodów ZWZ Kategoria:Ludzie związani z Poznaniem Kategoria:Majorowie intendenci II Rzeczypospolitej Kategoria:Polacy w I wojnie światowej Kategoria:Polacy odznaczeni niemieckim Krzyżem Żelaznym Kategoria:Politycy Stronnictwa Narodowego Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego – ofiary KL Auschwitz Kategoria:Radni Torunia Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Więźniowie więzienia w Sanoku (okupacja niemiecka) Kategoria:Wojskowi związani z Sanokiem Kategoria:Zmarli w 1942