Okręty podwodne typu UC I – niemieckie okręty podwodne (podwodne stawiacze min) z okresu I wojny światowej. Nie posiadały uzbrojenia torpedowego, przenosiły natomiast 12 min kotwicznych. W latach 1914–1915 zbudowano dla marynarki niemieckiej 15 jednostek tego typu (od UC-1 do UC-10 przez stocznię Vulcan w Hamburgu i od UC-11 do UC-15 przez stocznię Weser w Bremie). Wszystkie okręty wzięły udział w działaniach wojennych, operując głównie na Morzu Północnym i Adriatyku. Swoimi minami wyrządziły duże szkody żegludze ententy i państw neutralnych, jednak okupione to zostało utratą wszystkich jednostek.

Projekt i budowa Sukcesy pierwszych niemieckich U-Bootów na początku I wojny światowej (m.in. zatopienie brytyjskich krążowników pancernych HMS „Aboukir”, „Hogue” i „Cressy” przez U-9) skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowych typów okrętów podwodnych. Doceniając też wagę wojny minowej, 9 października 1914 roku - mimo negatywnej opinii nowo utworzonego Inspektoratu U-Bootów – ministerstwo marynarki zatwierdziło projekt 35a – małego podwodnego stawiacza min opracowanego przez Inspektorat Torped pod kierunkiem dr Wernera, oznaczonego później jako typ UC I.

Seria 15 okrętów podwodnych projektu 35a, zamówiona została 23 listopada 1914 roku, w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Pierwsze 10 jednostek typu (od UC-1 do UC-10) zostało zbudowanych w stoczni Vulcan w Hamburgu, następne 5 okrętów (od UC-11 do UC-15) powstało w stoczni AG Weser w Bremie. Obie stocznie oszacowały czas budowy jednego okrętu na 5-6 miesięcy. Wszystkie okręty zostały zwodowane i przyjęte do służby w Cesarskiej Marynarce Wojennej w okresie od kwietnia do lipca 1915 roku.

Okręt Data zamówienia Numer budowy Początek budowy Wodowanie Wejście do służbyStocznia: Vulcan, HamburgSM UC-123 listopada 191445bd. 26 kwietnia 1915 5 lipca 1915SM UC-246bd. 12 maja 1915 17 maja 1915SM UC-347bd. 28 maja 1915 1 czerwca 1915SM UC-448bd. 6 czerwca 1915 10 czerwca 1915SM UC-549bd. 13 czerwca 1915 19 czerwca 1915SM UC-650bd. 20 czerwca 1915 24 czerwca 1915SM UC-751bd. 6 lipca 1915 9 lipca 1915SM UC-852bd. 5 lipca 1915 15 lipca 1915 (?)SM UC-953bd. 11 lipca 1915 15 lipca 1915SM UC-1054bd. 15 lipca 1915 17 lipca 1915Stocznia: AG Weser, BremaSM UC-1123 listopada 1914225 26 stycznia 1915 11 kwietnia 1915 23 kwietnia 1915SM UC-12226 27 stycznia 1915 29 kwietnia 1915 2 maja 1915SM UC-13227 28 stycznia 1915 11 maja 1915 15 maja 1915SM UC-14229 28 stycznia 1915 13 maja 1915 5 czerwca 1915SM UC-15230 28 stycznia 1915 19 maja 1915 28 czerwca 1915

Dane taktyczno-techniczne thumb|left|alt=Część dziobowa niemieckiego okrętu podwodnego SM UC-5. Widoczne pokrywy szybów minowych|Część dziobowa SM UC-5 (widoczne pokrywy szybów minowych) Jednostki typu UC I były niewielkimi, przybrzeżnymi okrętami podwodnymi o konstrukcji jednokadłubowej, których koncepcja oparta była na projekcie jednostek torpedowych typu UB I. Długość całkowita wynosiła 33,99 metra, szerokość 3,15 metra i zanurzenie 3,04 metra. Wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 6,3 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 168 ton, a w zanurzeniu 183 tony. Jednostki posiadały zaokrąglony dziób oraz cylindryczny kiosk o średnicy 1,3 m, obudowany opływową osłoną, a do ich wnętrza prowadziły dwa luki: jeden w kiosku i drugi w części rufowej, prowadzący do pomieszczeń załogi. Okręty napędzane były na powierzchni przez 6-cylindrowy, czterosuwowy silnik Diesla Daimler RS166 o mocy 90 koni mechanicznych (KM), a pod wodą poruszały się dzięki silnikowi elektrycznemu SSW o mocy 175 KM. Poruszający jedną trójłopatową, wykonaną z brązu śrubą (o średnicy 1,8 m i skoku 0,43 m) układ napędowy zapewniał prędkość 6,2 węzła na powierzchni i 5,22 węzła w zanurzeniu (przy użyciu na powierzchni silnika elektrycznego okręty były w stanie osiągnąć 7,5 węzła). Zasięg wynosił 780 Mm przy prędkości 5 węzłów w położeniu nawodnym (dla jednostek zbudowanych w stoczni Vulcan; okręty od UC-11 do UC-15 miały na powierzchni zasięg 910 Mm) i 50 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Okręty zabierały 3,5 tony oleju napędowego, a energia elektryczna magazynowana była w akumulatorach składających się ze 112 ogniw, o pojemności 4000 Ah, które zapewniały 3 godziny podwodnego pływania przy pełnym obciążeniu.

Okręty posiadały dwa wewnętrzne zbiorniki balastowe. Maksymalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas zanurzenia 23-36 s. Okręty nie posiadały uzbrojenia torpedowego ani artyleryjskiego, przenosiły natomiast w części dziobowej 12 min kotwicznych UC/120 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (także zapalniki min trzeba było montować jeszcze przed wypłynięciem, co nie było rozwiązaniem bezpiecznym i stało się przyczyną zagłady kilku jednostek tego typu). Uzbrojenie uzupełniał jeden karabin maszynowy z zapasem amunicji wynoszącym 150 naboi. Okręty posiadały jeden peryskop Zeissa. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 136 kg.

Załoga jednego okrętu składała się początkowo z 1 oficera (dowódcy) oraz 13 podoficerów i marynarzy.

Przebieg służby SM UC-1

SMSM – Seiner Majestät – [okręt] Jego Mości. UC-1 zamówiony został 23 listopada 1914 roku w ramach wojennego programu rozbudowy floty jako prototypowa jednostka serii 15 okrętów typu UC I. Zbudowany został w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 45 (Werk 45). Okręt został zwodowany 26 kwietnia 1915 roku, a 5 lipca 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. W czasie swojej służby okręt miał ośmiu dowódców. Służąc we Flotylli Flandria SM UC-1 odbył 80 misji bojowych, głównie u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich i w kanale La Manche. Na postawionych przez okręt zagrodach minowych zatonęło 36 statków o łącznej pojemności BRT i 5 okrętów o łącznej wyporności ton, a 7 statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. Okręt zaginął z całą załogą 19 lipca 1917 roku, prawdopodobnie po wejściu na minę w okolicach Nieuwpoort we Flandrii Zachodniej.

SM UC-2

SM UC-2 zbudowany został w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 46 (Werk 46). Okręt został zwodowany 12 maja 1915 roku, a 17 maja 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. Jedynym dowódcą okrętu był por. mar. Karl Mey. W czasie swojej służby w składzie Flotylli Flandria SM UC-2 odbył dwie misje minowania u wybrzeży Wielkiej Brytanii, nie odnosząc sukcesów. Okręt zatonął z całą załogą prawdopodobnie 30 czerwca 1915 roku, zniszczony przez wybuch własnej miny podczas stawiania zagrody minowej w rejonie Lowestoft. Wrak okrętu niedługo po zatopieniu został zbadany przez nurków Royal Navy, podniesiony i wystawiony na widok publiczny w celu ukazania skuteczności działań marynarki brytyjskiej.

SM UC-3

SM UC-3 zbudowany został w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 47 (Werk 47). Okręt został zwodowany 28 maja 1915 roku, a 1 czerwca 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. W czasie swojej służby okręt miał trzech dowódców. Służąc we Flotylli Flandria SM UC-3 odbył 29 misji bojowych, głównie u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich i w kanale La Manche. Na postawionych przez okręt zagrodach minowych zatonęło 19 statków o łącznej pojemności BRT i 3 okręty o łącznej wyporności ton, a 2 statki o łącznej pojemności BRT zostały uszkodzone. Okręt zatonął z całą załogą 27 maja 1916 roku na minie na północ od Zeebrugge.

SM UC-4

SM UC-4 zbudowany został w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 48 (Werk 48). Okręt został zwodowany 6 czerwca 1915 roku, a 10 czerwca 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. W czasie swojej służby okręt miał trzynastu dowódców. Służąc we Flotylli Bałtyckiej i Flotylli Flandria SM UC-4 odbył 73 misje bojowe, głównie u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich. Na postawionych przez okręt zagrodach minowych zatonęły 32 statki o łącznej pojemności 36 391 BRT i 4 okręty o łącznej wyporności 8397 ton, a 2 statki o łącznej pojemności 9441 BRT zostały uszkodzone. Okręt został samozatopiony 5 października 1918 roku u wybrzeży Flandrii podczas niemieckiej ewakuacji z Belgii.

SM UC-5

thumb|left|alt=Wyciągnięty na brzeg niemiecki okręt podwodny SM UC-5 eksponowany w nowojorskim Central Parku|SM UC-5 w Nowym Jorku SM UC-5 został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 49 (Werk 49). Okręt został zwodowany 13 czerwca 1915 roku, a 19 czerwca 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. W czasie swojej służby okręt miał dwóch dowódców. Służąc we Flotylli Flandria SM UC-5 odbył 29 patroli bojowych, głównie u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich i w kanale La Manche. Na postawionych przez okręt zagrodach minowych zatonęło 28 statków o łącznej pojemności BRT i dwa okręty o łącznej wyporności ton, a siedem statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. 27 kwietnia 1916 roku SM UC-5 wszedł na mieliznę w rejonie Harwich i został samozatopiony przez własną załogę, która została wzięta do niewoli. Podniesiony i wyremontowany przez Brytyjczyków, był wystawiany na widok publiczny na Wyspach Brytyjskich, w Stanach Zjednoczonych i Kanadzie w celach propagandowych, a po wojnie został złomowany.

SM UC-6

SM UC-6 został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 50 (Werk 50) – został zwodowany 20 czerwca 1915 roku, a 24 czerwca 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. W czasie swojej służby okręt miał sześciu dowódców. Służąc we Flotylli Flandria SM UC-6 odbył 89 patroli bojowych, głównie u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich i w kanale La Manche. Na postawionych przez okręt zagrodach minowych zatonęły 54 statki o łącznej pojemności 63 319 BRT (w tym duży brytyjski statek pasażerski „Maloja” o pojemności 12 431 BRT) i jeden okręt o wyporności 810 ton, a uszkodzenia odniosło osiem statków o łącznej pojemności 33 104 BRT oraz jeden okręt o wyporności 810 ton. SM UC-6 zatonął z całą załogą 27 września 1917 roku, prawdopodobnie po wejściu na minę w estuarium Tamizy.

SM UC-7

SM UC-7 został zbudowany w stoczni Vulcan w Hamburgu pod numerem stoczniowym 51 (Werk 51). Okręt został zwodowany 6 lipca 1915 roku, a 9 lipca 1915 roku został przyjęty w skład Cesarskiej Marynarki Wojennej. W czasie swojej służby okręt miał dwóch dowódców. Służąc we Flotylli Flandria SM UC-7 odbył 34 patrole bojowe, głównie u wschodnich wybrzeży Wysp Brytyjskich i w kanale La Manche. Na postawionych przez okręt zagrodach minowych zatonęło 31 statków o łącznej pojemności 45 734 BRT (w tym holenderski statek pasażerski „Koningin Emma” o pojemności 9 181 BRT) i jeden okręt o wyporności 3520 ton (nowy brytyjski krążownik lekki , okręt flagowy dowódcy , komodora Reginalda Tyrwhitta), a dwa statki o łącznej pojemności 6151 BRT zostały uszkodzone. SM UC-7 został zatopiony wraz z całą załogą 5 lipca 1916 roku, prawdopodobnie po wejściu na minę na północ od Zeebrugge.

SM UC-8

thumb|left|alt=Płynący na powierzchni były niemiecki okręt podwodny SM UC-8 w służbie holenderskiej, pod nazwą Hr.Ms. M 1. Na pokładzie i kiosku widoczni członkowie załogi okrętu|Dawny UC-8 jako Hr.Ms. M 1