W polskiej nomenklaturze dotyczącej analogowych technik zapisu dźwięku na taśmie magnetofonowej stosuje się pojęcia "zapis/odczyt jednościeżkowy", "dwuścieżkowy" i "czterościeżkowy", ... "n-ścieżkowy" do określenia spotykanych w angielskim full-track, half-track, quarter-track itd. Pojęcia te oznaczają zapis/odczyt odpowiednio: pełnej, jednej ścieżki na całej szerokości taśmy dwóch ścieżek, każda na połowie szerokości taśmy czterech ścieżek, każda na ćwierci szerokości taśmy itd.
Zapis jednościeżkowy wykorzystać można tylko do zapisu pojedynczego sygnału monofonicznego, przy przesuwie taśmy w jednym tylko kierunku. Zapis dwuścieżkowy wykorzystać można na trzy sposoby: w jednym kierunku przesuwu, sygnał stereo w jednym kierunku przesuwu, dwa różne sygnały mono w dwóch kierunkach przesuwu (po skończeniu się taśmy i nawinięciu jej na szpulę nawijającą trzeba ją przełożyć z powrotem na szpulę odwijającą), sygnał mono; korzyść: czas nagrania na tej samej długości taśmy wydłuża się dwukrotnie. Zapis czterościeżkowy można wykorzystać na cztery sposoby w jednym kierunku przesuwu, dwa różne sygnały stereo w jednym kierunku przesuwu, cztery różne sygnały mono w dwóch kierunkach przesuwu, sygnał stereo podwójnej długości w dwóch kierunkach przesuwu (trzykrotnie przekładając szpule), sygnał mono poczwórnej długości. Zapis więcej niż czterościeżkowy nie bywa stosowany na wąskich, ćwierćcalowych taśmach magnetofonowych; jego zastosowanie ograniczone jest do studyjnego nagrywania z wielu (np. kilkunastu) źródeł jednocześnie, na taśmach szerokich (np. półtoracalowych).
Zobacz też magnetofon szpulowy
Kategoria:Nośniki danych