Tadeusz Stanisław Mięsowicz (ur. 12 stycznia 1896 w Liszkach, zm. 4–7 kwietnia 1940 w Katyniu) – kapitan artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Urodził się 12 stycznia 1896 w Liszkach, w ówczesnym powiecie krakowskim Królestwa Galicji i Lodomerii, w rodzinie Józefa i Marii ze Strończaków. W roku szkolnym 1913/1914 uczył się w VII klasie c. k. Gimnazjum w Bochni.
W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich. Od 20 stycznia 1915 służył w 1 pułku piechoty, a od 1 września tego roku w 9 kompanii III batalionu 6 pułku piechoty. 5 czerwca 1916 w bocheńskim gimnazjum „złożył wojenny egzamin dojrzałości”. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) zdecydował się na służbę w Polskim Korpusie Posiłkowym i został przeniesiony do 1 pułku artylerii.
Po odzyskaniu niepodległości, w stopniu ogniomistrza, służył w I dywizjonie 2 pułku artylerii polowej i pełnił obowiązki oficera łączności. Wziął udział w wojnie z Ukraińcami. Wyróżnił się 14 maja 1919 w walce pod Chyrowem. 17 lipca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich pełniący służbę w 2 pap został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem w artyleriiDz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919, poz. 2712.. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w artylerii, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich.
1 czerwca 1921 pełnił służbę w 18 pułku artylerii polowej. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 127. lokatą w korpusie oficerów artylerii. Później pełnił służbę w 1 pułku artylerii najcięższej w Warszawie. 31 marca 1924 został awansowany na kapitana ze starszeństwem z dniem 1 lipca 1923 i 92. lokatą w korpusie oficerów artylerii. W grudniu 1927 przeniesiony został z Komendy Obozu Ćwiczeń Leśna do 20 pułku artylerii polowej w Prużanie. Następnie pełnił służbę w 5 pułku artylerii ciężkiej w Krakowie. W 1934 przeniesiony został do składu osobowego I wiceministra spraw wojskowych w Warszawie. W 1936 został przeniesiony w stan spoczynku i przydzielony do Oficerskiej Kadry Okręgowej Nr I. Po zakończeniu służby wojskowej został zatrudniony w Biurze Personalnym Ministerstwa Skarbu na stanowisku inspektora.
W latach 30. XX wieku był członkiem Komendy Koła Szóstaków. Członek Zarządu Okręgu Warszawa Województwo Związku Legionistów Polskich w 1936.
W czasie kampanii wrześniowej, po agresji ZSRR na Polskę, 19 września 1939 w miejscowości Mir został aresztowany, a pięć dni później wysłany do obozu jenieckiego w Kozielsku. Między 3 a 5 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa bez numeru z 2 kwietnia 1940. Między 4 a 7 kwietnia 1940 zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. Zidentyfikowany podczas ekshumacji nadzorowanych przez Niemców w 1943 pod numerem 2223 – dosł. opisany jako Niesiewicz Tadeusz (raport dzienny z 16 maja 1943). Prawidłowo wskazany pod tym samym numerem w wykazie ofiar – członków byłej Armii Polskiej zamordowanych przez bolszewików w Katyniu, sporządzonym przez Polaków obecnych przy ekshumacji zwłok w Katyniu. Przy jego szczątkach znaleziono: wizytówki, bilet kolejowy międzynarodowy w języku francuskim ,,Permis annuel”, fotografie, rysunki – karykatury w ołówku z Kozielska, telegram oraz kalendarzyk kieszonkowy. Figuruje na liście Komisji Technicznej PCK pod numerem 02223, opisany jako Inspektor biura personalnego Ministerstwa Skarbu.
Był żonaty, miał syna. Jego szwagrem był Edward Wawrzycki (1896–1920), porucznik piechoty Wojska Polskiego.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majoraDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”. Krzyż Walecznych dwukrotnie Srebrny Krzyż Zasługi – 17 marca 1934 „za zasługi na polu wyszkolenia i administracji wojska”. Krzyż Pamiątkowy 6 pułku piechoty Legionów Polskich Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986. Medal Zwycięstwa
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie terytorialnych władz organizacyjnych Związku Legionistów Polskich Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Kapitanowie artylerii II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Liszkach (województwo małopolskie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r. Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Pamiątkowym 6 pułku piechoty Legionów Polskich Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Oficerowie 2 Pułku Artylerii Lekkiej Legionów Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Pochowani na Polskim Cmentarzu Wojennym w Katyniu Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem Zwycięstwa Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-ukraińskiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1896 Kategoria:Urzędnicy Ministerstwa Skarbu II Rzeczypospolitej Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze 6 Pułku Piechoty Legionów Polskich (1915–1917) Kategoria:Żołnierze Polskiego Korpusu Posiłkowego