Mieczysław Łobocki (ur. 18 sierpnia 1929 w Starogardzie Gdańskim, zm. 6 sierpnia 2012 w Lublinie) – polski pedagog i psycholog, profesor Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Zajmował się głównie problematyką modernizacji metod pracy wychowawczej w rodzinie, w placówkach opiekuńczo-wychowawczych oraz w szkołach, metodologią badań pedagogicznych, a także nieprzystosowaniem społecznym uczniów.
Wykształcenie i działalność naukowa W 1956 ukończył studia pedagogiczne w Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. W 1986 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznych. W czasie kariery naukowej związany był z Instytutem Pedagogiki w Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Był członkiem Komitetu Nauk Pedagogicznych Polskiej Akademii Nauk. Był także promotorem i recenzentem prac doktorskich w zakresie nauk o wychowaniu.
Ważniejsze prace Współudział uczniów w procesie dydaktyczno-wychowawczym (1975) Metody badań pedagogicznych (1978) Altruizm a wychowanie (1998) Metody i techniki badań pedagogicznych (2000) Teoria wychowania w zarysie (2003) Wychowanie moralne w zarysie (2008)
Przypisy
Bibliografia W. Okoń, Nowy słownik pedagogiczny, Wydawnictwo Akademickie "Żak", Warszawa 2007, s. 228.
Kategoria:Absolwenci Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego Jana Pawła II Kategoria:Polscy pedagodzy Kategoria:Polscy psycholodzy Kategoria:Urodzeni w 1929 Kategoria:Nauczyciele akademiccy Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej Kategoria:Zmarli w 2012