17 Korpus Zmechanizowany () – wyższy związek taktyczny wojsk zmechanizowanych Armii Czerwonej okresu II wojny światowej.
Formowanie Formowanie Korpusu rozpoczęto w marcu 1941 roku w Zachodnim Specjalnym Okręgu Wojskowym. Sztab Korpusu rozlokowany był w Baranowiczach na Zachodniej Białorusi.
Skład 27 Dywizja Pancerna, 36 Dywizja Pancerna, 290 Dywizja Zmotoryzowana, 22 batalion motocyklowy, 532 samodzielny batalion ? 80 samodzielny zmotoryzowany batalion inżynieryjny, 381 polowa kasa Gosbanku.
Wyposażenie 22 czerwca 1941 17 Korpus Zmechanizowany liczył 16 578 żołnierzy (46% stanu etatowego) oraz miał na stanie: 36 czołgów, w tym: 24 BT, 3 T-26, w tym 2 czołgi z miotaczami płomieni, 11 T-37/T-38/T-40. 670 samochodów.
Dowódcy generał major Michaił Pietrow
Działania W chwili ataku Niemiec na ZSRR korpus znajdował się w składzie wojsk Frontu Zachodniego. Całkowicie rozbity w rejonie Baranowicz przez oddziały niemieckiej 2 Grupy Pancernej z Grupy Armii „Środek”.
Zobacz też Korpusy zmechanizowane Armii Czerwonej
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Radzieckie korpusy zmechanizowane z okresu II wojny światowej Kategoria:Radzieckie jednostki zmechanizowane utworzone w 1941