Enguerrand VII de Coucy (ur. 1340 w Pikardii, zm. 18 lutego 1397 w Bursie) – francuski arystokrata, ostatni pan de Coucy.
Życiorys Syn Enguerranda VI de Coucy i jego pierwszej żony Katarzyny austriackiej, córki księcia Leopolda I Sławnego (siostrą Katarzyny była Agnieszka – żona księcia świdnickiego Bolka II Małego).
W 1358 tłumił we Francji powstanie chłopskie zwane żakerią. Wziął też udział w wojnie stuletniej. W 1359 trafił na dwór angielski jako jeden z 40 szlachetnie urodzonych francuskich zakładników w zamian za przyszłe uwolnienie króla Jana II, który dostał się do niewoli po bitwie pod Poitiers. Przebywał tam pięć lat. Poznał wówczas Izabelę, córkę króla Anglii Edwarda III i Filipy de Hainault. W 1365 poślubił ją. Urodziła dwie córki: Marię de Coucy (1366 – 1404) i Filipę de Coucy (1367–1411). Edward III w 1366 nadał mu tytuł Earl of Bedford, a w 1367 odznaczył Orderem Podwiązki. W 1380, po śmierci pierwszej żony, poślubił Izabelę - córkę Jana I, księcia Lotaryngii, i Zofii von Württemberg. Mieli jedną córkę, Izabelę (zm. 1411). W 1396 wziął udział w krucjacie antytureckiej zakończonej klęską w bitwie pod Nikopolis. Dostał się tam do niewoli. Zmarł na dżumę rok później w małoazjatyckiej Bursie. Ciało zwrócono rodzinie. Został pochowany w opactwie Villeneuve, w pobliżu Soissons.
Jego losy są głównym tłem książki Barbary W. Tuchman Odległe zwierciadło, czyli rozlicznymi plagami nękane XIV stulecie.
Przypisy
Bibliografia Barbara Tuchman, Odległe zwierciadło, czyli rozlicznymi plagami nękane XIV stulecie, przekład Maria J. i Andrzej Michejdowie, Katowice, Wydawnictwo "Książnica", 1993. Michał Kozłowski, Klęska krucjaty pod Nikopolis – 25 września 1396 roku
Kategoria:Odznaczeni Orderem Podwiązki Kategoria:Rycerstwo Kategoria:Urodzeni w 1340 Kategoria:Zmarli w 1397