The Final Frontier World Tour – trasa koncertowa grupy Iron Maiden promująca 15 album grupy, The Final Frontier, zainicjowana 9 czerwca 2010 koncertem w Dallas zaś zakończona w Londynie, 6 sierpnia 2011 roku. Trasa została ogłoszona 5 marca 2010 za pośrednictwem oficjalnej witryny grupy, gdzie oprócz dat nadchodzących koncertów, zamieszczono następujące oświadczenie:„Iron Maiden ma przyjemność poinformować, iż 15 album studyjny zatytułowany The Final Frontier, ukaże się późnym latem bieżącego roku.” Specjalnym gościem pierwszego etapu tournee była grupa Dream Theater, która otwierała koncerty w Ameryce Północnej. Trasa okazała się jedną z najbardziej udanych objazdów grupy po kontynencie od wielu lat. „The Final Frontier World Tour” po zakończeniu etapu amerykańskiego, trafiła na Stary Kontynent, gdzie w 2010 roku zespół był headlinerem wiodących festiwali oraz dał kilka koncertów stadionowych. Kierownictwo zespołu zaznaczało, iż „(...) na kolejny rok (2011) planuje się serię intensywnych koncertów w wielu krajach świata”.
Dokumentem tournee jest wydany w 2012 roku album oraz film koncertowy zatytułowany En Vivo!. Trasa okazała się ogromnym sukcesem Iron Maiden, przekładającym się na 103 koncertów zagranych w 36 krajach oraz 5 kontynentach, które przyciągnęły ostatecznie nawet trzy miliony widzów.
Przygotowania thumb|320px|right|Iron Maiden 2010-11 Pierwszy etap trasy został anonsowany wraz z jej tytułem już 4 marca 2010,obejmował koncerty wyłącznie w Ameryce Północnej i Europie. Pełną tracklistę nowego albumu oraz jego ilustracje okładkową opublikowano ósmego czerwca, równocześnie udostępniono do darmowego odsłuchu pierwszy singel „El Dorado”. Był to jedyny utwór pochodzący z nowego albumu, prezentowany podczas pierwszego etapu trasy w 2010 roku. 5 sierpnia 2010, zespół rozpoczął ogłaszanie dat trasy na 2011 rok, od serii występów w Australii, zarówno jako gwiazda festiwali z cyklu „Soundwave Festival” jak i dwóch indywidualnych koncertów w tamtejszych arenach. W dalszej kolejności opublikowano serię koncertów w Skandynawii, w tym występów w Oslo, Gōteborgu, Helsinkach, oraz jako headliner „Roskilde Festival” w Danii. 2 Listopada anonsowano 29 dodatkowych występów zaplanowanych na 66 kolejnych dni, począwszy od koncertu w Moskwie, 11 lutego 2011, poprzez kolejne koncerty w Singapurze, Indonezji, Korei Południowej, Japonii, Meksyku, Ameryce Południowej, na Florydzie włączając w to oczywiście anonsowane występy w Australii. Management grupy potwierdził, iż podobnie jak miało to miejsce w latach 2008-09 i tym razem zespół będzie się przemieszczał w specjalnie przygotowanym Boeingu 757 „Ed Force One”. zaś setlista zostanie wzbogacona o materiał pochodzący z promowanego albumu. Właśnie podczas opisywanego etapu trasy zarejestrowano materiał, który stanowił kanwę dla albumu i filmu En Vivo!.
Dziesięcio-koncerowy objazd Wielkiej Brytanii anonsowano 11 listopada. Ze względu na duże zainteresowanie dodano kolejny koncert w Londynie (na The O2 Arena) jako wieńczący całą trasę. 18 listopada ogłoszono daty kolejnych koncertu na Starym Kontynencie, w tym występy w arenach sportowych Niemiec, Holandii i Francji. W niedługim odstępie czasu ogłoszono koncerty zespołu w roli headlinera festiwali „Rock Werchter” w Belgii oraz „Nova Rock Festival” w Austrii. W roku 2011 Iron Maiden wystąpili, jako headliner siedmiu odsłon festiwalu „Sonisphere” w tym w Warszawie (ogłoszono 14 grudnia), Madrycie (ogłoszono 17 grudnia), Bazylei (ogłoszono 20 grudnia), Imolii (ogłoszono 2 lutego), Czechach (ogłoszono 8 lutego), Atenach (ogłoszono 24 lutego), Sofii (ogłoszono 10 marca) oraz w Stambule (ogłoszono 2 kwietnia). Sumarycznie odwołano trzy koncerty. Przyczyną odwołania dwóch koncertów w japońskiej Saitama Super Arena (po 25 tys. widzów) był kataklizm naturalny wywołany przez tsunami Tōhoku. Show w Rio de Janeiro został przeniesiony na kolejny wieczór, kiedy po kilkunastu minutach występu przewróciła się barierka dzieląca widzów od estrady. 14 czerwca odwołano festiwal „Sonisphere” w Sofii, kiedy organizator nie dotrzymał warunków umowy.
Supporty 2010 Dream Theater na wszystkich koncertach trasy po Ameryce Północnej, oprócz koncertu w Winnipeg. Automan w Winnipeg. Heaven & Hell zostali anonsowani jak support koncertu w Bergen, Norwegia oraz w Dublinie, Irelandia, niemniej postępująca choroba nowotworowa Ronniego Jamesa Dio zmusiła management do odwołania wszystkich koncertów zabookowanych na lato 2010. R.J. Dio przegrał walkę z chorobą 16 maja 2010. Dark Tranquillity ostatecznie wystąpili w Bergen, jako zastępstwo za Heaven & Hell. Sweet Savage zastąpili wspomnianą formację w Dublinie. Cargo w Cluj-Napoca, Rumunia. Labyrinth w Codroipo, Włochy. Edguy w Walencji.
2011 Rise to Remain w Rosji, Singapurze, Indonezji, Korei Południowej, Australii, Niemczech, Holandii, Francji oraz Japonii. Bullet for My Valentine w Japonii. Maligno w Meksyku. Potestad w Bogocie. Contracorriente w Limie. Cavalera Conspiracy w São Paulo. Shadowside w Rio de Janeiro. Khallice w Brasílii. Stress w Belém. Terra Prima w Recife. Motorocker w Kurytybie. Kamelot w Buenos Aires. Adrián Barilari w Buenos Aires. Exodus w Santiago. Black Tide na Florydzie. Sabaton w Göteborgu. Graveyard w Göteborgu. Alice Cooper w Finlandii and Norwegii. LowRiderZ w St. Petersburgu. Mindlock w Faro. Airbourne w Wielkiej Brytanii, z wyłączeniem koncertów Belfaście i Londynie. DragonForce w Belfaście and Londynie (5 sierpnia). Trivium w Londynie (6 sierpnia).
Setlisty Setlista 2010 Introdukcja: Gustav Holst „Mars, the Bringer of War” introdukcja przed każdym koncertem 2010 „The Wicker Man” (z albumu Brave New World, 2000) „Ghost of the Navigator” (z albumu Brave New World, 2000) „Wrathchild” (z albumu Killers, 1981) „El Dorado” (z albumu The Final Frontier, 2010) „Dance of Death” (z albumu Dance of Death, 2003) „The Reincarnation of Benjamin Breeg” (z albumu A Matter of Life and Death, 2006) „These Colours Don't Run” (z albumu A Matter of Life and Death, 2006) „Blood Brothers” (z albumu Brave New World, 2000) „Wildest Dreams” (z albumu Dance of Death, 2003) „No More Lies” (z albumu Dance of Death, 2003) „Brave New World” (z albumu Brave New World, 2000) „Fear of the Dark” (z albumu Fear of the Dark, 1992) „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Bisy „The Number of the Beast” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Hallowed Be Thy Name” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Running Free” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Uwagi: W trakcie każdego z występów, Bruce Dickinson anonsował „Blood Brothers” jako utwór dedykowany pamięci Ronniego Jamesa Dio. „Brighter Than a Thousand Suns” (z albumu A Matter of Life and Death, 2006) został zagrany zamiast „Wrathchild” w Dallas. „Paschendale” (z albumu Dance of Death, 2003) został zagrany zamiast „Dance of Death” w Dallas, San Antonio, Albuquerque, San Bernardino oraz w Auburn.
Zespół zdeklarował, iż setlista koncertów 2011 będzie zawierała więcej klasycznych kompozycji, jak i wybór utworów z albumu The Final Frontier.
„Satellite 15...” jako introdukcja przed każdym z koncertów w 2011 roku. „Satellite 15... The Final Frontier” (z albumu The Final Frontier, 2010) „El Dorado” (z albumu The Final Frontier, 2010) „2 Minutes to Midnight” (z albumu Powerslave, 1984) „The Talisman” (z albumu The Final Frontier, 2010) „Coming Home” (z albumu The Final Frontier, 2010) „Dance of Death” (z albumu Dance of Death, 2003) „The Trooper” (z albumu Piece of Mind, 1983) „The Wicker Man” (z albumu Brave New World, 2000) „Blood Brothers” (z albumu Brave New World, 2000) „When The Wild Wind Blows” (z albumu The Final Frontier, 2010) „The Evil That Men Do” (z albumu Seventh Son of a Seventh Son, 1988) „Fear of the Dark” (z albumu Fear of the Dark, 1992) „Iron Maiden” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Bisy „The Number of the Beast” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Hallowed Be Thy Name” (z albumu The Number of the Beast, 1982) „Running Free” (z albumu Iron Maiden, 1980)
Uwagi: „Satellite 15... The Final Frontier” został podzielony na dwie części, część pierwsza była emitowana via PA w formie intra wraz z efektami świetlnymi, wizualizacjami i specjalną prezentacją wideo. Właściwy - muzyczny fragment kompozycji został potraktowany jako pierwszy utwór setlisty grany na żywo. W przeciwieństwie do wersji zamieszczonej na albumie „The Final Frontier”. „Satellite 15... The Final Frontier” oraz kolejny „El Dorado” zostały odegrane w sposób ciągły, jedna następowała zaraz po drugiej. „The Wicker Man „ oraz „Blood Brothers” były grane w alternatywnej kolejności w Singapurze, Dżakarcie i na Bali, lecz przypadkiem nie zamieniono kolejności podczas występu otwierającego koncerty 2011 w Moskwie. „The Talisman” został wykonany po „The Evil That Men Do” in Moskwie, zaś tuż przed „The Evil That Men Do” w Singapurze i Dżakarcie. Podczas australijskiego etapu trasy, Bruce Dickinson dedykował utwór „Blood Brothers” pamięci ofiar trzęsienia ziemi w Christchurch (luty 2011) oraz ich rodzinom. W Ameryce Południowej, Portoryko, na Florydzie i w Europie, utwór dedykowano zarówno pamięci ofiar katastrofy w Christchurch, jak i ofiarom tsunami w Japonii, poległym w rewolucji egipskiej oraz w wojnie domowej w Libii. Podczas koncertu w 2011 w Oslo upamiętniono w ten sam sposób ofiary zamachu terrorystycznego w Norwegii, którego sprawcą był Anders Breivik. „The Trooper” pominięto ze względów politycznych podczas koncertu w Belfascie.
Oprawa trasy thumb|320px|right|Iron Maiden 2010 W sprawie nowej scenografii Steve Harris wypowiadał się w sposób następujący: „Jesteśmy niezwykle podekscytowani zbliżającą się trasą. Mam nadzieją, iż fani polubią zupełnie nową produkcję estradową i oświetlenie... Eddie na tej trasie zmieni się zasadniczo, niemniej chyba jest to jego najbardziej odrażająca inkarnacja jak na ten moment... Nie mogę zdradzić zbyt wielu szczegółów, aby nie zepsuć Wam niespodzianki niemniej gwarantuję, iż wystraszy Was na śmierć!” Zbudowana na potrzeby trasy scenografia, nawiązywała do konwencji znanej z okładki albumu The Final Frontier. Przypominała stację kosmiczną („Satelita 15”), zwieńczoną na obu tylnych końcach dwoma dziesięciometrowymi wieżyczkami nadawczymi, zakończonymi reflektorami punktowymi.
Wykorzystywana od lat konstrukcja otaczająca estradę, wraz z wybiegami zazwyczaj używanymi przez Bruce’a Dickinsona, została specjalnie udekorowana, dokładnie tak aby przypominała zgromadzonym widzom statek kosmiczny. Również monitory odsłuchowe zawierały zupełnie nowy symbol „Skrzyżowanych Kluczy”. Nazwa „S-15” pojawiła się kilkakrotnie ma głównych panelach scenografii, nawiązując do utworu „Satellite 15... The Final Frontier”. jak również zastosowano specjalny system fono-błysków emitujący w alfabecie Morse’a komunikat: „Eddie Lives”. Wejścia na estradę przesłaniały dwie kotary z namalowanymi włazami do statku kosmicznego, zaś podłogę estrady (tradycyjnie) pokrywała wykładzina z wizerunkiem spodniej części satelity, w 2011 umieszczono na niej reprodukcję metalicznej kratownicy z widokiem na głęboki kosmos. Jak miało to już miejsce podczas poprzednich tras, zestaw perkusyjny Nicko McBraina oprócz maskotki kosmonauty, zawierał grafiki nawiązujące do tematyki science fiction. thumb|320px|right|Iron Maiden, Helsinki, 8.7.2011