Casey Larson (ur. 16 grudnia 1998 w Barrington) – amerykański skoczek narciarski. Olimpijczyk (2018, 2022). Uczestnik mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym (2017–2023), mistrzostw świata w lotach narciarskich (2020, 2022), mistrzostw świata juniorów (2016–2018) oraz zimowych igrzysk olimpijskich młodzieży (2016). Medalista mistrzostw kraju.
Brat skoczkini narciarskiej Cary Larson.
Przebieg kariery Zaczął uprawiać skoki narciarskie w wieku 6 lat za namową swojej ówczesnej niani. W oficjalnych zawodach międzynarodowych rozgrywanych pod egidą FIS zadebiutował w lutym 2012 w konkursach FIS Cupu, od razu zdobywając punkty tego cyklu.
W lutym 2016 wziął udział w zimowych igrzyskach olimpijskich młodzieży w Lillehammer – w konkursie indywidualnym chłopców zajął 6. miejsce, w konkursie skoków drużyn mieszanych, wraz z reprezentacją USA, był dziesiąty, a w sztafecie mieszanej, z amerykańskim zespołem, został sklasyfikowany na 8. pozycji. W tym samym miesiącu wziął także udział w mistrzostwach świata juniorów w Râșnovie – w rywalizacji indywidualnej był 38., a w obu konkursach drużynowych (zarówno chłopców, jak i mieszanym), wraz z amerykańską reprezentacją, zajął 12. miejsca.
W Pucharze Kontynentalnym po raz pierwszy wystąpił w lipcu 2016 w ramach letniej edycji cyklu, a pierwsze punkty zdobył w sierpniu 2016 w Kuopio. Z kolei w zimowej edycji Pucharu Kontynentalnego zapunktował od razu w swoim pierwszym starcie, który miał miejsce w styczniu 2017 w Titisee-Neustadt.
20 stycznia 2017, w ramach zawodów w Zakopanem po raz pierwszy przystąpił do rywalizacji w Pucharze Świata, odpadając w kwalifikacjach. Dzień później po raz pierwszy wystąpił w zmaganiach drużynowych w zawodach najwyższej rangi, zajmując z amerykańskim zespołem 10. lokatę. W lutym 2017 po raz drugi w karierze wziął udział w mistrzostwach świata juniorów, zajmując w Park City 8. miejsce indywidualnie oraz 11. (zespół mężczyzn) i 12. (zespół mieszany) pozycję w konkursach drużynowych. W marcu 2017 w Lahti wystartował w mistrzostwach świata seniorów – w konkursach indywidualnych odpadł w kwalifikacjach (obiekt normalny) i zajął 46. lokatę, a w zmaganiach drużynowych z amerykańskim zespołem uplasował się na 11. pozycji.
16 marca 2017, w ramach turnieju Raw Air, zadebiutował w konkursie indywidualnym Pucharu Świata, zajmując 48. miejsce na skoczni w Trondheim. Dwa później na Vikersundbakken w Vikersund skokiem na odległość 216,5 metra ustanowił swój rekord życiowy, poprawiając uzyskany dzień wcześniej wynik o 62 metry. 25 marca 2017 z amerykańską reprezentacją zajął 7. miejsce w konkursie drużynowym w Planicy (jest to najlepszy wynik Amerykanów w historii drużynowych zmagań mężczyzn w Pucharze Świata).
Latem 2017 zadebiutował w Letnim Grand Prix. 20 stycznia 2018 po raz pierwszy uplasował się w drugiej dziesiątce konkursu Pucharu Kontynentalnego, zajmując w Erzurum 20. i 17. lokatę. W lutym 2018 wystartował w mistrzostwach świata juniorów – w konkursie indywidualnym był 12., a w zmaganiach drużynowych 12. (mężczyźni) i 10. (mikst). W tym samym miesiącu wziął też udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 2018 – w konkursie indywidualnym na skoczni normalnej był 39., na obiekcie dużym odpadł w kwalifikacjach, a w zmaganiach drużynowych zajął 9. lokatę. Został wówczas również 100 000 mężczyzną w historii, który wystartował w nowożytnych igrzyskach olimpijskich.
W grudniu 2018 dwukrotnie stawał na najniższym stopniu podium słabo obsadzonych (w obu wystartowało niespełna 30 zawodników) konkursów FIS Cupu w Park City. W lutym 2019 wystartował w mistrzostwach świata seniorów – na skoczni dużej indywidualnie był 39., a drużynowo 11., z kolei na obiekcie normalnym w rywalizacji indywidualnej zajął 28. pozycję, po 1. serii plasując się na 13. miejscu i po raz pierwszy w karierze awansując do drugiej części zmagań indywidualnych w zawodach najwyższej rangi, a w konkursie drużyn mieszanych Amerykanie zajęli 10. lokatę.
W sierpniu 2019 w Hakubie po raz pierwszy zdobył punkty Letniego Grand Prix, plasując się na 29. pozycji. Zimą jednak notował słabsze wyniki – ani razu nie awansował do konkursu głównego Pucharu Świata, a punkty zdobywał jedynie w zawodach FIS Cupu.
Na początku sezonu letniego 2020 upadł po jednym z treningowych skoków i zwichnął bark, w wyniku czego przeszedł operację i opuścił resztę letniej części rywalizacji. Od początku sezonu zimowego powrócił jednak do startów, a 29 listopada 2020, podczas zawodów w Ruce, zdobył swoje pierwsze punkty Pucharu Świata, plasując się na 28. pozycji. W grudniu 2020 w Planicy wystartował w mistrzostwach świata w lotach narciarskich, zajmując 39. lokatę w rywalizacji indywidualnej. W dalszej części sezonu 2020/2021 pięciokrotnie wystąpił w konkursie głównym Pucharu Świata, najwyżej klasyfikowanym będąc na 48. miejscu, w zawodach w Engelbergu. Wystartował na Mistrzostwach Świata w Narciarstwie Klasycznym 2021. Indywidualnie zajął 46. pozycję na skoczni normalnej i 48. na dużej, zawody drużyn mieszanych zakończył na 12., a męskich – na 10. miejscu.
W sezonie 2021 Letniego Grand Prix punktował dwukrotnie (27. miejsce w drugim konkursie w Szczuczyńsku i 22. w Czajkowskim), zajmując także 8. lokatę w zmaganiach zespołów mieszanych w Czajkowskim. W sezonie zimowym 2021/2022 czterokrotnie brał udział w konkursach głównych Pucharu Świata, najwyżej plasując się na 48. pozycji. W lutym 2022 wystartował na zimowych igrzyskach olimpijskich – indywidualnie zajął 39. miejsce na skoczni normalnej i 43. na obiekcie dużym, a drużynowo uplasował się z amerykańskim zespołem na 10. pozycji. W marcu 2022 w Vikersund wziął udział w mistrzostwach świata w lotach narciarskich, zajmując 40. miejsce w konkursie indywidualnym.
W 2016 zdobył brązowe medale mistrzostw Stanów Zjednoczonych – zarówno na skoczni dużej, jak i normalnej. Rok później został wicemistrzem kraju na skoczni dużej. W 2018 zdobył srebrne medale na obu skoczniach. W 2019 był drugi na skoczni normalnej. W 2021 i 2022 zdobył złote medale na obu skoczniach.
Trzykrotnie ustanawiał rekord skoczni normalnej w kompleksie Howelsen Hill w Steamboat Springs (w grudniu 2015 skoczył na niej 105 metrów, a wynik ten wyrównał także rok i trzy lata później).
We wrześniu 2025 ogłosił zakończenie kariery sportowej.
Igrzyska olimpijskie Indywidualnie 2018 Pjongczang–39. miejsce (K-98), nie zakwalifikował się (K-125)2022 Pekin/Zhangjiakou–39. miejsce (K-95), 43. miejsce (K-125)
Drużynowo 2018 Pjongczang–9. miejsceSkład zespołu: Casey Larson, William Rhoads, Michael Glasder i Kevin Bickner2022 Pekin/Zhangjiakou–10. miejsceSkład zespołu: Decker Dean, Patrick Gasienica, Kevin Bickner i Casey Larson
Starty C. Larsona na igrzyskach olimpijskich – szczegółowo Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca39.10 lutego2018 PjongczangAlpensia Jumping ParkK-98HS-109indywid.97,0 m–89,4 pkt169,9 pktAndreas Wellinger17 lutego2018 PjongczangAlpensia Jumping ParkK-125HS-142indywid.104,5 m61,1 pktNie zakwalifikował się.9.19 lutego2018 PjongczangAlpensia Jumping ParkK-125HS-142druż.111,5 m–377,2 pkt (85,7 pkt)721,3 pktNorwegia39.6 lutego2022 ZhangjiakouSnow RuyiK-95HS-106indywid.96,5 m–113,2 pkt161,8 pktRyōyū Kobayashi43.12 lutego2022 ZhangjiakouSnow RuyiK-125HS-140indywid.123,0 m–107,5 pkt188,6 pktMarius Lindvik10.14 lutego2022 ZhangjiakouSnow RuyiK-125HS-140druż.106,0 m–261,0 pkt (68,5 pkt)681,7 pktAustria
Mistrzostwa świata Indywidualnie 2017 Lahti–nie zakwalifikował się (K-90), 46. miejsce (K-116)2019 Seefeld/Innsbruck–38. miejsce (K-120), 28. miejsce (K-99)2021 Oberstdorf–46. miejsce (K-95), 48. miejsce (K-120)2023 Planica–39. miejsce (K-95), 36. miejsce (K-125)2025 Trondheim–40. miejsce (K-94)
Drużynowo 2017 Lahti–11. miejsce (K-116)Skład zespołu: Casey Larson, William Rhoads, Michael Glasder i Kevin Bickner2019 Seefeld/Innsbruck–11. miejsce (K-120)Skład zespołu: Patrick Gasienica, Andrew Urlaub, Kevin Bickner i Casey Larson, 10. miejsce (drużyna mieszana/K-99)Skład zespołu: Nina Lussi, Kevin Bickner, Nita Englund i Casey Larson2021 Oberstdorf–12. miejsce (drużyna mieszana/K-95)Skład zespołu: Annika Belshaw, Casey Larson, Paige Jones i Decker Dean, 10. miejsce (K-120)Skład zespołu: Andrew Urlaub, Erik Belshaw, Casey Larson i Decker Dean2023 Planica–10. miejsce (drużyna mieszana/K-95)Skład zespołu: Annika Belshaw, Casey Larson, Paige Jones i Andrew Urlaub, 8. miejsce (K-125)Skład zespołu: Decker Dean, Casey Larson, Andrew Urlaub i Erik Belshaw
Starty C. Larsona na mistrzostwach świata – szczegółowo Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Nota Strata Zwycięzca25 lutego2017 LahtiSalpausselkäK-90HS-100indywid.83,0 m92,7 pktNie zakwalifikował się.46.2 marca2017 LahtiSalpausselkäK-116HS-130indywid.102,5 m–86,3 pkt193,0 pktStefan Kraft11.4 marca2017 LahtiSalpausselkäK-116HS-130druż.93,0 m–365,1 pkt (64,8 pkt)739,1 pktPolska38.23 lutego2019 InnsbruckBergiselK-120HS-130indywid.115,0 m–93,9 pkt185,5 pktMarkus Eisenbichler11.24 lutego2019 InnsbruckBergiselK-120HS-130druż.113,0 m–342,5 pkt (87,9 pkt)645,0 pktNiemcy28.1 marca2019 SeefeldToni-Seelos-OlympiaschanzeK-99HS-109indywid.92,0 m88,0 m182,3 pkt36,0 pktDawid Kubacki10.2 marca2019 SeefeldToni-Seelos-OlympiaschanzeK-99HS-109druż. miesz.95,5 m–364,9 pkt (99,9 pkt)647,3 pktNiemcy46.27 lutego2021 OberstdorfSchattenbergschanzeK-95HS-106indywid.90,5 m–99,4 pkt169,4 pktPiotr Żyła12.28 lutego2021 OberstdorfSchattenbergschanzeK-95HS-106druż. miesz.79,0 m–258,6 pkt (67,2 pkt)742,2 pktNiemcy48.5 marca2021 OberstdorfSchattenbergschanzeK-120HS-137indywid.93,5 m–52,5 pkt224,0 pktStefan Kraft10.6 marca2021 OberstdorfSchattenbergschanzeK-120HS-137druż.95,5 m–237,4 pkt (45,8 pkt)809,2 pktNiemcy39.25 lutego2023 PlanicaSrednja skakalnicaK-95HS-102indywid.92,5 m–108,7 pkt153,1 pktPiotr Żyła10.26 lutego2023 PlanicaSrednja skakalnicaK-95HS-102druż. miesz.89,0 m–412,2 pkt (114,2 pkt)605,0 pktNiemcy36.3 marca2023 PlanicaBloudkova velikankaK-125HS-138indywid.120,0 m–105,5 pkt182,0 pktTimi Zajc8.4 marca2023 PlanicaBloudkova velikankaK-125HS-138druż.124,5 m122,0 m975,4 pkt (242,2 pkt)203,5 pktSłowenia40.2 marca2025 TrondheimGranåsenK-94HS-102indywid.93,0 m–101,0 pkt164,5 pktMarius Lindvik
Mistrzostwa świata w lotach Indywidualnie 2020 Planica–39. miejsce2022 Vikersund–40. miejsce
Starty C. Larsona na mistrzostwach świata w lotach – szczegółowo Miejsce Dzień Rok Miejscowość Skocznia Punkt K HS Konkurs Skok 1 Skok 2 Skok 3 Skok 4 Nota Strata Zwycięzca39.11–12 grudnia2020 PlanicaLetalnicaK-200HS-240indywid.181,5 m–––141,5 pkt735,7 pktKarl Geiger40.11–12 marca2022 VikersundVikersundbakkenK-200HS-240indywid.139,5 m–––92,5 pkt761,7 pktMarius Lindvik
Mistrzostwa świata juniorów Indywidualnie 2016 Râșnov–38. miejsce2017 Park City–8. miejsce2018 Kandersteg–12. miejsce
Drużynowo 2016 Râșnov–12. miejsceSkład zespołu: Patrick Gasienica, Nathan Mattoon, Casey Larson i Kevin Bickner, 12. miejsce (drużyna mieszana)Skład zespołu: Gabriella Armstrong, Casey Larson, Logan Sankey i Kevin Bickner2017 Park City–11. miejsceSkład zespołu: Decker Dean, Patrick Gasienica, Trevor Edlund i Casey Larson, 12. miejsce (drużyna mieszana)Skład zespołu: Anna Hoffmann, Trevor Edlund, Samantha Macuga i Casey Larson2018 Kandersteg–12. miejsceSkład zespołu: Decker Dean, Hunter Gibson, Andrew Urlaub i Casey Larson, 10. miejsce (drużyna mieszana)Skład zespołu: Annika Belshaw, Andrew Urlaub, Logan Sankey i Casey Larson
Starty C. Larsona na mistrzostwach świata juniorów – szczegółowo