Terrance Gerin (ur. 7 października 1975 w Detroit w Michigan) – amerykański wrestler i polityk, obecnie występujący w federacji WWE w brandzie RAW pod pseudonimem ringowym Rhyno (w przeszłości innych federacjach jako Rhino).
Rhyno występował wcześniej dla WWE od 2001 do 2005, po czym powrócił do rozwojowej federacji NXT w 2015. Pracował również dla Extreme Championship Wrestling (ECW) od 1999 do 2001, Total Nonstop Action Wrestling (TNA) od 2005 do 2010 i w 2014, a także dla Ring of Honor (ROH) od 2011 do 2013Rhino returns to TNA – 411 Mania.com..
Rhyno jest dwukrotnym światowym mistrzem, gdzie zdobył po jednym razie ECW World Heavyweight Championship i NWA World Heavyweight Championship. Był ostatnim posiadaczem ECW World Heavyweight Championship do czasu zamknięcia oryginalnego ECW w 2001. Posiadał również raz WCW United States Champion, dwa razy ECW World Television Championship, trzy razy WWF Hardcore Championship, a także był pierwszym posiadaczem WWE SmackDown Tag Team Championship z Heathem Slaterem.
Kariera profesjonalnego wrestlera Wczesna kariera (1994–1997) Gerin trenował jako wrestler w szkole Can-Am Wrestling School ulokowanej w Windsor w Ontario, gdzie jego trenerem był Scott D’Amore, z którym współpracował w przyszłości w Total Nonstop Action Wrestling. Zadebiutował w 1994 w federacji niezależnej z Detroit pod pseudonimem Terry Richards. Gerin cztery razy pojawił się w World Championship Wrestling jako jobber. Przegrał z „Hacksaw” Jimem Dugganem na odcinku WCW Saturday Night z 5 sierpnia. The Renegade pokonał go 9 września na edycji programu WCW Pro. Richard i Johnny Swinger przegrali The Nasty Boys tydzień później. Ostatni raz przegrał z Road Warrior Hawkiem 24 września 1995 na odcinku WCW WorldWide. Gerin pojawił się 6 listopada 1995 na odcinku tygodniówki Monday Night Raw federacji World Wrestling Federation, gdzie przegrał z Henrym O. Godwinnem. Gerin zaadaptował pseudonim Rhino Richards i zaczął występować w Kanadzie, gdzie był częścią grupy „THUG Life” wraz z Joem Legendem, Zakkiem Wyldem, Christianem Cage’em, Bloodym Billem Skullionem, Brettem Kimballem i Sextonem Hardcastlem.
Catch Wrestling Association (1997–1998) W 1997, Gerin przeprowadził się do Hanower w Niemczech, gdzie zaczął występować dla Catch Wrestling Association (CWA) pod pseudonimem ringowym „Rhino Richards”. 10 października 1998 wraz z XL Legendem zdobyli zwakowane CWA World Tag Team Championship, pokonując Rico de Cubę oraz Augusta Smisla. Tytuły zostały zawieszone tego samego miesiąca, kiedy to Gerin opuścił promocję i podpisał kontrakt z Extreme Championship Wrestling (ECW).
Extreme Championship Wrestling (1999–2001) Gerin zadebiutował w ECW w 1999 jako Rhino. Dołączył do współpracy ze Steve’em Corino i Jakiem Victory. Rhino i Corino wyzwali Tommy’ego Dreamera i Ravena do walki o ECW World Tag Team Championship na gali Anarchy Rulz, lecz zostali pokonani. Pod koniec 1999 zaczął rywalizację z The Sandmanem, zaś na gali November to Remember wraz z The Impact Players pokonali Dreamera, Ravena i Sandmana.
12 marca 2000 przegrał z Super Crazym w finale turnieju o ECW World Television Championship mająego miejsce na gali Living Dangerously. Mimo tego zdobył tytuł 22 kwietnia pokonując Yoshihiro Tajiriego na gali CyberSlam. Tytuł stracił 26 sierpnia na rzecz Kida Kasha, jednakże odzyskał do niego tytuł 9 września.
Przez resztę 2000 kontynuował rywalizację z Sandmanem. Pokonał go broniąc tytułu na galach Hardcore Heaven i Heatwave. W walce na Hardcore Heaven wykonał żonie i valet Sandmana, Lori, ruch Rhino Driver. Na gali Heatwave zaatakował parę przed swoją walką, po czym wsadził głowę Lori do muszli klozetowej. Rhino zdobył ECW World Heavyweight Championship na gali Guilty as Charged z 7 stycznia, pokonując Sandmana w tzw. squash matchu (jednostronnej krótkiej walce) po tym, jak Sandman pokonał Steve’a Corino o tytuł w tables, ladders, chairs and canes matchu. Tytuł obronił dwa razy – 12 stycznia pokonując Sandmana oraz 13 stycznia pokonując Spike’a Dudleya. Były to dwie ostatnie gale wyprodukowane przez ECW, wskutek czego Rhino był ostatnim posiadaczem ECW World Heavyweight Championship i ECW World Television Championship, a następnie ECW zbankrutowało w kwietniu.
World Wrestling Federation/Entertainment The Alliance (2001) Po zamknięciu ECW, Gerin podpisał kontrakt z World Wrestling Federation (WWF). Zadebiutował 19 marca 2001 na odcinku Raw is War pod zmienionym pseudonimem Rhyno w roli antagonisty. Podjął się współpracy z Edgem i Christianem. Pomógł im wygrać z The Hardy Boyz i The Dudley Boyz o WWF Tag Team Championship w Tables, Ladders and Chairs matchu na WrestleManii X-Seven. 17 kwietnia na odcinku tygodniówki SmackDown pokonał Kane’a i zdobył od niego WWF Hardcore Championship. Na gali Backlash pokonał Ravena i obronił tytuł. Na gali Judgment Day z maja, Rhyno, Edge, Christian i Kurt Angle utworzyli grupę Team RECK, gdzie wszyscy członkowie dotarli do półfinałów turnieju King of the Ring. Rhyno został pokonany przez ostatecznego zwycięzcę, Edge’a. W czerwcu i lipcu zdołał zdobyć trzy razy tytuł Hardcore Championship.
9 lipca na odcinku Raw, Rhyno przyłączył się do grupy dawnych wrestlerów ECW będących w rywalizacji z wrestlerami WWF. Przewodził nimi były właściciel ECW Paul Heyman. Tej samej nocy połączyli siły z wrestlerami WCW, wskutek czego utworzono frakcję The Alliance. Na gali Invasion wziął udział w walce wieczoru będącej zespołową walką pięć-na-pięć: drużyna WCW i ECW (Booker T, Diamon Dallas Page, Rhyno i Dudley Boyz) pokonali drużynę WWF (Stone Colda Steve’a Austina, Kurta Angle, Chrisa Jericho, The Undertakera i Kane’a). Po gali rozpoczął rywalizację z Jericho, gdzie Rhyno towarzyszyła (scenariuszowa) właścicielka ECW Stephanie McMahon. Na odcinku SmackDown! z 9 sierpnia, Rhyno wykonał ruch Gore na Jericho przez scenę i ekrany gali, zaś na gali SummerSlam przegrał z Jericho. Na gali Unforgiven z 23 września pokonał Tajiriego i zdobył tytuł WCW United States Championship. Był w posiadaniu tytułu przez miesiąc, gdyż 22 października na odcinku Raw stracił go na rzecz Kurta Angle’a. W rezultacie został „zawieszony” przez The Alliance trzy dni później. Wykonano ten zabieg w telewizji, gdyż Rhyno zmagal się z kontuzją wymagającą operacji wykonanej 12 listopada.
Różne rywalizacje (2003–2005) Rhyno powrócił do programów WWE 27 lutego 2003 na odcinku SmackDown!, gdzie podjął się współpracy z Chrisem Benoit i stał się protagonistą. Rhyno i Benoit nie zdołali zdobyć tytułów WWE Tag Team Championship od Team Angle na WrestleManii XIX. Na gali Judgment Day wraz ze Spankym i Benoit przegrali z Johnem Ceną i The Full Blooded Italians (Chuckiem Palumbo i Johnnym Stambolim). Na gali Vengeance ponownie stał się heelem po tym jak zaatakował Benoit i uniemożliwił mu wygraną z Eddiem Guerrero o WWE United States Championship. Na gali SummerSlam zawalczył w fatal four-way matchu o tytuł, lecz nie zdołał go zdobyć. Na gali Royal Rumble dołączył do Royal Rumble matchu jako szósty uczestnik, lecz został wyeliminowany przez Benoit. W marcu 2004 podczas draftu został przeniesiony do brandu Raw. Tej samej nocy przegrał z Benoit o World Heavyweight Championship. W lipcu stał się face’em i uformował tag-team na krótki czas z Tajirim. Duo kilka razy zawalczyło o tytuły World Tag Team Championship w 2004. W styczniu 2005 na odcinku Raw, Rhyno przegrał kwalifikującą walkę do Royal Rumble matchu z Edgem.
Rhyno został zwolniony z WWE 9 kwietnia 2005 wraz z jego przyjacielem Mattem Hardym. Pojawił się w czerwcu podczas gali ECW One Night Stand wyprodukowanej przez WWE, gdzie przegrał z Sabu.
Total Nonstop Action Wrestling NWA World Heavyweight Champion (2005–2006) thumb|left|Rhino w 2005 17 lipca 2005, Gerin zadebiutował w promocji Total Nonstop Action Wrestling (TNA) pod pseudonimem Rhino, którego używał wcześniej w ECW. Zadebiutował atakując posiadacza NWA World Heavyweight Championship Ravena przy pomocy ruchu Gore po jego walce z Abyssem na gali No Surrender. Grał rolę antagonisty i dołączył do ugrupowania Planet Jarrett. Wydarzenia te doprowadziły do walki Rhino i Jeffa Jarretta z Ravenem i powracającym Sabu na gali Sacrifice z 14 sierpnia. Podczas walki powrócił Jeff Hardy, który zaatakował Jarretta i jednocześnie pozwolił Rhino przypiąć Ravena, wskutek czego to Rhino, a nie Jarrett, stał się pretendentem do tytułu NWA. Rhino zawalczył z Ravenem na gali Unbreakable, lecz pomimo interwencji ze strony Jarretta, Raven obronił tytuł.
Rhino zawalczył z Hardym w walce wieczoru pierwszego odcinka tygodniówki Impact! z 1 października, lecz pojedynek zakończył się bez rezultatu po interwencji Abyssa i Sabu. Na gali Bound for Glory, Rhino pokonał Abyssa, Sabu i Hardy’ego w Monster’s Ball matchu. Tej samej nocy wygrał 10-osobowy Gauntlet match wyłaniający przeciwnika Jarretta o NWA World Heavyweight Championship, gdyż oryginalny rywal Kevin Nash odniósł kontuzję. Pojedynek z Jarrettem odbył się chwilę potem, gdzie Rhino pokonał mistrza i zdobył tytuł NWA. Rhino stracił tytuł na rzecz Jarretta podczas odcinka Impact! z 3 listopada. Kolejny rewanż o tytuł odbył się na gali Turning Point, gdzie Rhino przegrał po ataku gitarą na głowę i interwencji ze strony grupy Team Canada.
thumb|Rhino podczas wejścia do ringu w 2006 Rhino rozpoczął rywalizację z Abyssem, który przerwał dotychczasową z Team Canada. Doprowadziło to do ich walki na gali Against All Odds, gdzie Rhino wykonał Abyssowi Gore z wysokości 4,5 metra na cztery stoły. W kwietniu Rhino stał się członkiem grupy „Warriors”, w skład której należeli również AJ Styles, Ron Killings oraz ich lider Sting – ich przeciwnikami była grupa „Army” prowadzona przez Jarretta. Dwie frakcje zmierzyły się w Lethal Lockdown matchu na gali Lockdown, gdzie zwyciężyła drużyna Stinga. W związku z przywróceniem federacji ECW przez WWE jako ich kolejny brand, 11 lipca Rhino spalił „prawdziwy” pas ECW World Heavyweight Championship, lecz później się okazało, że była to replika, a prawdziwe nieaktywne mistrzostwo trzyma w domu. Na gali Hard Justice zmierzył się z Montym Brownem i Samoa Joe, gdzie z pojedynku wyszedł zwycięsko Joe po przypięciu Browna. Rhino przegrał z Christianem Cage’em na gali Bound for Glory w Eight Mile Street Fight, a także 16 listopada na odcinku Impact! w six-sides of steel barbed wire matchu.
Różne rywalizacje i współprace (2006–2010) Pod koniec 2006, Rhino rozpoczął program z AJ Stylesem, gdzie Rhino próbował pomóc Stylesowi w jego rywalizacji z Christopherem Danielsem, lecz Styles odmówił i oficjalnie stał się w fabule antagonistą. Rhino przegrał ze Stylesem na gali Turning Point po tym, jak Styles udawał kontuzję kolana. Miesiąc później na Final Resolution, Rhino pokonał Stylesa w Last Man Standing matchu, zaś w ich trzeciej walce z gali Against All Odds wygrał Styles. Styles wyzwał dowolnego wrestlera z TNA do walki na gali Destination X, gdzie jego rywalem i zwycięzcą walki ponownie okazał się Rhino. 22 marca, Rhino został wybrany trzecim członkiem drużyny Kurta Angle na galę Lockdown, w skład której jeszcze należeli Samoa Joe, Jeff Jarrett i Sting; Team Angle pokonało Christian’s Coalition w Lethal Lockdown matchu.
thumb|upright|Rhino na gali TNA w 2007