Fiodor Fiodorowicz Dudinski, , w Polsce także jako Fiodor Dudziński (ur. 15 października 1904 w Siedlcach (według innych źródeł w Radomiu), zm. 8 czerwca 1973 w Mińsku) – rosyjski wojskowy, radziecki generał major artylerii, w Wojsku Polskim generał brygady.

Życiorys Był synem Fiodora, pułkownika armii rosyjskiej, zmarłego w 1923 – w tym roku zmarła również jego matka. Uczęszczał do gimnazjum w Nieżynie, po ukończeniu szóstej klasy podjął w kwietniu 1919 pracę w tamtejszej cukrowni jako robotnik, jednocześnie brał udział w walkach z wojskiem atamana Machnio. W październiku 1920 przeniósł się do Zarządu Miejskiego w Nieżynie, gdzie do października 1923 był odbiorcą artykułów żywnościowych, a do kwietnia 1923 – buchalterem. Według innych źródeł od jesieni 1919 pełnił służbę w batalionie Oddziałów Specjalnego Przeznaczenia () przy ujazdowym komisariacie wojskowym, a w kwietniu 1920 wstąpił jako ochotnik do Armii Czerwonej i został pisarzem sztabu 9 pułku łączności.

W kwietniu 1923 jako ochotnik wstąpił do służby w Armii Czerwonej i został wcielony w stopniu kanoniera do 9 pułku artylerii w Briańsku, po czym we wrześniu skierowany do Kijowskiej Szkoły Artylerii, a po jej ukończeniu we wrześniu 1927 został skierowany do Białoruskiego Okręgu Wojskowego i wyznaczony na dowódcę plutonu artylerii 2 Samodzielnej Baterii Artylerii (według innych źródeł najpierw był dowódcą plutonu w 4 pułku artylerii, a od listopada w 2 SBA). Następnie od października 1928 (według innych źródeł od września 1928) pełnił służbę na tym samym stanowisku w 7 Brygadzie Artylerii, a od września 1929 – na stanowisku dowódcy baterii tej brygady.

Po ukończeniu w 1930 Kursu Doskonalenia Dowódców Artylerii w marcu 1931 został wyznaczony na stanowisko szefa łączności, a w lutym 1933 – dowódcy dywizjonu artylerii 7 Brygady Artylerii. W styczniu 1935 został zastępcą szefa Oddziału I Departamentu Artylerii w sztabie okręgu wojskowego. Według innych źródeł od stycznia 1935 był komendantem szkoły młodszej kadry dowódczej 100 Pułku Artyleryjskiego Białoruskiego Okręgu Wojskowego, a od listopada 1935 szefem Oddziału 4 Wydziału Artylerii Sztabu Uralskiego Okręgu Wojskowego.

W marcu 1938 powraca do służby liniowej, najpierw na stanowisko szefa sztabu 492 pułku artylerii haubic, a od stycznia 1940 – dowódcy tegoż pułku (według innych źródeł od marca 1938 faktycznie był szefem sztabu, jednakże 85 pułku artylerii haubic 85 Dywizji Strzeleckiej). W kwietniu 1941 został przeniesiony na takie samo stanowisko do 57 pułku artylerii haubic. Według innych źródeł w kwietniu 1940 został szefem sztabu 291 pułku artylerii haubic Zabajkalskiego Okręgu Wojskowego, w marcu 1941 – zastępcą dowódcy 57 pułku artylerii haubic 57 Dywizji Pancernej w Moskiewskim Okręgu Wojskowym, a od maja 1941 pełnił obowiązki (p.o.) dowódcy tegoż pułku.

W walkach obronnych po ataku Niemiec na ZSRR w 1941 był dwukrotnie lekko ranny. Od połowy lipca 1941 dowodzony przez niego 57 pułk artylerii haubic w składzie 57 DPanc. uczestniczył w walkach pod Smoleńskiem, będąc podporządkowany najpierw 16, następnie 20 Armii; trzykrotnie – w sierpniu, wrześniu i październiku – razem z dywizją był w okrążeniu, jednakże za każdym razem udawało mu się przerwać okrążenie, głównie dzięki umiejętnemu dowodzeniu przez Dudunskiego (charakterystyka sporządzona przez dowódcę dywizji płka Wasilija Miszulina, Bohatera Związku Radzieckiego).

Od października 1941 był szefem artylerii 112 Dywizji Zmechanizowanej, która uczestniczyła w operacji wiaziemskiej, a w listopadzie tegoż roku został szefem artylerii 129 Dywizji Zmechanizowanej, wziął udział w obronie Moskwy na kierunku istryńskim i zwienigorodskim. W grudniu 1941 został przeniesiony na stanowisko szefa sztabu artylerii 49 Armii Frontu Zachodniego, uczestnicząc w kontrnatarciach i atakach od Sierpuchowa do Jużniewa, następnie do marca 1943 zajmując pozycje obronne na rubieży rzek Ugra i Riessa. Od kwietnia 1943 był szefem sztabu 2 Artyleryjskiego Korpusu Przerwania Rezerwy Najwyższego Głównego Dowództwa, formowanego w Moskiewskim Artyleryjskim Centrum Szkoleniowym Moskiewskiego Okręgu Wojskowego w mieście Kołomna. Od lipca do października tegoż roku korpus w skkładzie Frontu Briańskiego uczestniczył w orłowskiej operacji zaczepnej, następnie wspierał wojska frontu Nadbałtyckiego (potem 2 Nadbałtyckiego w casie natarcia na kierunku niewielskim i witebsko-połockim. Od stycznia do lutego 1944 w czasie operacji leningradzko-nowogrodzkiej oddziały korpusu wspierały ogniem natarcia wojsk frontu w rejonie Nowosokolnik, powstrzymując 16 Armię i nie dopuszczając do jej przedarcia się pod Leningrad i Nowogród. Od 18 lutego do 9 marca i od 25 maja do 5 lipca 1944 pełnił obowiązki (p.o.) dowódcy 2 Korpusu.

We wrześniu 1944 jako pułkownik skierowany do służby w Wojsku Polskim obejmuje stanowisko szefa sztabu Dowództwa Artylerii WP. Zabezpieczał działania artylerii 1 Armii WP w operacjach zaczepnych wyzwolenia Warszawy, przełamania Wału pomorskiego, operacji wschodniopruskiej i wiślano-odrzańskiej. W dniu 11 listopada 1944 otrzymuje stopień generała brygady(uchwała Krajowej Rady Narodowej z dnia 3 listopada 1944 w dzienniku personalnym nr 20 z 4 listopada 1944).

1 marca 1946 zostaje szefem Inspektoratu Artylerii WP, następnie szefem Sztabu Głównego Inspektoratu Artylerii WP. Na tym stanowisku 31 sierpnia 1946 zakończył służbę w Wojsku Polskim i powrócił do ZSRR.

W grudniu 1946 został szefem sztabu 8 Korpusu Artylerii Rezerwy Najwyższego Głównego Dowództwa w Zakarpackim Okręgu Wojskowym. Od stycznia 1950 pozostawał w dyspozycji dowódcy artylerii Sił Zbrojnych, następnie w kwietniu objął dowództwo artylerii 9 Gwardyjskiego Korpusu Strzeleckiego.

W 1953 ukończył Wyższe Akademickie Kursy Artyleryjskie przy Wojskowej Inżynieryjnej Akademii Artyleryjskiej im. F.E. Dzierżyńskiego.

W styczniu 1956 objął dowodzenie artylerią 5 Gwardyjskiej Armii Zmechanizowanej (od lipca 1957 – 5 Gwardyjska Armia Pancerna) w Białoruskim Okręgu Wojskowym, następnie od stycznia 1959 był zastępcą dowódcy artylerii (od grudnia 1960 – zastępcą szefa wojsk rakietowych i artylerii) tego okręgu.

W 1960 powtórnie ukończył Wyższe Akademickie Kursy Artyleryjskie. Od grudnia 1961 był w dyspozycji dowódcy Wojsk Lądowych, w marcu 1962 został zwolniony do rezerwy.

Znał język polski. Mieszkał w Kańsku w Kraju Krasnojarskim. Żona Anastazja (ur. w 1906), syn Edward (ur. w 1933), córka Walentyna (ur. w 1937).

Ordery i odznaczenia Medal „Za wyzwolenie Warszawy” Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru – czterokrotnie Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Order Aleksandra Newskiego Order Wojny Ojczyźnianej I klasy Medal „Za obronę Moskwy” Medal „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945”

Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski (1945) Order Krzyża Grunwaldu III klasy (1945) Złoty Krzyż Zasługi (1954)

Przypisy

Bibliografia

Centralne Archiwum Wojskowe: Teczka Akt Personalnych 942/497/58; informacja dr. hab. A. Kochańskiego.

Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski (1944–1989) Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Orderem Krzyża Grunwaldu III klasy Kategoria:Cudzoziemcy odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Generałowie brygady ludowego Wojska Polskiego Kategoria:Odznaczeni Medalem „Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945” Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej I klasy Kategoria:Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa) Kategoria:Radzieccy generałowie majorowie artylerii Kategoria:Radzieccy oficerowie w ludowym Wojsku Polskim Kategoria:Urodzeni w 1904 Kategoria:Zmarli w 1912 Kategoria:Żołnierze ludowego Wojska Polskiego – uczestnicy walk na froncie wschodnim