Wasilij Pietrowicz Winogradow (ros. Василий Петрович Виноградов, ur. we wsi Gusaki w guberni twerskiej, zm. 19 stycznia 1985 w Leningradzie) – rosyjski rewolucjonista, działacz bolszewicki, dwukrotny Bohater Pracy Socjalistycznej (1975 i 1985).
Życiorys Urodził się w rodzinie chłopskiej. W latach 1908–1916 pracował w fabrykach w Petersburgu i Rewla (Tallina), w 1913 związał się z ruchem rewolucyjnym, pomagał zbierać środki na wydawanie "Prawdy", w 1915 wstąpił do SDPRR(b) i został członkiem Wyborskiego Komitetu SDPRR(b) w Piotrogrodzie. W marcu 1916 został aresztowany za działalność w partii bolszewickiej, po śledztwie skazany na zesłanie zamienione na skierowanie do armii, służył w zapasowym pułku w Finlandii. Po rewolucji lutowej został wybrany do komitetu pułkowego, a wkrótce członkiem Rady Piotrogrodzkiej i sekretarzem organizacji SDPRR(b) piotrogrodzkiego zakładu metalurgicznego, jesienią 1917 pełnił funkcję agitatora komunistycznego w guberni kałuskiej, a od listopada 1917 do 1918 ponownie sekretarza organizacji SDPRR(b) piotrogrodzkiego zakładu metalurgicznego. W latach 1918–1923 był pracownikiem politycznym Armii Czerwonej, w tym od października 1918 komisarzem 1 (Północnego) Okręgu Ochrony Pogranicznej, od 25 stycznia 1919 komisarzem 1 Dywizji Wojsk Pogranicznych Frontu Zachodniego, później członkiem Piotrogrodzkiego Trybunału Rewolucyjnego i do 1922 komisarzem Okręgu Piotrogrodzkiego Okręgu Wojsk Pogranicznych GPU, a od grudnia 1922 do lipca 1923 przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Briańskiej Rady Gubernialnej. Od grudnia 1924 do września 1924 był przewodniczącym Komitetu Wykonawczego Zabajkalskiej Rady Gubernialnej, 1925-1927 dyrektorem zakładu metalurgicznego im. Kominternu w Leningradzie, a 1927-1930 sekretarzem odpowiedzialnym Komitetu Okręgowego WKP(b) w Łodiejnym Polu, następnie do 1933 studiował w Akademii Przemysłowej. W 1933 ponownie został dyrektorem zakładu metalurgicznego im. Kominternu w Leningradzie, od 1940 do sierpnia 1941 był dyrektorem Instytutu Odbiorników Radiowych i Akustyki w Leningradzie, od sierpnia 1941 do 1945 służył w Armii Czerwonej, gdzie był m.in. organizatorem partyjnym 541 pułku artyleryjskiego na Froncie Leningradzkim, dosłużył się stopnia podpułkownika służby intendenckiej. Po wojnie zdemobilizowany, pracował w Leningradzie, 1950-1957 był tam dyrektorem laboratorium naukowo-badawczego ds. walki z zakłóceniami radiowymi, a 1957-1959 członkiem zarządu organizacji towarzystwa "Znanije", w 1959 przeszedł na emeryturę. W 1927, 1966, 1976 i 1981 był delegatem na XV, XVIII, XXV i XXVI Zjazdy WKP(b)/KPZR.
Odznaczenia Medal Sierp i Młot Bohatera Pracy Socjalistycznej (dwukrotnie - 6 stycznia 1975 i 4 stycznia 1985) Order Lenina (trzykrotnie - 28 października 1967, 6 stycznia 1975 i 4 stycznia 1985) Order Rewolucji Październikowej (4 stycznia 1980) Order Czerwonego Sztandaru Pracy (21 czerwca 1957) Order Wojny Ojczyźnianej II klasy (26 lipca 1945) Order Czerwonej Gwiazdy (7 marca 1944) Order „Znak Honoru” (17 kwietnia 1940) I medale.
Bibliografia Przewodnik po historii Partii Komunistycznej i ZSRR (ros.) http://www.warheroes.ru/hero/hero.asp?Hero_id=16227 (ros.)
Kategoria:Bohaterowie Pracy Socjalistycznej Kategoria:Bolszewicy Kategoria:Ludzie związani z Petersburgiem Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy Kategoria:Odznaczeni Orderem Czerwonej Gwiazdy Kategoria:Odznaczeni Orderem Lenina Kategoria:Odznaczeni Orderem Rewolucji Październikowej Kategoria:Odznaczeni Orderem Wojny Ojczyźnianej II klasy Kategoria:Odznaczeni Orderem „Znak Honoru” Kategoria:Radzieccy politycy Kategoria:Radzieccy wojskowi kategoria:Rosyjscy komuniści Kategoria:Rosyjscy rewolucjoniści Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1985