Okręty podwodne typu Bellone – francuskie oceaniczne okręty podwodne z czasów I wojny światowej i okresu międzywojennego. W latach 1912–1917 w stoczniach i zbudowano trzy okręty tego typu. Jednostki weszły w skład Marine nationale w latach 1916–1917, służąc podczas wojny na Atlantyku i Adriatyku, a po jej zakończeniu na Morzu Śródziemnym. Okręty zostały skreślone z listy floty w lipcu 1935 roku.
Projekt i budowa Okręty podwodne typu Bellone zamówione zostały na podstawie programu rozbudowy floty francuskiej z 1912 roku. Jednostki zaprojektował inż. Julien Hutter, ulepszając i powiększając swój projekt okrętów typu Clorinde.
Spośród trzech okrętów typu Bellone pierwszy zbudowany został w w Rochefort, a dwa kolejne w w Tulonie. Stępki okrętów położono w grudniu 1912 roku, zostały zwodowane w latach 1914–1917, a do służby przyjęto je w latach 1916–1917. Nazwy nawiązywały do postaci z mitologii greckiej i rzymskiej. Jednostki otrzymały numery ewidencyjne Q102–Q104.
Okręt Stocznia Początek budowy Wodowanie Wejście do służby „Bellone” (Q102) Arsenal de Rochefort grudzień 1912 8 lipca 1914 październik 1916 „Hermione” (Q103) Arsenal de Toulon 15 marca 1917 grudzień 1917 „Gorgone” (Q104) 23 grudnia 1915 lipiec 1916
Dane taktyczno–techniczne Okręty podwodne typu Bellone były średniej wielkości oceanicznymi okrętami podwodnymi o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 60,6 metra, szerokość 5,4 metra i zanurzenie 3,5 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 523 tony, a w zanurzeniu 788 ton. Okręty napędzane był na powierzchni przez dwa dwusuwowe silniki wysokoprężne Sabathé („Gorgone” – ) o łącznej mocy 1640 koni mechanicznych (KM). Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 800 KM. Dwuśrubowy układ napędowy pozwalał osiągnąć prędkość 14,7 węzła na powierzchni i 9 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 2300 Mm przy prędkości 10 węzłów w położeniu nawodnym oraz 100 Mm przy prędkości 5 węzłów pod wodą. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów.
Okręty wyposażone były w osiem zewnętrznych wyrzutni torped kalibru 450 mm: dwie na dziobie jednostki oraz sześć systemu Drzewieckiego, z łącznym zapasem 8 torped. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kal. 75 mm M1897 L/35.
Załoga pojedynczego okrętu składała się z 4 oficerów oraz 34 podoficerów i marynarzy.
Służba „Bellone” podczas wojny pełniła służbę na Atlantyku, a dwie bliźniacze jednostki na Adriatyku. Na początku lat 20. wszystkie okręty poddano przebudowie: zgrupowano wloty do zbiorników balastowych, co znacznie skróciło czas zanurzania; otrzymały też nowe peryskopy o długości 7,5 m, zamontowane w kiosku. Jednostki służyły na Morzu Śródziemnym do lipca 1935 roku.
Uwagi
Przypisy
Bibliografia