Poliklonalna immunoglobulina królicza przeciw ludzkim tymocytom – selektywny czynnik immunosupresyjny działający na limfocyty T.
Wskazania Immunoglobulina królicza stosowana jest w transplantologii narządów miąższowych w zapobieganiu i leczeniu odrzucania przeszczepu jako jeden z leków wchodzących w skład schematu złożonego z kilku produktów immunosupresyjnych (razem z metyloprednizolonem, prednizolonem, azatiopryną, cyklosporyną A) w celu zahamowania mechanizmów odpornościowych ustroju po transplantacji narządów. Kolejnymi wskazaniami do stosowania jest zapobieganie wystąpieniu ostrej i przewlekłej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi po przeszczepieniu macierzystych komórek krwiotwórczych u dorosłych oraz leczenie ostrej, sterydoopornej choroby przeszczep przeciw gospodarzowi (GvHD) i leczenie niedokrwistości aplastycznej.
Skuteczność Stosowanie poliklonalnej immunoglobuliny króliczej przeciw ludzkim tymocytom lub limfocytom T zapewnia oprócz deplecji (hamowania) komórek T, aktywacje innych funkcji limfocytów związanych z działaniem immunosupresyjnym mechanizmów odpornościowych organizmu m.in. po transplantacji narządów i po przeszczepach komórek krwiotwórczych. Działanie na limfocyty B prawie nie występuje. Przed końcem drugiego miesiąca po przeszczepie odnawia się większość subpopulacji limfocytów o więcej niż 50% w porównaniu do wartości początkowej. Deplecja komórek CD4 jest długotrwała i utrzymuje się przez 6 miesięcy powodując odwrócenie współczynnika CD4/CD8.
Mechanizm działania Podstawowy mechanizm działania immunosupresyjnego poliklonalnej immunoglobuliny króliczej polega prawdopodobnie na deplecji limfocytów. Immunoglobulina rozpoznaje większość z komórek z antygenami CD2, CD3, CD4, CD8, CD11a, CD18, CD25, HLA DR i HLA klasy I biorących udział w kaskadzie aktywacji komórek T podczas odrzucania przeszczepu. Komórki T są eliminowane z krwiobiegu poprzez lizę zależną od dopełniacza i opsonizację zależną od fragmentu Fc przy udziale układu monocytów i fagocytów. In vitro w stężeniu 0,1 mg/ml immunoglobulina królicza aktywuje limfocyty T i stymuluje ich proliferację (w takim samym stopniu CD4+ i CD8+) z syntezą IL-2 i IFN-γ i ekspresją CD25. Początkowo to działanie mitogenne obejmuje szlak CD2. W wyższych stężeniach, immunoglobulina królicza hamuje odpowiedź proliferacyjną limfocytów na inne czynniki mitogenne z posttranskrypcyjną blokadą syntezy IFN-γ i CD25, ale nie zmniejszania wydzielania IL-2. W trakcie terapii immunosupresyjnej biorców narządów leczonych immunoglobuliną króliczą już od pierwszego dnia po zakończeniu leczenia może wystąpić głęboka limfopenia (określana, jako obniżenie liczby limfocytów o więcej niż 50% w porównaniu do wartości początkowej). Limfopenia może utrzymywać się przez całe leczenie i po jego zakończeniu. Średnio u około 40% pacjentów w ciągu 3 miesięcy liczba limfocytów wzrasta o ponad 50% w stosunku do wartości wyjściowych. Monitorowanie populacji limfocytów (CD2, CD3, CD4, CD8, CD14, CD19 i CD25) potwierdziło szerokie spektrum działania poliklonalnej immunoglobuliny króliczej wobec limfocytów T. Na początku leczenia monocyty nie ulegają tak znaczącej deplecji. Przez pierwsze dwa tygodnie leczenia wykazano znaczne obniżenie bezwzględnej liczby limfocytów z wyjątkiem limfocytów B i monocytów (ponad 85% dla CD2, CD3, CD4, CD8, CD25, CD56 i CD57).
Działania niepożądane
Bardzo częste: limfopenia neutropenia małopłytkowość gorączka zakażenie (w tym reaktywacja zakażenia)
Częste: gorączka neutropeniczna biegunka dysfagia nudności wymioty dreszcze wzrost aktywności transaminaz posocznica ból mięśni nowotwory złośliwe chłoniaki (które mogą być wywołane przez wirusy) nowotwory złośliwe (guzy lite) duszność świąd wysypka hipotonia
Przypisy
Kategoria:Leki biologiczne Kategoria:Immunologia