thumb|Ćwiczenia plutonu sanitarnego 14 pp. Od prawej stoją ppłk Ewaryst Wąsowski i por. Zygmunt Pukianiec thumb|Kadra oficerska 14 pułku piechoty w II połowie 1928 – ppłk lek. Ewaryst Wąsowski siedzi czwarty od prawej thumb|Pomnik ppłk. lek. Ewarysta Wąsowskiego z symboliczną płytą nagrobną kpt. Artura Lameckiego

Ewaryst Wąsowski (ur. 26 października 1882Na jego grobie znajdującym się na cmentarzu we Włocławku, w dacie urodzenia błędnie wskazano rok 1883. w miejscowości Żaliwańszczyzna, powiat winnickiWedług części dokumentów był to powiat bracławski. guberni podolskiej, zm. 25 lipca 1932 we Włocławku) – doktor medycyny, podpułkownik lekarz Wojska Polskiego II Rzeczypospolitej, naczelny lekarz garnizonu Włocławek.

Lata 1882-1920 Syn Ewarysta i Teofili z d. Kozłowskiej. Do gimnazjum uczęszczał w Niemirowie (Ukraina), tam też po ukończeniu ośmiu klas zdał egzamin maturalny. Następnie studiował na Wydziale Medycznym Uniwersytetu w Kijowie, kończąc go w 1908 r. W kolejnych latach pracował jako lekarz. Będąc zatrudnionym jako lekarz cukrowni w Ułanówce współpracował z miejscowymi strukturami Polskiej Organizacji Wojskowej, przechowując u siebie emisariuszy tejże organizacji i wysyłając na stronę polską ochotników. W swym domu ukrywał również i leczył polskiego żołnierza zbiegłego z bolszewickiej niewoli, którego po nadejściu wojsk polskich przekazał do szpitalaWBH, sygn. Odrzucono 12.06.1935, str. 1–3..

W Wojsku Polskim W dniu 11 lipca 1920 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i otrzymał przydział na stanowisko komendanta 107. Szpitala Polowego przy 2 Brygadzie Kawalerii. W kolejnych latach pełnił służbę na stanowiskach naczelnego lekarza garnizonu Włocławek i naczelnego lekarza 14 pułku piechotyWBH, sygn. Odrzucono 12.06.1935, str. 1, 3..

Na dzień 1 czerwca 1921 roku, będąc w randze kapitana, posiadał przydział do Kompanii Zapasowej Sanitarnej Nr 2. Służbę pełnił wówczas jako lekarz w PKU przy 14 pułku piechoty. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r. (dekret L. 19400/O.V.) został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 24. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych – grupie lekarzy. Jego oddziałem macierzystym była wówczas Kompania Zapasowa Sanitarna Nr 8. W roku 1923 piastował stanowisko starszego lekarza w 14 pułku piechoty z Włocławka, będąc przydzielonym do stanu pułku z VIII baonu sanitarnego z Torunia (pozostawał oficerem nadetatowym tegoż batalionu). W randze majora zajmował wówczas 18. lokatę na liście starszeństwa oficerów zawodowych sanitarnych – lekarzy. W 1924 roku zajmował już 6. lokatę wśród majorów (grupa lekarzy) korpusu oficerów zawodowych sanitarnych, pozostając na służbie w 14 pułku piechoty (ewidencyjnie przynależał wówczas wciąż do 8 batalionu sanitarnego).

Zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej Ignacego MościckiegoZarządzenie o sygnaturze B.P.L. 3989/III. z dnia 12 kwietnia 1927 r. został awansowany do rangi podpułkownika, ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927 roku i 3. lokatą w korpusie oficerów sanitarnych – grupie lekarzy. W roku 1928 podpułkownik doktor Ewaryst Wąsowski przynależał do kadry oficerów służby zdrowia i pełnił służbę w 14 pułku piechoty. Zajmował w tym czasie nadal 3. lokatę w swoim starszeństwie wśród podpułkowników korpusu oficerów sanitarnych – grupie lekarzy.

Z dniem 31 października 1930 roku został przeniesiony w stan spoczynku (w grupie lekarzy korpusu oficerów sanitarnych), co zostało ogłoszone zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej opublikowanym w dniu 21 stycznia 1930 r.. Po przejściu w stan spoczynku podlegał pod Powiatową Komendę Uzupełnień we Włocławku. W czerwcu 1935 r. odrzucono wniosek o nadanie mu pośmiertnie Medalu Niepodległości.

Rodzina W dniu 10 stycznia 1907 roku zawarł w Kijowie (w parafii rzymsko-katolickiej) związek małżeński z Marią Joanną Walicką (córką Jana i Marii z Głowackich), z którą miał dwójkę dzieci, w tym córkę Marię Izabelę. Maria Izabela została żoną kapitana Artura Lameckiego, wieloletniego oficera 14 pułku piechoty, w marcu 1939 roku zajmującego stanowisko komendanta powiatowego Przysposobienia Wojskowego w Kostopolu, ofiary zbrodni katyńskiej. Bratem ppłk. Wąsowskiego był Tadeusz Wąsowski (1892 – 1937), lekarz, otolaryngolog, profesor Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie (w latach 1919 – 1922 służący jako oficer w Wojsku Polskim, na stanowisku lekarza).

Ppłk. st. sp. lek. Ewaryst Wąsowski zmarł w dniu 25 lipca 1932 r. we Włocławku. Wyprowadzenie zwłok odbyło się 28 lipca tr. z tamtejszego kościoła oo. franciszkanów-reformatów na włocławski cmentarz komunalny – sektor: 84D, rząd: 1, grób: 13. Spoczywa razem z żoną Marią (zmarłą 21 marca 1935 w wieku 52 lat).

Ordery i odznaczenia Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 „Polska Swemu Obrońcy”WBH, sygn. Odrzucono 12.06.1935, str. 2. Medal Dziesięciolecia Odzyskanej NiepodległościWBH, sygn. Odrzucono 12.06.1935, str. 2.

Uwagi

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Absolwenci i studenci Cesarskiego Uniwersytetu Kijowskiego Świętego Włodzimierza Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Podpułkownicy lekarze II Rzeczypospolitej Kategoria:Pochowani na Cmentarzu Komunalnym we Włocławku Kategoria:Lekarze związani z Włocławkiem Kategoria:Oficerowie 14 Pułku Piechoty Ziemi Kujawskiej Kategoria:Oficerowie 8 Batalionu Sanitarnego Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Urodzeni w 1882 Kategoria:Zmarli w 1932