Józef Kiczka (ur. 23 lutego 1895 w Niedzieliskach, zm. 9–11 kwietnia 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Szymona i Łucji z Wróblów, urodzony w we wsi Niedzieliska, w ówczesnym powiecie brzeskim Królestwa Galicji i Lodomerii. Uczęszczał do szkoły powszechnej w rodzinnej wsi i w sąsiedniej Szczurowej. W 1907 rozpoczął naukę w c. k. Gimnazjum w Bochni. W styczniu 1913 został członkiem Związku Strzeleckiego. W roku szkolnym 1913/1914 uczył się w VII klasie gimnazjum. 20 kwietnia 1916 został wcielony do armii austriackiej. 26 czerwca 1916 w bocheńskim gimnazjum „złożył wojenny egzamin dojrzałości”. Po skończeniu szkoły oficerskiej i otrzymaniu stopnia chorążego wysłany na front włoski, gdzie 20 czerwca 1918 dostał się do niewoli. Po uwolnieniu, 5 listopada 1918 wstąpił do Armii Polskiej we Włoszech, a następnie do armii gen. Hallera. W grudniu 1918 mianowany podporucznikiem, a w maju 1919 porucznikiem.
W maju 1919 wrócił do Polski i w szeregach 10 pułku strzelców polskich walczył na wojnie z Ukraińcami. W 1919 wysłany na kurs dowódców kompanii w Rembertowie, po ukończeniu, odkomenderowany do 52 pułku piechoty, w którego szeregach walczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Wyróżnił się 27 kwietnia 1920 w bitwie pod Barem, w której dowodził 8 kompanią i został lekko ranny. 30 maja został ranny drugi raz. 26 marca 1921 odznaczono go krzyżem „Virtuti Militari” V kl., a w uzasadnieniu jego nadania, czytamy m.in.:Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 52 pułku piechoty w Złoczowie. 1 czerwca 1921 był przydzielony z macierzystego pułku do Centrum Wyszkolenia Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1869. lokatą w korpusie oficerów piechoty. 18 lutego 1928 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1928 stopień majora w korpusie oficerów piechoty i 202. lokatą. W kwietniu tego roku został wyznaczony w 52 pp na stanowisko oficera sztabowego pułku. W lipcu 1929 został przesunięty na stanowisko dowódcy batalionu. W kwietniu 1932 został przeniesiony z 52 pp do Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie na stanowisko kwatermistrza. W sierpniu 1935 został przeniesiony z Batalionu Szkolnego Podchorążych Rezerwy Piechoty w Zambrowie do 27 pułku piechoty w Częstochowie na stanowisko dowódcy batalionu. W 1938 został przeniesiony do Komendy Rejonu Uzupełnień Tarnowskie Góry na stanowisko komendanta rejonu uzupełnień.
W czasie kampanii wrześniowej 1939, po agresji ZSRR na Polskę, dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku. Między 7 a 9 kwietnia 1940 został przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa nr 017/2 z 5 kwietnia 1940, pozycja 38. Między 9 a 11 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu przez funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne, jednak jego nazwisko nie zostało wymienione na liście znajdującej się w opracowaniu „Amtliches Material zum Massenmord von Katyn“, sporządzonej w 1943 przez Niemców. Figuruje natomiast na liście ekshumacyjnej Komisji Technicznej PCK pod numerem 25, a rozpoznanie nastąpiło na podstawie odnalezionego dowodu osobistego, wizytówki oraz fotografii. W Archiwum Robla – w pakiecie 25, znajdują się zinwentaryzowane dokumenty znalezione przy jego szczątkach, a ponadto został wspomniany w prezentacji wyników badań przedmiotów, znalezionych przy szczątkach Romana Zajączkowskiego (pakiet 3-02).
Był żonaty, miał syna Konrada Mieczysława Aleksandra (1927–1985), profesora Uniwersytetu Medycznego w Białymstoku.
5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień podpułkownikaDecyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007 w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.
Ordery i odznaczenia Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 703 – 26 marca 1921 Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Krzyż Kampanii Wrześniowej – pośmiertnie 1 stycznia 1986. Odznaka za Rany i Kontuzje z dwiema gwiazdkami
Zobacz też jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku) obozy NKWD dla jeńców polskich ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani w Katyniu
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Członkowie Związku Strzeleckiego (1910–1914) Kategoria:Dowódcy batalionów 27 Pułku Piechoty (II RP) Kategoria:Dowódcy batalionów 52 Pułku Piechoty Strzelców Kresowych Kategoria:Jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (kampania wrześniowa) Kategoria:Komendanci uzupełnień II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie związani z Bochnią Kategoria:Ludzie związani z Tarnowskimi Górami Kategoria:Majorowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Niedzieliska (województwo małopolskie) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kampanii Wrześniowej 1939 r. Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Oficerowie Armii Polskiej we Francji 1917–1919 Kategoria:Oficerowie Wojska Polskiego zamordowani w Katyniu Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1940 Kategoria:Żołnierze Armii Polskiej we Włoszech 1918–1919 Kategoria:Polacy – żołnierze Cesarskiej i Królewskiej Armii w I wojnie światowej