thumb|180px|Tadeusz Fritz w okresie międzywojennym. Tadeusz Adam Fritz (ur. 27 października 1898 w Lesznie, zm. 11 marca 1985 w Burnley) – kapitan piechoty Wojska Polskiego.

Życiorys Urodził się w Lesznie, na terenie ówczesnego Imperium Rosyjskiego, w rodzinie Edwarda Fritza (ur. ok. 1860, zm. przed 1934), księgowego w cukrowni "Michałów", pochodzącego z Niemiec, z terenów Brandenburgii, i Stefanii Fritz z d. Słońskiej (ur. 1863). Matka była siostrą Stanisława Słońskiego. Miał dwie starsze siostry: Marię (po mężu Górską) i Zofię (po mężu Płocką), a także starszego brata Bronisława (ur. 1891), rotmistrza Wojska Polskiego.

8 czerwca 1916 zgłosił się do okupującej Warszawę Armii Austro-Węgierskiej. Otrzymał przydział do II Brygady Legionów Polskich, do 1 szwadronu, 2 Pułku Ułanów. W 1917, awansowany na stopień kaprala. W lipcu 1917, z powodu kryzysu przysięgowego zdezerterował z wojska, a następnie przez parę miesięcy pracował, jako praktykant rolny w Mińsku Mazowieckim. Pod koniec 1917, wstąpił do Polskiej Siły Zbrojnej. Od 1 lutego do 11 lipca 1918 uczęszczał do klasy „B”, Szkoły Podchorążych Piechoty. Od lipca 1918 służył w 1 Pułku Piechoty, gdzie jako kapral podchorąży dowodzi plutonem. Od października 1918 w Wojsku Polskim.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości służył w II batalionie 1 pułku, przemianowanego następnie na 7 Pułk Piechoty Legionów. Brał udział w walkach o Cieszyn, podczas wojny polsko-czechosłowackiej. Następnie, pułk został przeniesiony na front polsko-ukraiński, gdzie przebywał do połowy 1919. W 1919, awansowany na podporucznika. W tamtym czasie, pułk walczył także z Armią Czerwoną. Pod koniec 1919, wszedł w skład polskich oddziałów, pod dowództwem generała Edwarda Śmigłego-Rydza, które zostały wysłane na Łotwę, w ramach pomocy, w walce z Armią Czerwoną. 15 maja 1920, ppor. Fritz został ranny pod Kubliczami. Przebywał na rekonwalescencji w Warszawie. Następnie walczy w szeregach swojego pułku.

W 1921, 7 Pułk Piechoty, wszedł w skład garnizonu Chełm. Tadeusz Fritz dowodził tam 5 kompanią. W tym też roku, awansowany został na porucznika. W czasie przewrotu majowego, brał udział w walkach po stronie zamachowców. Na kapitana, mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1928. W 1929 został przeniesiony do Dowództwa Okręgu Korpusu Nr II w Lublinie, gdzie służył, jako adiutant dowódcy korpusu, generała Jerzego Dobrodzickiego. W 1934 przeniesiony, najpierw do 8 Pułku Piechoty Legionów, w garnizonie Lublina, a parę miesięcy później do Radomia, z przydziałem do 72 Pułku Piechoty. Równocześnie był instruktorem podchorążych, na okręg radomski. W 1939 pełnił służbę w II Gdyńskim Batalionie ON na stanowisku dowódcy kompanii Gdynia IV. Równocześnie pełnił funkcję komendanta miejskiego PW Gdynia IV. W tym samym roku ukończył kurs w Rembertowie i oczekiwał na awans na majora. Na początku kampanii wrześniowej, dostał się do niewoli i został osadzony w Berlinie. Następnie przeniesiony do Oflagu X C w Lubece. 20 kwietnia 1942 został przeniesiony do Oflagu II C Woldenberg.

Podczas pobytu w oflagu, niemieccy oficerowie proponowali mu, ze względu na pochodzenie z niemieckiej rodziny podpisanie volkslisty i przydział, w stopniu Hauptmanna do Wehrmachtu. Propozycję kategorycznie odrzucił. W obozie ciężko zachorował na żołądek. Po wyzwoleniu obozu, spędził kilka tygodni we Włoszech na rekonwalescencji. Następnie, w stopniu kapitana służył w jednej z kompanii wartowniczychWedług sporządzonego, według siebie przebiegu kampanii wrześniowej w Batalionie ON, podaje że jest kapitanem kompanii wartowniczej.. Służył w mieście Civitanova. Ze służby odszedł w 1946. Po wojnie na stałe osiadł w Burnley, gdzie początkowo pracował jako pracownik fabrycznyJak wynika z listów do córki., a następnie prowadził sklep spożywczy. 29 maja 1969 uzyskał brytyjskie obywatelstwo. Zmarł, po przejściu udaru, 11 marca 1985 w Burnley.

Życie prywatne Tadeusz Fritz w 1923 ożenił się z rozwódką, Leokadią Posturzyńską z d. Luszawską (ur. 9 grudnia 1902 w Uhrze, zm. 29 grudnia 1984 w Dębicy). Leokadia, miała córkę Lilianę (1921–2018). Oprócz niej, para doczekała się córki Barbary (ur. 1934). Tadeusz Fritz, w Burnley związał się z inną kobietą, w wyniku niemożności powrotu do Polski.

Ordery i odznaczenia Krzyż Niepodległości (28 grudnia 1933) „za pracę w dziele odzyskania niepodległości” - zamiast uprzednio nadanego Medalu Niepodległości (). Krzyż Walecznych (dwukrotnie) Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1928)M.P. z 1928 r. nr 260, poz. 636 „w uznaniu zasług, położonych na polu pracy w poszczególnych działach wojskowości”. Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921Na podstawie fotografii . Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Odznaka za Rany i Kontuzje Krzyż Żelazny (Prusy) Medal 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej (Łotwa, 1929)Dz. Pers. MSWojsk. Nr 12 z 6 sierpnia 1929 r., s. 240.

Przypisy

Bibliografia

Kategoria:Jeńcy Oflagu II C Woldenberg Kategoria:Kapitanowie piechoty II Rzeczypospolitej Kategoria:Ludzie urodzeni w Lesznie (powiat warszawski zachodni) Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Walecznych (II Rzeczpospolita) Kategoria:Odznaczeni Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Kategoria:Odznaczeni Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918–1921 Kategoria:Odznaczeni Odznaką za Rany i Kontuzje Kategoria:Odznaczeni Srebrnym Krzyżem Zasługi (II Rzeczpospolita) Kategoria:Polacy odznaczeni Medalem 10 Rocznicy Wojny Niepodległościowej Kategoria:Polacy odznaczeni niemieckim Krzyżem Żelaznym Kategoria:Uczestnicy kampanii wrześniowej (strona polska) Kategoria:Uczestnicy łotewskiej wojny o niepodległość (strona łotewska) Kategoria:Uczestnicy wojny polsko-bolszewickiej (strona polska) Kategoria:Żołnierze II Brygady Legionów Polskich Kategoria:Żołnierze Wojska Polskiego na emigracji w Wielkiej Brytanii po II wojnie światowej Kategoria:Urodzeni w 1898 Kategoria:Zmarli w 1985